{SF-2Seung} อย่าบอกให้ใครรู้ ..HBD TOP..

posted on 04 Nov 2010 23:43 by lollipoppo-fictions in ShortFictions
 

          เคยไหม ? . . . ที่รักใครซักคนหนึ่ง แต่เราก็ไม่สามารถพูดมันออกไปได้ 

          เคยไหม ? . . . ที่รักกัน แต่ไม่อยากให้คนอื่น ๆ ได้รับรู้ความรู้สึกนั้น 

          เคยไหม ? . . . ที่ไม่อยากให้ใครรับรู้ว่าเราคิดยังไงอยู่

          เคยไหม ? . . . ที่คิดขึ้นมาว่า   อ ย่ า บ อ ก ใ ห้ ใ ค ร รู้ ! ! ”

 

 

 

31 ตุลาคม 20XX

 

          “คุณซึงฮยอนคะ ? มีพัสดุจ่าหน้าส่งถึงคุณค่ะ” เสียงของหญิงสาวนางหนึ่งเอ่ยหาเจ้าของชื่อ

          “ซึงฮยอนไหนครับ ?” เสียงที่ฟังดูขี้เล่น ถามกลับคำพูดประโยคนั้น

          “คุณอี ซึงฮยอน ค่ะ”

 

          ชายหนุ่มเจ้าของเสียงขี้เล่น กวาดสายตาไปรอบ ๆ เพื่อมองหาเจ้าของชื่อเพื่อมาเซ็นรับพัสดุ  เมื่อเห็นว่าเจ้าของชื่อไม่อยู่ จึงตัดสินใจที่จะเซ็นรับแทน

          “เอ่อ . . . ตอนนี้น้องไม่อยู่ ผมรับแทนได้มั๊ยครับ ?”

          “คุณ . . . . ”

          “ยองเบครับ เป็นพี่ของ อี ซึงฮยอน”

          “อ้อ!! ค่ะ . . . งั้นเซ็นชื่อตรงนี้เลยนะคะ”

 

 

          “นี่พัสดุค่ะ”

          “ขอบคุณมากครับ” ทง ยองเบ กล่าวขอบคุณไปรษณีย์สาวที่มาส่งพัสดุให้

          “ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าทีของดิฉันอยู่แล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวว่า พลางก้มตัวรับคำขอบคุณของชายตรงหน้า

 

          พัสดุส่งถึง ‘อี ซึงฮยอน’ เจ้าแพนด้าเขี้ยวแหลมซึงรี … จากแฟนคลับงั้นรึ ? ถ้าใช่ ทำไมถึงต้องส่งมาทางพัสดุด้วยล่ะ ? ขณะที่ ‘ทง ยองเบ’ หรือ ‘แทยัง’ พี่ชายร่วมวงของ ‘อี ซึงฮยอน’ กำลังสงสัยอยู่นั้น เสียงใสของคนบางคนก็ดังขึ้น

 

          “ใครมาหรอฮะ พี่แทยัง ?”

          “ไปรษณีย์ เค้ามาส่งพัสดุน่ะ  เค้าจ่าหน้าถึงเราด้วยนะ ซึงรี”

          “อ๊ะ!! พี่แทยัง อย่าเพิ่งไปแกะดูนะฮะ!!” เจ้าของเสียงวิ่งมาหาคนที่ถือกล่องอยู่ ก่อนที่จะคว้ากล่องพัสดุไปอยู่ในอ้อมกอดอย่างหวงแหน

 

          “อะไรหรือ ซึงรี ในกล่องน่ะ ?”

          “ซึงรีบอกพี่แทยังไม่ได้ฮะ”

          “ริจะมีความลับกับพี่หรือ ซึงรี ?”

          “ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละฮะ ความลับอะไรที่ไหนกัน !!”

 

          ไม่ใช่ความลับงั้นหรือ ? แล้วแก้มใส ๆ ที่มันขึ้นสีระเรื่อนั่นมันคืออะไรล่ะ ? ถึงจะบอกว่ามันเป็นความลับที่บอกให้ใครรู้ไม่ได้ก็เถอะ คนอย่าง ‘ทง ยองเบ’ ยังไงก็ต้องล้วงความลับจากเจ้าแพนด้าเขี้ยวแหลมนี่ให้ได้

          “บอกมาดี ๆ น่าซึงรี”

          “บอกไม่ได้จริง ๆ ฮะ ยังไงก็ไม่ได้”

          “ถ้าไม่ยอมบอกพี่ พี่จะโทรบอกให้คนอื่น ๆ มาช่วยกันแย่งกล่องนั่นมาเปิดดูแล้วนะซึงรี”

          “ไม่เอานะฮะ ก็ซึงรีบอกแล้วไง ว่าไม่มีอะไรอ๊ะ !!”

 

          ท่าทางของพี่แทยังนี่น่ากลัวชะมัด  คิดจะรู้ให้ได้เลยหรือไงกันนะว่าในกล่องเนี่ยมันคืออะไร  มันไม่ใช่ความลับอะไรหรอก แต่ซึงรีก็บอกแล้วไงฮะ ว่าบอกไม่ได้จริง ๆ . . . เฉพาะตอนนี้น่ะนะ

         “เอามาให้พี่ซะดี ๆ น่า ซึงรี”

          “ไม่เอ๊า~ พี่แทยัง อย่าน๊า !!”

 

 

          ในขณะที่พี่น้องกำลังแย่งกล่องใบนั้นกันอยู่นั้น เหล่าสมาชิกที่เหลือก็กลับมาจากการทำงานที่ YG Ent.

         “กลับมาแล้ว~ อุ่ก~ !!”

          กล่องขนาดกลาง ๆ ไม่ใหญ่เกินไปแต่ก็ไม่เล็กจนเกินไป กระแทกเข้ากับอกของคนตัวโต

 

          “อ๊ะ !! ขอโทษฮะ พี่เทมป์”

          “เล่นอะไรกันอยู่ ซึงรี มันอันตรายนะ กล่องใบขนาดนี้ ถ้ามันโดนหน้าหล่อ ๆ ของพี่ขึ้นมาน่ะ ?”

          “โห่ พี่เทมป์ก็ห่วงแต่หน้าพี่นั่นแหละ ไม่คิดจะห่วงของ ๆ ซึงรีมั่งเลยนะฮะ!!”

 

          “ของ ? ของซึงรี ?” เสียงเล็ก ๆ ของคนร่างเพรียวสงสัยในคำตอบของซึงรี

          “ใครส่งอะไรมาให้ซึงรีหรอ ผมขอแกะดูได้ป่ะพี่แทยัง ?” น้ำเสียงที่ดูจะสนใจทุกสิ่งรอบข้างถามแทยัง

 

          ยังไม่ทันที่คนตัวโตจะถามอะไรต่อ ร่างเล็กก็วิ่งเข้ามาคว้ากล่องใบนั้นกลับไปถืออยู่ในมือ ก่อนจะโอบกอดอย่างหวงแหนยิ่งกว่าเดิม

 

          “ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละฮะ พี่จียง พี่แดซอง พี่เทมป์” ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในห้องของตัวเอง

          “อะไรของน้องมันน่ะ ?” เสียงทุ้มของคนตัวโตถามเชิงสงสัย ลอย ๆ

          “ไม่รู้สิพี่เทมป์ ไปพักกันก่อนเถอะ เพิ่งทำงานกลับมาเหนื่อย ๆ นี่ครับอย่าเพิ่งไปสนใจน้องมันเลย” แทยังบอกให้คนที่เหลือไปพักผ่อนกัน เพิ่งจะกลับมาจากการอัดเสียงอัลบั้มใหม่กันนี่นะ

 

          . . . . .

&n