{SF-KhunWoo} This Time >1

posted on 21 Dec 2010 20:38 by lollipoppo-fictions in ShortFictions

          

           ผมรักคุณนะ อยู่กับผมแบบนี้ตลอดไปเถอะนะครับ . . .

 

 

          “พี่คุณครับ”

 

          “หือ ? อะไรเหรอครับ อูยอง” เจ้าของเสียงทุ้ม เอ่ยขานรับคำเรียก

 

          “. . . เปล่าครับ ผมแค่อยากจะเรียกเฉย ๆ”

 

          “เป็นอะไรรึเปล่า . . . ไม่สบาย ?” ทำหน้าตาสงสัย ก่อนจะยกมือหนาขึ้นมาปัดเบา ๆ แล้วแนบลงกับหน้าผากของอูยอง “ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา~”

 

          “ผมไม่ใช่เด็ก ๆ ซะหน่อย ที่จะไม่รู้ตัวถ้าไม่สบายอ่ะ” ปัดป่ายมือหนาที่แนบอยู่ที่หน้าผากเบา ๆ เบ้หน้าเง้างอน จนทำให้คุณอดหัวเราะออกมาไม่ได้

 

          “ก็จู่ ๆ มาเรียกพี่คุณ ๆ พี่ก็นึกว่าอูยองเป็นอะไรไปซะอีก . . . แล้วไหนจะนั่งเหม่อลอย . . . อูยองเป็นแบบนี้ตั้งแต่เช้าแล้วนะ”

 

          “ผมก็เป็นแบบนี้แหละครับ น่าจะชินได้แล้วนะ” อูยองตอบยียวนก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่คนตรงหน้า “เป็นห่วงผมหรอ ?”

 

          แต่คำตอบที่ได้รับกลับมานั่นกลับฟังดูไม่สนุกด้วยเลยซักนิด

 

          “ก็เป็นห่วงน่ะสิ . . . ปกติอูยองเป็นแบบนี้ที่ไหนกัน !?” น้ำเสียงจริงจังมาก มากซะจนทำให้ผมรู้สึกได้ว่าคุณเป็นห่วงผมจริง ๆ

 

          “อย่าห่วงไปเลยครับ . . . ผมไม่เป็นไร ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ” ก็แค่นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามประสานั่นแหละ ผมก็เป็นแบบนี้ออกจะบ่อยไป . . . เวลาที่ผมอยู่คนเดียว

 

          ฟอดด~

 

          “หื้อออ~ คุณครับ !!” ร้องขัดใจเมื่อถูกคุณลอบเก็บเอาความหอมหวลจากแก้มนุ่ม ๆ

 

          “แน่ะ! ไม่เรียกพี่ว่าพี่คุณอีกแล้วนะครับ ยองอา~”

 

          “ผมจะเรียกก็ต่อเมื่อผมอยากจะเรียกนั่นแหละ !!”

 

          “นี่จำไม่ได้สินะ ว่าเราตกลงกันไว้ว่า ถ้าอูยองไม่เรียกพี่ว่าพี่คุณเมื่อไหร่ อูยองจะต้องโดนลงโทษ” ว่าพลางเขยื้อนร่างเข้าใกล้ ยื่นใบหน้าหล่อเข้าใกล้ช้า ๆ วางมือลงข้าง ๆ ตัวใกล้กับเอวบาง เอนตัวเข้าหาทีละน้อย จนอูยองต้องผงะถอยหนีจากการถูกคุกคาม

 

          “พี่คุณครับ !!”

 

          “ครับ ?”

 

          “ผมไม่เล่นนะ . . . ไม่เอา~” หลับตาปี๋ เอียงหน้าหลบริมฝีปากคุณทีอยู่ใกล้จนแทบจะแนบกับริมฝีปากของตัวเอง แก้มนุ่ม ๆ ที่ขึ้นสีระเรื่อนั่น ยิ่งทำให้คนตรงหน้ายิ่งอยากจะแกล้งมากขึ้นไปอีก

 

          “พี่ไม่ได้เล่นซะหน่อย . . . แต่พี่เอาจริง !!” ว่าพลางผลักไหล่บางเบา ๆ ให้แนบลงกับโซฟาตัวนิ่ม กดจูบทาบทับริมฝีปากของคนน่ารักใต้ร่าง ที่เม้มปากแน่นสนิท ไม่ยอมให้รุกราน แต่คุณก็ยังขบเม้มริมฝีปากนุ่มอยู่แค่เพียงภายนอกอย่างหยอกเอิน

 

          “ฮื๊ออออออ~!!”

 

          “ถ้าอูยองดื้อ ถ้าไม่ยอมเรียกพี่ว่าพี่คุณอีกเมื่อไหร่ บทลงโทษก็จะยิ่งหนักกว่านี้นะครับ”

 

          เสียงครางขัดใจในลำคอของอูยอง ทำให้คุณลุกขึ้นมาหัวเราะอย่างสนุกสนานที่ได้แกล้งให้คนน่ารักให้รู้สึกขัดใจ ทันทีที่รู้สึกได้ถึงแรงที่เด้งขึ้นของโซฟา อูยองก็ค่อย ๆ เปิดเปลือกตา ลุกจากโซฟาขึ้นมาจ้องมองคุณ ที่ยืนยักคิ้วหนาทำหน้ายียวนอยู่อย่างหาเรื่อง ก่อนจะเบะปากใส่

 

          “เฮ้อ~ สบายใจแล้ว . . . พี่ไปทำงานต่อดีกว่า” คุณหันหลังกลับค่อย ๆ เดินออกจากห้องนั่งเล่นลงไปทำงานต่อ

 

          พอได้แกล้งผมแล้วเนี่ยน้ำเสียงสดชื่น สดใสขึ้นมาเชียวนะ น่าหมันไส้ชะมัด ไอ้พี่บ้า !! ไอ้ . . . ไอ้ . . .

 

          พี่คุณซาดิสม์ !!” อูยองที่ไม่รู้จะตอบโต้ยังไงดี ก็ทำได้แต่ตะโกนเสียงขุ่นใส่คุณที่กำลังจะเดินออกจากห้องไป

 

          เพิ่ง – รู้ – หรอออ~” ลากหางเสียงยาว กวนประสาทคนน่ารัก ก่อนจะเดินออกจากกรอบประตูห้องไป เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นก็ตามมาด้วย สิ่งของนุ่ม ๆ ที่กระแทกเข้ากับขอบประตู จากการที่อูยองรู้สึกหมันไส้จนต้องคว้าหมอนอิงบนโซฟาขึ้นมาปาใส่ หวังจะให้โดนคนขี้แกล้ง

 

          “ไอ้พี่คุณบ้า ซาดิสม์ ทะลึ่ง ลามก !!” ปากก็บ่นว่าคนขี้แกล้ง แต่แก้มนุ่มกลับแดงจัดจ้านขัดกับสิ่งที่พูด เผลอตัวยกนิ้วขึ้นแตะริมผีปาก ลูบไล้ไปมาอย่างหลงลืม ก่อนจะยกยิ้มขึ้นกับตัวเอง . . . นี่ถ้าคนขี้แกล้งที่เพิ่งจะเดินออกไปมาเห็นเข้าล่ะก็ คงไม่วายที่อูยองจะโดนลงโทษอย่างไม่มีเหตุผลเป็นแน่

 

          นี่ผมจะคิดเข้าข้างตัวเองได้มั๊ยครับ ว่าพี่คุณเองก็แคร์ผมมากเหมือนกับที่ผมแคร์พี่คุณ . . . ถ้าผมไม่มีพี่คุณอย่างทุกวันนี้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าป่านนี้ผมเองจะเป็นยังไงไปแล้วบ้าง  ทั้ง ๆ ที่ผมเคยสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะไม่รักใครอีกเป็นครั้งที่สอง . . .

          เพราะผมเองเจ็บปวดกับความรักครั้งแรกมามากเกินไป มันเจ็บมากเสียจนบาดแผลจากความรักครั้งนั้นยังคงฝังอยู่ในจิตใจส่วนลึกจนยากจะลบได้

 

          .

          . 

 

          “อูยอง . . . พี่ว่าเรา . . . เลิกกันเถอะนะ . . .”

 

          “พี่ !! พี่รู้ตัวมั๊ยครับว่าพูดอะไรออกมา ?”

 

          “รู้สิ พี่รู้ตัวดี . . . ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่พูดกับอูยอง พี่รู้ตัวเสมอ”

 

          “ฮึก~ ทำไม . . . ทำไมครับ ทำไมล่ะ ทำไมพี่ถึงพูดแบบนี้ พี่คิดอะไรอยู่ ฮึกก~”

 

          “ไม่ได้อูยอง พี่คบกับเราต่อไม่ได้ พี่จะรักเราไปมากกว่านี้ไม่ได้”

 

          “แล้วทำไม ทำไมถึงไม่ได้ล่ะครับ ฮืออ~”

 

          “เพราะเราเป็นพี่น้องกันไงอูยอง !! เราเป็นพี่น้องกัน เข้าใจมั๊ย เข้าใจใช่มั๊ยว่าเราเป็นสายเลือดเดียวกัน . . .”

 

          </