iLollipoppO a Fanfictions Blog

          “พี่เทมป์~ นี่มัน 7 โมงกว่าแล้วนะฮะ ซึงรีจะไปสายแล้วน๊า~” น้ำเสียงใสส่งเสียงปลุกคนตัวโตตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังงัวเงีย โดยที่มรู้เลยว่า กำลังจะทำให้อีกคนหนึ่งไปมหาวิทยาลัยสาย

          “อืมมม~ วันนี้พี่ไม่ทำงาน ขอนอนพักให้เต็มที่ไม่ได้หรอครับ ซึงรีอา~”

          “ถ้างั้นแล้วใครจะไปส่งซึงรีล่ะฮะ”

          “พี่เทมป์ง่วงอ่า~ ซึงรีไปเองได้มั๊ยครับ พี่เทมป์ง่วงอ่า . . . อยากนอน~”  ว่าพลางพลิกตัวคว่ำดึงปลายหมอนทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหู

          “ไม่เอาอ่ะ . . . ไปส่งซึงรีเลยนะฮะพี่เทมป์  พี่เทมป์~!! ”

          “. . . . .”

          ใจร้าย!! ใจร้ายที่สุดเลย~ แค่พาซึงรีไปส่งที่มหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ . . . ช่วงหลาย ๆ วันมานี่ไม่ไปรับไปส่งซึงรีที่มหาวิทยาลัยเลยนะฮะ

          สุดท้ายแล้วซึงรีก็ต้องไปมหาวิทยาลัยเองอีกแล้วสินะฮะ . . . คอยดูเหอะ ซึงรีจะไม่รักพี่เทมป์แล้ว !!

 แต่ก่อนที่จะสายไปยิ่งกว่านี้ ซึงรีว่าซึงรีเองก็ต้องรีบไปแล้วล่ะฮะ วันนี้มีสอบเก็บคะแนนซะด้วยสิ

          .

          .

          .

          “เธอมาสายนะคะ อี ซึงฮยอน” เสียงหวาน ของอาจารย์ผู้สอนสุดสวยพูดกับคนที่กระหืดกระหอบอยู่หน้าประตูห้องสอน

          “ขอโทษฮะ อาจารย์ปาร์ค นี่ซึงรีรีบมาแล้วนะฮะ ยังเข้าสอบทันมั๊ยฮะ ?”

          “ไปนั่งที่เถอะค่ะ เดี๋ยวจะไม่มีเวลาทำข้อสอบเอา”

          “ฮะ ขอบคุณฮะอาจารย์ปาร์ค” เอ่ยขอบคุณพลางเดินไปนั่งยังที่นั่งของตนเพื่อนทำข้อสอบในทันที

          ฮึ่ม !! พี่เทมป์นะพี่เทมป์ . . . ซึงรีมาสายจนได้ ดีนะฮะ ที่อาจารย์ปาร์คให้เข้าสอบน่ะ ไม่งั้นคะแนนเก็บของซึงรีต้องหายไปส่วนนึงแน่ ๆ . . . น่าโมโหชะมัด !!

          “ทำไมถึงมาสายล่ะครับ อีซึงฮยอน~” น้ำเสียงหยอกล้อเอ่ยถามคนตัวเล็กตรงหน้า

          “โธ่~ อย่าเรียกชื่อเต็ม ๆ ซึงรีได้มั๊ยอ่ะฮะ ฮวาง ชานซอง !!” จะแกล้งให้หงุดหงิดหนักขึ้นไปทำไมกันนะ คนยิ่งหงุดหงิด ๆ อยู่ด้วยสิ

          “ที่ซึงรีเองยังเรียกชื่อผมเต็ม ๆ ได้เลยนี่~”

          “ก็ชานเรียกชื่อซึงรีเต็มก่อนนี่ฮะ”

          “แล้วจะตอบผมได้หรือยังอ่ะ ว่าทำไมมาสอบสาย ??” อ้าว ก็นึกว่าถามซึงรี เล่น ๆ นี่ ก็เลยไม่ตอบ

          “ก็พี่เทมป์ . . . พี่เทมป์เค้าไม่ยอมมาส่งซึงรีนี่ฮะ ซึงรีก็เลยต้องมาเองอ่ะ~!!”

          ยิ่งคิดขึ้นมาก็ยิ่งหงุดหงิดสิน่า . . . ไอ้พี่บ้า !! หลัง ๆ มาเนี่ยไม่ค่อยจะสนใจซึงรีบ้างเลยอ่ะ อ้างโน่นนี่นั่นอยู่ตลอดเวฯ ทั้งที่เมื่อก่อนนี้น่ะมารับมาส่งซึงรีไม่เคยบกพร่องในหน้าที่แม้แต่น้อย  ว่าแล้วก็โทรไปแกล้งซักหน่อยดีมั๊ยฮะ ? . . . นั่นสินะ เรื่องโทรศัพท์นี่ก็เหมือนกัน ปกติแล้วป่านนี้ก็จะต้องโทรมาถามแล้ว ว่าทำอะไรอยู่ อยู่ที่ไหน เดี๋ยวนี้ไม่มีซักนิดอ่ะ!! กลับกันซะด้วยซ้ำไป ซึงรีเองต่างหากที่เดี๋ยวนี้ต้องโทรถามพี่เทมป์ซะเองว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่

          หมดโปรโมชั่นแล้วใช่ป่ะ !! ถึงได้ไม่สนใจกันซะแบบนี้~ เห็นว่าซึงรีไปไหนไม่รอดแล้วใช่มั๊ยฮะ  คิดใช่มั๊ยฮะ  ว่าอย่างซึงรีคงจะไปไหนไม่ได้อีกแล้ว เป็นลูกแพนด้าน้อย ๆ ในกำมือหมาป่าเจ้าเล่ห์ จะบีบก็ตาย จะคลายก็ตาย เพราะบีบไปแล้ว . . . คอยดูเหอะ ซึงรีจะทำให้พี่เทมป์ได้รู้ซะบ้าง ว่าที่พี่เทมป์คิดน่ะ มันผิดถนัดเลยล่ะ

          เริ่มจากตอนนี้เลยก็แล้วกันฮะ . . . ในเมื่อไม่คิดจะโทรถาม เป็นห่วงกันบ้าง ซึงรีก็จะไม่โทรไปหา ไม่โทรไปบอก ไม่โทรไปห่วงเหมือนกัน  แล้วซึงรีก็จะยังไม่กลับไปหาด้วย ทั้งวันเลย คอยดูสิ~!!

          “ชานซอง วันนี้มีธุระอะไรมั๊ยฮะ ?”

          “ผมหรอ !! ไม่มีหรอกครับ วันนี้ว่างไม่มีงาน ผมถึงมาเรียนได้ไงล่ะ . . . ทำไมหรือซึงรี ?”

          “ไปชอปปิ้งกันมั๊ยฮะ ซึงรียังไม่อยากกลับบ้านน่ะ”

          “แน่ใจหรอ ไปกับผมอ่ะ นานเลยนะ กว่าจะได้กลับบ้านอ่ะ นาน ๆ ทีผมจะมีเพื่อนไปเดินซื้อของด้วย ผมไม่ยอมให้กลับก่อนหรอกนะซึงรี”

          “ได้สิฮะ ซึงรีก็อยากได้พวกเครื่องประดับ สร้อย แหวนใหม่อยู่พอดี ไปเลือกซื้อด้วยกันนะฮะ”

          “งั้นเราไปกันเลยมั๊ยอ่ะครับ”

          “ไปสิฮะ ป่ะ!! เดี๋ยวจะไม่มีเวลาเลือกซื้อกันเนอะ”

          .

          .

          .

          นี่มันกี่โมงกันแล้วนะ ซึงรีเลิกเรียนบ่ายสองแท้ ๆ นี่มันจวนจะสามทุ่มเข้าไปแล้วนะครับ ทำไมซึงรีของผมถึงยังไม่กลับมาอีกล่ะ !! ไปไหนของเค้าเนี่ย ไม่ยอมโทรบอกผมด้วย  โทรไปหาก็ไม่ยอมรับสายผม . . . ทำไมอ่ะ !! นี่ผมทำอะไรผิดไปรึยังไงครับ ซึงรีถึงได้งอนผมแบบนี้น่ะ~

          “กลับมาแล้วฮะ~”

          “ไปไหนมาซึงรี !!” น้ำเสียงดุดัน จนทำให้คนตัวเล็กที่โดนถามสะดุ้งตกใจ

          “ไปซื้อของกับเพื่อนมาฮะ . . . ดูสิฮะเนี่ย~ ซึงรีซื้อของมาเยอะแยะเลยนะฮะ”

          “แล้วทำไมถึงไม่โทรมาบอกพี่เทมป์บ้างว่าจะกลับดึกน่ะ ?” นี่ไม่เห็นว่าผมสำคัญเลยหรือยังไงกันนะ จะโทรมาบอกให้สบายใจกันซักนิดก็ไม่ได้ หรือไม่ก็รับสายโทรศัพท์ผมก็ยังดี

          “แล้วพี่เทมป์โทรไปหาก็ไม่รับสายพี่เทมป์ ทำไมไม่รับสายอ่ะครับ ??”

          “ทีวันนี้พี่เทมป์เองยังไม่สนใจซึงรีเลยนี่ฮะ”

          “ก็พี่เหนื่อยพี่ก็ออยากพักผ่อนบ้างสิครับซึงรี~”

          “ก็เพราะซึงรีรู้ว่าพี่เทมป์เหนื่อยไงฮะ ซึงรีถึงไม่โทรมารบกวนเวลาพักผ่อนของที่เทมป์น่ะ”

          “โธ่~ ซึงรีอา~ พี่เทมป์ขอล่ะครับ คุยกันดี ๆ นะครับ”

          “. . . . .”

          ซึงรีก็อยากจะพูดด้วยดี ๆ หรอกฮะ ถ้าพี่เทมป์ไปส่งซึงรีอ่ะ เล่นไม่สนใจกันแบบนี้ มีรึไงที่คนอย่าง อี ซึงฮยอน จะยอม !! จะได้รู้ซะบ้างไงฮะ ว่าที่ทำแบบนั้นกับซึงรีน่ะ ซึงรีรู้สึกยังไง !!

          “ซึงรี~ พี่เทมป์ขอโทษ~ ที่พี่เทมป์ไม่ยอมไปส่งเราที่มหาวิทยาลัย”

          “. . . . .”

          “ไม่โกรธพี่เทมป์นะครับ . . . นะครับ คนดี~”

          จะอ้อนวอนยังไงก็ไม่ทันแล้วฮะ ซึงรีจะต้องลงโทษพี่เทมป์ซะบ้าง ต้องสั่งสอนให้รู้ ว่าซึงรีเองก็ไม่ใช่ลูกแพนด้าตัวเล็ก ๆ ที่จะไม่มีพิษสงอะไรเลย

          ฟอดด~

          “หื๊ออออออออ~ พี่เทมป์ !!” คนตัวเล็กโดนฉวยโอกาส ลักลอบเก็บเอาความหอมของแก้มใส ๆ ที่เริ่มจะขึ้นสีระเรื่อ

          “เลิกงอนพี่เทมป์น๊า~ นะครับ ๆ น๊า~ คนดี”

          โห~ หยุดเลยนะฮะ . . . หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะพี่เทมป์ !! หยุดทำหน้าตาแบบนั้นเลยนะฮะ หยุดยิ้มแบบนั้นด้วย หยุดไปเลยนะ !!! ยิ้มกระชากใจแบบนั้น เดี๋ยวซึงรีก็ทนโกรธต่อไปไม่ได้กันพอดี ยิ่งเมื่อกี้มาลอบหอมแก้มซึงรีแบบนั้นอีก . . . เจอแบบนี้ มันพาลจะใจอ่อนเอา รู้มั่งมั๊ยฮะ~

          “น๊า~~~~~”

          แน๊ !! ง้อไม่ง้อเปล่า . . . เป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์ยังไม่พอหรือไงฮะ มือยังจะมาเป็นคุณหมึกพอลใส่ซึงรีอีกอ่ะ ล้วงโน่นล้วงนี่ จับโน่นจับนี่จับนั่น จะเป็นหมาป่าหรือปลาหมึก ก็เอาซักอย่างเหอะพี่เทมป์นี่

          “นะคร๊าบบบบบ~ น๊า~~~~~”

          “อะ . . . เอ่ออ~~”

          RRRRR

          เบบี๋ของซึงรี ดังช่วยชีวิตเจ้านายแพนด้าตัวน้อย ๆ ได้ทันเวลาจริง ๆ ฮะ . . . เฮ้ออ~ เกือบไปแล้ว เกือบจะแพ้ลูกอ้อนนั่นซะแล้วมั๊ยล่ะฮะ ไม่ได้ ๆ ใจแข็งเอาสิครับ อี ซึงฮยอน . . . ต้องขอบคุณคนที่โทรมาขัดจังหวะจริง ๆ เลยนะฮะเนี่ย  ว่าแต่ ใครกันนะ โทรมาหาซึงรีเอาป่านนี้น่ะฮะ

          “ฮัลโหล ฮะ ซึงรีเองฮะ ? อ๋า~ พี่เทมป์ !!” กดรับโทรศัพท์เสียงหลง เพราะคนตัวโตลอบเก็บเอาความหอมจากแก้มใส ๆ ก่อนจะวางคางเกยไว้บนไหล่เล็ก เพื่อที่จะฟังการสนทนากับปลายสายด้วยคน

          //ทำอะไรอยู่ เจ้ามักเน่!!//

          น้ำเสียงปลายสายที่ฟังดูอบอุ่น ได้ยินก็น่าจะรู้ทันทีล่ะนะว่าเป็นใคร

          “พี่แทยัง~ โทรมาหาซึงรีทำไมดึกดื่นแบบนี้ฮะเนี่ย ?”

          //ว่างคุยรึเปล่า ?// 

          “ว่างสิฮะ คุยได้ฮะ มีอะไรสำคัญหรือฮะ ?”

          //พอดี พรุ่งนี้คนรู้จักของพี่เค้าจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดน่ะ เค้าอยากเจอซึงรี ฝากให้พี่มาชวนซึงรี พี่เลยโทรมาถามน่ะ ?//

          “แต่ว่า . . .”

          //ทำไมหรือ ? . . . มีธุระอะไรสำคัญรึเปล่า ซึงรี// 

          “ไม่มีฮะ ไม่มี !! . . . แต่ว่าเมื่อเย็นซึงรีพึ่งจะไปซื้อของมาเยอะแยะ แต่ไม่ได้ซื้อชุดมาเลย ซึงรีไม่มีชุดใหม่ใส่ไปน่ะฮะ”

          //อ้าว งั้นหรือ . . . แล้วพี่ท๊อปล่ะ ? พี่ท๊อปไม่ได้บอกอะไรซึงรีเลยหรอ เพราะทางนั้นเค้าฝากพี่กับพี่ท๊อปให้มาชวนเราไปนะ ?//

          “เอ๋ !? นี่พี่เทมป์ก็รู้เรื่องหรือฮะ ?” คนตัวเล็กตวัดสายตาใส่คนที่กำลังยิ้มแหยอยู่ข้างตัว

          //อือ แต่พี่ท๊อปเขาคงลืมนั่นแหละ ซึงรีอย่าไปโกรธพี่ท๊อปเลยน่า . . . ตกลงซึงรีจะไปด้วยมั๊ยครับ พี่จะได้ดูชุดพี่ให้ ?//

          “ไม่เป็นฮะพี่แทยัง ซึงรีใส่ชุดที่มีอยู่ก็ได้ฮะ ซึงรีจะไปฮะ”

          //โอเคครับ ถ้าอย่างงั้นแค่นี้นะ พี่จะได้โทรไปบอกเค้าว่าซึงรีจะไป ราตรีสวัดิ์เจ้ามักเน่ !!// 

          “ฮะ ราตรีสัวสดิ์ฮะพี่แทยัง”

          “แทยังโทรมาชวนไปงานเลี้ยงหรอครับ ?”

          “พี่เทมป์ก็รู้ว่าเค้าชวน แล้วทำไมพี่เทมป์ไม่บอกซึงรีล่ะฮะ !!”

          “ก็พี่ลืมนี่ครับ โธ่~ งานยุ่งขนาดนั้น มันก็ต้องมีลืมกันบ้างสิครับ . . . อย่าโกรธพี่เืทมป์นะครับ~”

          ไม่โกรธหรอกฮะ ไม่โกรธเลย~ เล่นไม่บอกกันแบบนี้ ถ้าพี่แทยังไม่โทรมาบอกนี่ซึงรีก็คงยังไม่รู้ต่อไปสินะฮะ ไม่อยากให้ซึงรีไป ถึงไม่ยอมบอกซึงรีให้รู้เรื่องล่ะสิ

          ถ้าอย่างงั้นเรื่องที่จะยกโทษให้ ที่ไม่ยอมไปส่งซึงรีที่มหาวิทยาลัย ก็ไม่ต้องยกโทษให้แล้ว !!  

          “ซึงรีอา~ โกรธพี่เทมป์หรอครับ ?”

          “ซึงรีง่วงนอน จะไปนอนแล้วนะฮะ” ว่าพลางดึงมือปลาหมึกของคนตัวโตออกจากเอวที่โดนกอดอยู่ แล้วลุกเดินไปยังห้องนอนของตัวเอง

          “ซึงรีไม่ยกโทษให้พี่เทมป์จริง ๆ หรอครับ~” เสียงออดอ้อนที่ฟังดูไม่ค่อยจะเข้ากับหน้าตาและรูปร่างของคนตัวโตดังตามหลังคนตัวเล็กที่ไม่ยอมหันกลับมามองไม่ห่าง

          “น่า~ ยกโทษให้พี่เทมป์น๊า~ ซึงร . . .”

          ปึง !!

           เสียงปิดประตูกระแทกดังขึ้นหน้าคนตัวโตที่เดินตามง้อคนตัวเล็ก

        “โธ่~ ซึงรี ปิดประตูมาคุยกันก่อนสิครับ~ ยกโทษให้พี่เทมป์ก่อนนะครับ~”

          “. . . . .”

          ขอโทษนะฮะพี่เทมป์ . . . แต่ซึงรีต้องทำจริง ๆ ซึงรีต้องลงโทษพี่เทมป์ซะบ้าง ก็อยากทำตัวไม่ค่อยจะสนใจซึงรีเองนี่ฮะ  ที่ซึงรีต้องลงโทษพี่เทมป์ ก็เพื่อที่ซึงรีจะได้ในสิ่งที่ซึงรีควรจะได้กลับคืนมาหรอกนะฮะ ซึงรีเองก็ไม่ได้อยากจะทำร้ายจิตใจพี่เทมป์นักหรอกฮะ

          แล้วคืนนี้ซึงรีก็ต้องนอนคนเดียวสิเนี่ย เลิกลงโทษตอนนี้จะทันมั๊ยฮะ นอนคนเดียวน่ากลัวจะตายไป  นี่ซึงรีไม่ได้นอนคนเดียวแบบนี้มานานเท่าไหร่กันแล้วนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้สิฮะ ที่ซึงรีจะต้องมีคนอ้วน ๆ ตัวโต ๆ มานอนกอดซึงรีอยู่ข้าง ๆ จนกว่าซึงรีจะหลับไป . . . คืนนี้ซึงรีต้องนอนไม่หลับแน่ ๆ เลย

          .

          .

          .

          .

          “ฮ๊าวว~ นี่กี่โมงแล้วเนี่ย . . .” คันตัวเล็กที่นอนคนเดียวเมื่อคืนงัวเงียตจื่นขึ้นมาคว้านาฬิกาปลุกข้างเตียงนอนขึ้นมาดูเวลา

          เข็มนาฬิกาอันสั้นที่ชี้อยู่ที่เลข 8 นั่น ทำให้คนตัวเล็กตกใจ กระวีกระวาดรีบร้อนลงจากเตียงนอนอย่างเร่งรีบ

          “หวา~ 8 โมงกว่าแล้วอ่ะ~ ซึงรีไปเรียนสายแน่ ๆ เลย~” ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะคว้าผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำ ก็หยุดชะงักชั่วครู่ . . .

          “เอ๊ะ ? วันนี้วันศุกร์ ซึงรีไม่มีเรียนนี่นา~” ตกใจหมดเลยฮะ นึกว่าจะต้องไปเรียนสายซะแล้วสิ

          เมื่อรู้สึกโล่งใจ ไม่ต้องรีบร้อนอะไรแล้ว ก็ปล่อยตัวลงนั่งลงที่มุมของเตียงนอนนุ่ม  เช้าวันใหม่ที่ไม่มีเรียน วันนี้ซึงรีก็กลิ้งอยู่บนเตียงได้สินะฮะ

แต่เอ~ แล้วพี่เทมป์จะเป็นยังไงบ้างนะ  ซึงรีควรจะลงโทษพี่เทมป์ต่ออีกมั๊ยฮะ ?

ไม่ดีกว่า พอแล้วดีกว่านะ คืนนึงที่ทำให้ซึงรีต้องนอนคนเดียวไปด้วย นั่นก็มากพอที่จะทำให้คนอ้วน ๆ คนนั้นรู้สำนึกแล้วล่ะมั้ง

          คิดได้ดังนั้นก็ลุกจากเตียงนุ่มของตัวเองตรงไปยังห้องนอนของคนตัวโต ก่อนจะเปิดเข้าไปโดยไม่เคาะประตูห้องก่อน . . . ก็ปกติแล้วซึงรีก็นอนที่นี่ มันก็เป็นห้องของซึงรีด้วยเหมือนกัน ซึงรีไม่ต้องเคาะหรอกฮะ เมื่อคืนก็แค่กลับเข้าไปนอนห้องตัวเองที่ไม่ได้นอนมานานแล้วเท่านั้นแหละ

          “พี่เทมป์ฮะ สายแล้วนะ ไม่ไปทำงานหรืองะ . . .”

          เสียงใสหยุดชะงัก เมื่อภายในห้องตรงหน้ามีแค่เตียงนุ่มที่เรียบตึงจนเหมือนกับว่าไม่มีใครมานอนเมื่อคืน

          นี่พี่เทมป์ไปทำงานแล้วหรอฮะเนี่ย  ปกติแล้วซึงรีจะต้องเป็นคนปลุกให้พี่เทมป์ตื่นไปทำงาน แล้วก็ต้องโดนขโมยจูบรับวันใหม่อยู่ทุกเช้าแท้ ๆ  หรือพี่เทมป์จะโกรธซึงรีขึ้นมาฮะ ?

ไม่เอานะ ซึงรีแค่ลงงโทษพี่เทมป์หน่อยเดียวเอง อย่าเลิกกะซึงรีนะฮะ~

          เอ๊ะ !? แล้วนั่นกล่องอะไรอยู่บนเตียงอ่ะ มีกระดาษเมโมแปะอยู่บนกล่องด้วย . . . อยากเปิดดูจังเลยฮะ

          คิดพล่างเดินเข้าไปหยิบกล่องพร้อมกับเมโมขึ้นมาอ่าน

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“นี่ชุดสำหรับใส่ไปงานคืนนี้นะครับซึงรี . . . เลิกโกรธพี่เถอะน๊า~”

‘ ‘ พี่เทมป์ , , *

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

          โห~ นี่ถึงขนาดต้องง้อซึงรีด้วยชุดใส่ไปงานคืนนี้เลยหรอฮะเนี่ย ง้อด้วยตัวเองไม่ได้ก็ง้อด้วยของอ่ะ !!  นี่พอรู้ว่าซึงรีไม่มีชุดก็ไปหาซื้อชุดมาให้ซึงรีเลยหอฮะเนี่ย . . . แฟนใครฮะเนี่ย~ น่ารักชะมัดเลย~

          เห็นว่าตั้งใจง้อหรอกนะฮะถึงจะยอมยกโทษให้ . . . ที่จริงแล้วน่ะ ซึงรียกโทษให้ไปตั้งแต่เจอรอยยิ้มพิฆาตใจเมื่อคืนนี้แล้วล่ะฮะ แต่ก็ต้องแกล้งโกรธต่ออีกซักหน่อยนึง  ก็สวยดีเหมือนกันนะฮะ เสื้อที่พี่เทมป์ซื้อมาให้ซึงรีเนี่ย ซึงรีใส่แล้วคงน่ารักน่าดูเลยล่ะ . . . เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทา ปักอักษรตัว B กับมงกุฎสีทองสลับแดงบนอกเสื้อด้านซ้าย ใส่กับเดฟสีดำที่ซึงรีชอบใส่ กับรองเท้าผ้าใบคู่โปรด น่าจะเข้ากันได้ดีนะฮะ

          แต่ซึงรีจะไปยังไงอ่ะ พี่เทมป์ก็ไปทำงาน แล้วก็คงจะเลยไปที่นั่นเลย ไม่งั้นก็คงไม่ทิ้งชุดของซึงรีไว้ในห้องแบบนี้หรอก . . . โทรไปให้พี่แทยังมารับดีกว่าฮะ

          “ฮัลโหล พี่แทยังฮะ~”

          //ว่ายังไง ซึงรี . . . พี่เทมป์ไม่มารับไปงานล่ะสิท่า//

          “รู้ทันอ่ะพี่แทยัง เย็นนี้แวะมารับซึงรีด้วยนะฮะ~”

          //ถึงซึงรีไม่โทรมา พี่ก็ตั้งใจจะไปรับอยู่แล้วล่ะ พี่ท๊อปโทรมาฝากให้พี่ไปรับซึงรี ตั้งแต่เช้าแล้ว//

          “แล้วคนอื่น ๆ ล่ะฮะ พี่จียงกับแดซองไปด้วยกันมั๊ยฮะ”

          //พี่จียงกับแดซองไม่ว่าง เราไปกันแค่ 3 คนครับ . . . เตรียมตัวให้เสร็จก่อนพี่จะไปรับล่ะ ถ้าช้าพี่ไม่รอนะ//

          “ฮะ ไม่ช้าหรอก โธ่~ อีกตั้งนาน พี่แทยัง ซึงรีออกไปเที่ยวก่อนยังได้เลยฮะเนี่ย”

          //ก็เตรียมตัวให้พร้อมแล้วกันน่า ก่อนพี่ไปถึงต้องเสร็จหมดแล้วนะ เข้าใจใช่มั๊ย ?//

          “ฮะ ฮะ เข้าใจฮะ แล้วเจอกันตอนเย็นนะฮะพี่แทยัง”

          ยังเหลือเวลาว่างอีกนานกว่าจะเย็น ซึงรีจะทำอะไรดีน๊า~ ไม่เอาละ ไม่ทำอะไรทั้งนั้นล่ะ นอนดีกว่า~

          .

          .

          .

          .

          หน้างานฉลองวันเกิดเล็ก ๆ ที่ถูกจัดขึ้นอย่างง่าย ๆ มีแค่เพื่อน ๆ และคนรู้จักเท่านั้นที่เป็นผู้ร่วมงาน คนตัวเล็กลงจากรถกวาดสายตาหาคนตัวโตที่น่าจะมาถึงงานแล้ว

          “เอ~ อยู่ไหนกันนะฮะ พี่เทมป์”

          “ใจเย็น ๆ น่าซึงรี พี่ท๊อปไม่หายไปไหนหรอก อยู่ในงานนี่แหละน่า~” ร่างหนาก้าวลงจากรถจากประตูอีกฝั่ง กดรีโมทล๊อคประตูรถ  เอ่ยพูดกับคนตัวเล็กที่ดูกระวนกระวายอยู่ตรงข้าม

          “ก็ซึงรีกลัวว่าจะมีผู้หญิงในงานยุ่งกับพี่เทมป์นี่ฮะ ไม่สนล่ะ ซึงรีจะหพี่เทมป์ให้เจอก่อน”

          “หวงกันจริงนะ รักกันเหลือเกินนน~” มันอดจะหมันไส้ไม่ได้จริง ๆ ครับที่คนตัวเล็ก ๆ ตรงหน้า ทำท่าทางน่ารักหาตัวพี่ท๊อปซะขนาดนั้น

          นั่นไงฮะ ซึงรีเจอแล้ว ยืนคุยกับผู้หญิงซะดูสนุกสนานเลยอ่ะ  นี่ที่ไม่ไปรับซึงรีมาด้วยกัน ที่รีบมาก่อนก็เพราะอย่างงี้ใช่มั๊ยฮะ  ฮึ๊ย~!! หงุดหงิดชะมัดเลย

          “อ้าว มากันแล้วหรือ ซึงรี แทยัง”

          “สวัสดีฮะพี่ดงอุค . . . พี่ดงอุคก็รู้จักเจ้าของงานวันเกิดด้วยหรือฮะ ?”

          “ก็เจ้าของวันเกิดเค้าเป็นแฟนพี่นี่  พี่จะไม่รู้จักได้ยังไงล่ะครับซึงรี”

          “อ่า งั้นหรอฮะ ขอโทษฮะ ซึงรีไม่รู้นี่นา~” ก็ไม่เห็นมีใครบอกซักคนนึง พี่แทยังเองก็บอกซึงรีแค่ว่า งานวันเกิดของคนรู้จัก . . . ซึงรีจะไปรู้ได้ยังไงล่ะฮะ ว่าเป็นงานวันเกิดของแฟนพี่ดงอุค

          พี่เทมป์ก็รู้ใช่มั๊ย แต่ก็ไม่บอกซึงรี ลืมอีกแล้วหรือไงฮะ . . . โอ๊ย~ หงุดหงิด หงุดหงิด หงุดหงิด ฮึ๊ยยยยย~!!!

          “อ้าว !! มาแล้วหรอครับ ซึงรี~”

          “มาแล้วฮะ มากับพี่แทยัง”

          “ทำไมทำเสียงอย่างงั้นล่ะ หือ ? ยังไม่หายโกรธพี่เทมป์อีกหรือครับ~”

          “เปล่าฮะ . . . ซึงรีไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย”

          ก็แค่หงุดหงิด ที่เห็นคนตรงหน้าซึงรีไปยืนคุยกับผู้หญิงคนอื่นซะสนุกสนานแบบนั้น ก็เท่านั้นแหละ ไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย !!

          “ซึงรีขอตัวแปปนึงนะฮะ”

          “จะไปไหนล่ะ ซึงรี”

          “ไปห้องน้ำฮะ”

          “รีบไปรีบมานะ พี่จะรออยู่ตรงนี้แหละครับ”

          “ฮะ ขอบคุณฮะ พี่แทยัง”

          .

          .

          หลังจากที่จัดการกับธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว คนตัวเล็กก็รีบเดินกลับมาเพราะกลัวว่าพี่ชายใจดีจะรอนานจนเกินไป กระวีกระวาดเดินอย่างก้มหน้าก้มตา โดยไม่ทันจะได้มองว่าเบื้องหน้าของตนเองนั้น มีคนยืนออยู่ ทำให้คนตัวเล็กที่เดินไม่ดูทางชนเข้าอย่างจังกับคนตรงหน้า

          ตุ๊บบ~!!

          “โอ๊ยย !!”

          “อ๊ะ !! ขอโทษฮะ !!!”

          “มันเจ็บนะ . . . ทำไมถึงเดินไม่ดูทางอย่างนี้ล่ะ !!”

          “ขอโทษฮะ ขอโทษ~”

          แย่แล้วซึงรี แย่แน่ ๆ เค้าโกรธน่ากลัวมากเลยฮะ พี่เทมป์~ พี่แทยัง~ มาช่วยซึงรีด้วย . . . . .

' ' To Be Continue . . . , , *