{SF-KhunWoo} This Time >2
posted on 19 Jan 2011 15:49 by lollipoppo-fictions in ShortFictions
“พี่แทคยอน !!”
“อูยอง … ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ ?”
“พี่แทคยอนนั่นแหละครับ ... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้กัน ?”
“พามาหาคุณมันน่ะสิ ก็ไม่คิดว่าเราจะอยู่ที่นี่”
“ละ ... แล้ว อเมริกาล่ะครับ ?” พี่แทคยอนอยู่ที่อเมริกาไม่ใช่หรือไงกัน แล้วทำไมถึง ... ทำไม ถึง มาอยู่ ที่นี่ได้ แล้วทำไม หัวใจผมมันต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วยล่ะ หยุดสิ !! หยุดดี๋ยวนี้นะ !!! หยุดเต้นแรงแบบนี้ได้มั๊ย ไอ้กล้ามเนื้อบ้าที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของสมอง เต้นให้เป็นปกติซักที ... ก่อนที่พี่คุณจะรู้~
“พี่พึ่งจะกลับมาได้สองสามวันน่ะครับ คุณแม่ไม่ได้โทรบอกเราเลยหรอ ?” ได้รับการส่ายหน้ากลับไม่รู้ทิศรู้ทางเป็นคำตอบ ก่อนจะหันกลับไปถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเพื่อนสนิท
“แล้วนายล่ะคุณ สบายดีใช่มั๊ย ?”
“อือ ก็สบายดี ปกตินั่นแหละ ไปอยู่ซะนานเลยนะ ฉันนึกว่านายจะไม่กลับมาแล้วซะอีก”
“เห๊ยย!! จะบ้าเหรอ แค่ไปเรียนต่อ ทำไมถึงจะต้องไม่กลับมาด้วยล่ะ ไม่ได้กะจะไปอยู่ถาวรซักหน่อย”
บทสนทนาระหว่างเพื่อนรักดำเนินไป ท่ามกลางความสับสนที่เกิดขึ้นในสมองของคนน่ารัก . . . พี่แทคยอน~ นี่พี่แทคยอนตัวจริงใช่มั๊ย ใช่พี่แทคยอนของผมจริง ๆ ใช่มั๊ยครับ ?
แล้วท่าทีอย่างที่ทำอยู่นี่มันอะไรกันครับ เหมือนกับว่าระหว่างผมกับพี่ไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ เหมือนกับว่าไม่เคยความรู้สึกอะไรเกิดขึ้นต่อกัน นอกเสียจากความเป็นพี่น้องของเราเท่านั้นนั่นแหละ ทั้ง ๆ ที่แค่เห็นพี่ หัวใจของผมมันก็เต้นระรัว หัวใจมันไม่ยอมฟังคำสั่งกันแบบนี้ก็เพราะพี่ . . . แล้วพี่กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนี้
นี่พี่ลืมไปหมดแล้วหรือไงครับ พี่ลืมเรื่องระหว่างเราไปหมดแล้วจริง ๆ ใช่มั๊ยครับ พี่แทคยอน !!
“อูยอง . . . อูยอง ?”
“ค . . ครับพี่แทคยอน ?”
“เป็นอะไรไป หือ~ พี่ถามก็ไม่ตอบพี่”
“คิดอะไรเพลิน ๆ นิดหน่อยน่ะครับ แล้วพี่แทคยอนถามผมว่าอะไรหรอ ?”
“พี่ถามว่า พรุ่งนี้เราว่างรึเปล่า จะไปไหนมั๊ย”
“ก็ไม่ได้ไปไหนหรอกครับ ทำไมหรือ ?”
“พี่ว่าจะชวนเราไปเยี่ยมคุณแม่น่ะ จะไปด้วยกันมั๊ยครับ”
“ตะ . . . แต่ว่า” กระอึกกระอัก เหลือบมองหน้าคุณ ไม่กล้าที่จะตัดสินใจอะไรออกไปคนเดียว
“อูยองไปเถอะ ไม่ได้ไปหาคุณแม่นานแล้วนะเราน่ะ” คุณพูดขึ้น เผื่อว่าจะทำให้อูยองตัดสินใจได้ง่ายขึ้นบ้าง และไม่อยากให้บ่ายเบี่ยง . . . อูยองไม่ได้ไปพบคุณแม่นานแล้วจริง ๆ นะครับ ถึงแม้ว่าจะโทรหากันอยู่บ่อย ๆ ก็เถอะ ตั้งแต่ที่แทคยอนไปอเมริกานั่นล่ะมั้งครับที่อูยองไม่ได้ไปหาคุณแม่เลย
“พี่คุณไปด้วยกันนะครับ” ถ้าจะไป ผมก็อยากให้พี่คุณไปด้วยกันนะ
“หือ~ พี่จะไปด้วยทำไมล่ะ”
“ก็ผมอยากให้พี่คุณไปด้วย~”
“พี่ชายเราก็ไปด้วยแล้วนี่ครับ หือ?” ก็แทคยอนก็ไปด้วยแล้ว พี่ชายแท้ ๆ ไปด้วย มันน่าจะดีกว่าที่คุณจะไปด้วยซะอีกนี่ครับ พี่น้องไปจะไปหาแม่ คุณจะไปด้วยทำไมกัน
“แต่ . . .” ยังจะอึกอักอยู่อีก นี่อยากให้คุณไปด้วยขนาดนั้นเลยเหรอไงครับเนี่ย
“อูยองไปหาคุณแม่บ้างเถอะ นานมาก ๆ แล้วนะ ที่เราไม่ได้ไปหาท่านเลย”
“. . . . .”
“แม่บอกฉันว่า อูยองไม่ได้ไปหาแม่เลยนะคุณ แม่เค้าอยากเจออูยองจะแย่” แทคยอนเอ่ยบอกคุณ
“เห็นมั๊ย~ แม่เค้าอยากเจอเราจะตายไป ไปหาท่านเถอะนะครับ อูยอง”
“แต่ . . .”
“ไปกับพี่แหละน่า ไหน ๆ ก็ว่างนี่ คุณมันก็ต้องอยู่ดูแลร้าน . . . นะ ?”
“ครับ ผมก็อยากเจอคุณแม่เหมือนกัน”
“งั้นพรุ่งนี้พี่จะมารับที่นี่นะครับ อูยอง . . . พี่ไปก่อนล่ะนะ พอดีมีเรื่องที่จะต้องไปทำอีก”
“ครับ พี่แทคยอน แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ” พยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่แทคยอนจะขอตัวกลับไป
หลังจากที่แทคยอนกลับไปแล้ว อูยองเองก็นั่งนิ่ง เงียบ ไม่พูดไม่จา จนคุณเองก็รู้สึกหวั่น ๆ ใจ อยู่เหมือนกัน
“อูยอง~”
“ครับ พี่คุณ ?”
“เป็นอะไรรึเปล่าครับ ไม่พูดไม่จาเลย”
“เปล่าครับ ผมไม่เป็นไร”
“คิดมากเรื่องแทคยอนรึเปล่า ?”
“. . . . .” ความเงียบที่ได้รับกลับมา มันทำให้คุณใจไม่ค่อยดีเหมือนกันนะครับ
“อูยองยังลืมเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้อยู่ใช่มั๊ย~”
“มะ . . . ไม่ใช่นะครับพี่คุณ !! ผม . . . ผมแค่ . . .”
“พี่เข้าใจครับ” น้ำเสียงของพี่คุณเรียบนิ่ง จนผมเองรู้สึกกลัวขึ้นมา กลัวว่าพี่คุณจะไม่เข้าใจอย่างที่พูด
“แต่ว่าผม . . . ”
“พี่คุณเป็นคนบอกเอง ว่าพี่จะรออูยอง เพราะฉะนั้นไม่เป็นไรหรอกนะครับ” พูดจบคุณก็เดินไปยังเคาเตอร์อีกด้านที่มีลูกค้าเข้ามาสั่งออเดอร์ ด้านอูยองเองก็นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ถึงแม้จะขยับตัวไปมา จะพูดจาเสียงใสบ้าง แต่ก็ไม่ได้ลุกออกห่างไปจากตรงนั้นตลอดทั้งวัน
“นอนได้แล้วนะครับอูยอง พรุ่งนี้เราน่ะต้องไปหาคุณแม่แต่เช้านะ” คุณเรียกให้คนน่ารักที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโซฟาให้มานอนซักที
“ผมยังไม่ง่วงเลยอ่ะ พี่คุณ” ยังจะรั้น จะดื้ออยู่อีกนะ
“ไม่รีบนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หน้าโทรม ๆ ไปหาคุณแม่ ท่านจะเป็นห่วงเอานะครับ หืม~” ก็คุณพูดเรื่องจริงนี่ครับ คุณไม่ได้หาข้ออ้างซักนิดเลยนะครับ
แต่คนน่ารักเองก็ดูจะเข้าใจและยอมที่จะมานอนอย่างว่าง่าย วางหนังสือลงกับโต๊ะข้างโซฟา ก่อนจะลุกเดินมาล้มตัวลงนอนกับเตียงนุ่ม จนกระทั่งทั้งห้องมืดสนิท ก่อนที่คนน่ารักจะรู้สึกได้ถึงแรงยวบข้างตัวเพราะคุณเองก็ปีนขึ้นไปนอนบนเตียงข้าง ๆ กัน
ไม่นานนักคุณก็รู้สึกได้ถึงแรงฉุดรั้ง และความอบอุ่นจากการโอบกอดอย่างเบามือจากทางด้านหลัง อูยองเองที่เป็นฝ่ายเข้ามาโอบกอดคุณอย่างออดอ้อน
“ผมหนาว~”
ได้ยินดังนั้นคุณก็พลิกตัวกลับมาสวมกอดคนน่ารักที่กำลังออดอ้อนคุณอยู่ด้วยความเต็มใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบบนไรผมนุ่มอย่างอ่อนโยน
“เป็นอะไรไปน่ะเรา หืม ? ปกติไม่เห็นจะมาอ้อนพี่คุณแบบนี้เลยนะครบ”
“ผมก็แค่ . . . อยากจะอ้อนพี่คุณดูบ้าง ไม่ดีหรือไงกัน”
“พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรอูยองซักหน่อย~” ว่าพลางกระชับวงแขนแน่น แตะหน้าผากชนกับหน้าผากของคนน่ารัก จ้องมองอย่างเอ็นดูจนคนน่ารักรู้สึกเคอะเขินก้มหน้าหลบสายตางุด
“พี่คุณจะไม่ไปหาคุณแม่ด้วยกันกับผมจริง ๆ หรือครับ”
“พี่ก็อยากจะไปด้วยหรอกนะ แต่พี่ก็ต้องดูแลร้านนี่ครับ”
“เราปิดไปซักวันก็ได้นี่ครับ ก็เราจะไปหาคุณแม่นี่นา”
“แต่เราไม่ได้แจ้งลูกค้าเอาไว้ก่อนหน้านี้นะครับ จะปิดไปเฉย ๆ ได้ยังไงกัน~”
“ผมก็แค่ . . . อยากให้พี่คุณไปด้วยกัน~” ก็แค่อยากจะให้พี่คุณไปด้วย ถึงแม้จะผ่านมาสองปีแล้วก็ตาม แต่เจ้าอาการใจเต้นระรัวกับพี่แทคยอนที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ มันทำให้ผมไม่มั่นใจในตัวเอง ผมแค่กลัวว่าตัวผมเองจะเผลอไปรู้สึกอะไรที่มากเกินกว่านั้นอีกครั้ง. . . ก็เท่านั้นเอง ยังไงซะพี่แทคยอนก็เป็นพี่ชายร่วมสายเลือด จะให้ผมเกลียด ผมก็ทำไม่ได้หรอกครับ
“ไปเถอะน่าพี่คุณอยู่ดูแลร้านแหละดีแล้ว นะครับ”
“. . . . . . .”
“อูยองครับ ?”
“. . . . . . .”
“อูยอง~”
ความเงียบที่ตอบกลับมา ทำให้คุณสงสัย . . . นี่แกล้งดื้อ แกล้งเงียบ เพื่อจะให้คุณยอมใจอ่อนไปหาคุณแม่ด้วยกัน หรือจะหลับไปแล้วกันนะ ?
เมื่อก้มลงมองคนน่ารัก ก็พบว่าหลับไปซะแล้วสิครับ เสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ ดวงตารั้น ๆ นั่นก็ปิดสนิท แก้มกลมนุ่ม ๆ ที่ทำให้คุณอดไม่ได้ที่จะลูบไล้อย่างเบามือพร้อมกับแรงกดจูบที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน ส่งให้คนน่ารักนอนหลับฝันดี ก่อนจะปล่อยให้ความมืดมิดบุกรุกเข้าครอบงำเรี่ยวแรงหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดให้หมดไป
เช้าวันใหม่ หลังจากที่คนน่ารักช่วยคุณเตรียมการเปิดร้าเจียนเสร็จ แทคยอนก็ขับรถมารับเพื่อพาอูยองไปพบกับคุณแม่พร้อมกับตัวเค้าเอง
“อูยองเสร็จรึยังครับ ถ้าไม่รีบเดี๋ยวจะอยู่ได้ไม่นานนะ คุณแม่ท่านจะรอด้วย”
“แต่ผมยังช่วยพี่คุณเตรียมร้านไม่เสร็จเลยนี่ครับพี่แทคยอน” ยังมีอีกหลายอย่างเลยนะที่ผมยังไม่ได้ทำ ทั้งจัดโต๊ะในร้านให้เรียบร้อย ทั้งเก็บแก้วกาแฟขึ้นชั้น เคาร์เตอร์เองก็ยังไม่ค่อยจเรียบร้อยเลย
“อูยองไปเถอะครับ เดี๋ยวคุณแม่ท่านจะรอเรานะ เหลืออีกแค่นิดหน่อยเอง พี่คุณจัดการเองได้ครับ”
“แต่ . . .”
“ไม่มีแต่ !! แต่มาเยอะแล้วนะเราน่ะ หยุดแต่ซักวันนึงเถอะ แล้วทำตามที่พี่คุณบอก . . . นะครับ~” ถ้าไม่บังคับกันบ้าง ก็ไม่เคยที่จะยอมว่าง่ายกันบ้างเลยจริง ๆ สิครับ ดื้อชะมัด
“ครับ” ว่าง่ายแฮะวันนี้ น่ารักจริง ๆ
วันนี้ผมจะยอมว่าง่าย ๆ ซักวันนึงก็ได้ ก็เพราะว่าผมไม่อยากให้พี่คุณเป็นห่วงนี่ครับ แล้วอีกอย่างนึง พี่คุณเองก็สำคัญกับผมด้วย จะให้ผมไม่ฟังคนสำคัญของผมหรอ ? คงไม่ได้หรอกครับ ถึงแม้ปกติจะไม่ค่อยยอมเชื่อฟังซักเท่าไหร่ก็เถอะ~
“อย่าดื้อกับคุณแม่ล่ะ หืม~ นาน ๆ ทีเราจะไปหาท่านนะ”
“โธ่ พี่คุณ~ ผมไม่ใช่เด็ก ๆ นะครับ ที่จะดื้อ จะรั้น ไม่ฟังอะไรใครน่ะ” แล้วปกตินี่ไม่เคยดื้อ ไม่เคยรั้น ?
“โอเค ๆ ไม่ดื้อ ไม่รั้นครับ อูยองไม่เคยดื้อ ไม่เคยรั้น น่ารักตลอดดด~” หมันไส้ชะมัด ขอดึงแก้มย้วย ๆ นั้นซักทีนึงเหอะ !!
“ฮื้อออ~ พี่คุณณณ~ . . . ไม่เอาแล้ว~ ผมไม่เถียงด้วยแล้ว ผมไปก่อนนะครับ แล้วจะรีบกลับ”
“เดินทางปลอดภัยนะครับ แทคยอนด้วยล่ะ”
“อือ ขอบใจนะคุณ . . . ไปกันถอะอูยอง”
หลังจากที่แทคยอนและอูยองไปพบแม่ ทั้งคู่ก็อยู่พูดคุยเรื่องราวต่าง ๆ มากมายตามประสาแม่ลูกกันซะจนเย็น อูยองเองเห็นว่ามันเย็นมากแล้ว จึงขอตัวกลับ ด้วยเพราะเป็นห่วงคนที่อยู่ที่บ้าน แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะกล่าวลาแม่พร้อมกับสัญญาว่าจากนี้ เขาจะพยายามมาเยี่ยมคุณแม่บ่อย ๆ ก่อนที่แทคยอนจะพาอูยองกลับมาส่งที่บ้าน
“ขอบคุณนะครับ พี่แทคยอนที่อุตส่าห์มาส่งผม . . . ขับรถกลับบ้านระวังนะครับ” คนน่ารักเอ่ยขอบคุณพี่ชายที่อุตส่าห์ขับรถมาส่งเขา ทั้งที่มันก็ดึกมากแล้ว ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้าน แต่ก็ถูกคว้ามือเอาไว้ซะก่อน
“เดี๋ยวก่อนครับ อูยอง พี่มีเรื่องจะพูดด้วยน่ะ”
“ครับ ?”
“พี่รู้นะ ว่ามาพูดเอาตอนนี้มันอาจจะช้าไป อูยองอาจจะว่าพี่บ้าก็ได้ . . . ” ด้านคนน่ารักเองก็ทำหน้าตาสงสัย แต่ก็ยังตั้งใจฟังอย่างไม่ละวาง
“พี่ . . . อยากรู้ว่า ตอนนี้อูยองคิดกับพี่ยังไง อูยองยังรักพี่เหมือนเมื่อสองปีที่แล้วรึเปล่า” ถูกถามขึ้นด้วยหน้าตาเคร่งเครียด จนรู้สึกหวั่นใจ
“พะ . . . พี่ถามอะไรผมเนี่ย” หน้าตาเหลอหลา ไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ พี่แทคยอนของเขาจะถามเรื่องที่มันผ่านไปแล้วขึ้นมาดิ้อ ๆ “พี่แทคยอนจะเอาคำตอบไปทำไมกันครับ”
“พี่อยากจะรู้ . . . เพราะพี่ . . .” ก้มหน้าหลบสายตาคนน่ารัก แล้วจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดคำที่ทำให้อูยองตกใจ
“เพราะพี่รักอูยองครับ !!”
“พี่แทคยอน !!” คิดไม่ถึงว่าคำที่พี่ชายของเขาพูดออกมาจะเป็นคำ ๆ นี้
“เวลาสองปีที่ผ่านมา พี่พยายามที่จะลืม พี่ถึงได้ไปเรียนต่อเมืองนอก แต่มันยาก มันยากที่จะลืมตริง ๆ อูยอง อูยองยังคิดกับพี่เหมือนเดิมมั๊ย ตอบพี่ที”
“ผะ . . . ผม . . .” อึกอักที่จะตอบคำถาม แต่ก็พยายามที่จะเฉไฉ
“ละ . . . แล้วคุณแม่ล่ะครับ ก็ก่อนนี้ พี่เคยบอกว่าไม่อยากจะทำให้ท่านลำบากใจ”
“ถึงอย่างนั้นพี่ก็ยังรักอูยอง!! เราจะเป็นพี่น้องกันก็ไม่เป็นไรแล้ว อูยองยังรักพี่เหมือนเดิมมั๊ยครับ” ว่าพลางดึงอูยองเข้าไปกอด อูยองเองก็ดูจะตกใจและสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จนลืมที่จะปัดป้องอ้อมกอดนั้น
โดยที่ไม่รู้เลยว่า เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น มีใครคนหนึ่งเห็นมันทุกอย่างจะระเบียงด้านบนของบ้าน
“ผะ . . . ผม . . . ผมรักพี่แทคยอนครับ” คำตอบที่เอ่ยขึ้น ทำให้แทคยอนที่กอดตัวเองอยู่ปล่อยเขาออกจากอ้อมกอด ยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า หากแต่คนที่เห็นเหตุการณ์เดินหลบเข้าในบ้าน ด้วยเพราะไม่อยากจะได้ยินอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว
“จริงเหรอ จริง ๆ เหรอครับอูยอง!!”
“ผมรักพี่แทคยอนครับ . . . แต่ . . .” ท้ายประโยคที่ทำให้คนที่ยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้าถึงกับต้องหุบยิ้มลง
“แต่ ? แต่อะไรครับอูยอง”
“แต่ตอนนี้ . . . ผมคิดกับพี่แทคยอนแค่พี่ชาย แค่พี่ชายร่วมสายเลือดที่ผมรักมากเท่านั้นครับ”
“นั่นสินะ . . . ในเมื่อพี่เป็นคนทำให้เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้เองนี่นะ” น้ำเสียงของแทคยอนฟังดูเศร้าสร้อย จนทำให้อดไม่ได้ที่จะกล่าวโทษตัวเอง
“ผมขอโทษครับ ผมขอโทษ . . .” ดวงตารั้น เอ่อคลอไปด้วยน้ำใส ๆ จนทำให้แทคยอนรีบเข้ามาปลอบโยน
“ไม่ร้องไห้นะอูยอง อย่าโทษตัวเองสิครับ อูยองไม่ผิด คนที่ผิดคือพี่ พี่ผิดที่ปล่อยมือจากอูยองไป พี่ผิดที่หวาดกลัว”
“ไม่หรอกครับ พีแทคยอน ฮึก~ ผมผิด . . . ผิดที่ไปรักพี่มากเกินกว่าความเป็นพี่น้อง”
“ไม่เอาน่า เรื่องมันผ่านไปแล้ว เราไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ไม่คิดมากแล้วนะครับ” แค่คำว่ารักที่ผมพยายามจะไม่รับมัน มันกลับทำให้อูยองรู้สึกแย่ และโทษตัวเองมากถึงขนาดนี้ ผมมันแย่มาก ๆ เลยที่ทำร้ายน้องมาตลอดสองปี
“ยังไงซะ เราก็มีความเป็นพี่น้อง ที่ยังเป็นตัวเชื่อมเราให้อยู่ด้วยกันแบบนี้ ไม่เป็นไรนะอูยอง”
“ผมขอโทษ ขอโทษครับ ที่มันต้องเป็นอย่างนี้ ฮึก~ ขอโทษครับ ที่ผมไม่สามารถรักพี่แทคยอนแบบนั้นได้อีกแล้ว” ผมขอโทษครับ ขอโทษ ที่ผมสามารถรักพี่แทคยอนได้แค่พี่ชายเท่านั้น เพราะตอนนี้ผมมีคนสำคัญอีกคน ที่ผมเองก็รัก แต่ผมยังกลัวที่จะพูดมันออกไป
ผมกลัวตัวเอง . . . กลัวว่าตัวเองจะต้องเสียใจอีกครั้ง กลัวที่จะยอมรับความจริง
“คุณใช่มั๊ย ?” แทคยอนถามลอย ๆ ขึ้นมา
“ครับ ?” พยายามเช็ดหน้าตัวเองที่เปรอะเปื้อนน้ำตาก่อนนี้
“เพราะคุณใช่มั๊ย อูยองถึงเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอย่างนี้น่ะ หือ ?” ถามพร้อมกับช่วยซับน้ำตาให้กับน้องชายที่น่ารัก
“เปลี่ยนไป ? ผมเปลี่ยนไปหรือครับ ?” นี่ผมเปลี่ยนไปด้วยหรือ เปลี่ยนไปจากตอนที่ยังรักพี่แทคด้วยหรือไงครับ ถ้าไม่นับเรื่องที่ผมรักพี่แทคยอนแค่พี่ชายแล้ว มันก็ไม่น่ามีเรื่องอะไรที่จะเปลี่ยนไปแล้วนี่ครับ
“อูยองเปลี่ยนไปเยอะเลยล่ะ ตอนที่ยังรักพี่อยู่ อูยองไม่เคยกลัวว่าพี่จะเป็นห่วง ไม่เคยบอกอะไรพี่เลยด้วยซ้ำว่าจะไปไหน จะกลับช้ามั๊ย เวลาที่ขัดใจอูยองก็จะต้องเอาชนะ อูยองมักจะไม่ค่อยเชื่อฟังอะไร . . . แต่ตั้งแต่อูยองอยู่กับคุณ อูยองจะไปไหนอูยองก็บอกคุณเสมอ จะกลับช้าก็โทรบอก คุณว่าอะไร บังคับอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ อูยองก็เชื่อฟัง ว่าง่าย อูยองเปลี่ยนไปเยอะมากเลยล่ะ”
“แล้วพี่แทคยอนรู้เรื่องพวกนั้นได้ยังไงครับ ?”
“คุณกับพี่โทรคุยกันอยู่ตลอดนั่นแหละครับ มีแต่เรานั่นแหละ ที่ไม่โทรบ้างเลย จดหมายก็ไม่ส่งไปหา นี่พี่ยังเป็นพี่ชายเราอยู่มั๊ย หา~”
“แล้วก็ไม่เห็นมีใครบอกผมซักคนนึงอ่ะ !! โทรคุยกันตลอด ปล่อยห้ผมไม่รู้เรื่องอยู่ได้”
“โอ๋ ๆ โธ่~ พี่ขอโทษน่า . . . แต่ที่อูยองเปลี่ยนไปมากขนาดนี้น่ะ เพราะว่าคุณสำคัญกับเรามากใช่มั๊ย ?”
คำพูดที่แทคยอนเอ่ยถามขึ้น ถึงกับทำให้แก้มนุ่มคนน่ารักตรงหน้า เปล่งปลั่งไปด้วยเลือดฝาดในทันใด
“ครับ พี่แทคยอน พี่คุณสำคัญ สำคัญมากที่สุด ถ้าไม่มีพี่คุณ ผมก็ไม่รู้ว่าทุกวันนี้ผมจะเป็นยังไง”
“แล้วเราเคยบอกคุณมันไปรึยัง ว่าคุณมันสำคัญกับเรามากแค่ไหนน่ะ . . . คุณมันรู้รึยัง ว่าเราน่ะรักมันมากขนาดไหน ?”
คนน่ารักส่ายหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ
“ถ้าอย่างนั้นก็บอกให้คุณมันรู้ซะ อย่าปล่อยทิ้งเอาไว้แบบนี้ เข้าใจมั๊ย เจ้าน้องชายตัวดี~” พูดจบก็ขยุ้มผมนิ่มขยี้เล่นด้วยความเอ็นดู
“ถ้าอย่างนั้น . . . พี่กลับบ้านแล้วนะครับ ฝันดีครับ น้องรัก”
“ฝันดีครับ พี่แทคยอน ขับรถกลับระวัง ๆ นะครับ” แทคยอนโบกมือบ๊ายบาย ก่อนที่จะกลับขึ้นรถเพื่อขับมันกลับบ้าน
“ผมกลับมาแล้วครับ พี่คุณ”
. . . . .
เงียบนสนิท !! . . . ทำไมบ้านมันถึงได้เงียบแบบนี้กันล่ะครับ ป่านนี้แล้วพี่คุณก็น่าจะอยู่ที่บ้านแล้วนี่นา ร้านก็มืดสนิทอย่างนั้น คงไม่อยู่ในร้านแล้วล่ะ . . . ออกไปซื้ออะไรแหละมั้ง นั่นแหละ อีกซักพักก็คงจะกลับมาเอง
คนน่ารักวางกระแบงกับโซฟาข้างตัว ก่อนจะเดินไปหยิบน้ำดื่มจากตู้เย็น พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น มื้อเย็นที่ถูกเตรียมไว้ที่โต๊ะอาหาร พร้อม ๆ กับกระดาษข้อความ ก่อนจะเดินเข้าหยิบมันขึ้นมาอ่าน
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
มื้อเย็นของอูยองครับ พี่ทานแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะครับ
พี่คุณขอไปคิดอะไรคนเดียวซักหน่อยแล้วพรุ่งนี้เช้าพี่จะกลับมาครับ
เรื่องที่พี่แทคยอนของเราเค้ายังรักเราอยู่ ดีใจด้วยนะครับที่ใจตรงกันซักที อูยองจะมีความสุขแล้วนะ . . พี่คุณ
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
นี่พี่คุณเห็น !! พี่คุณรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นหน้าบ้านเมื่อกี้เหรอครับ แล้วที่พี่คุณเขียนว่าขอไปคิดอะไรคนเดียวซักหน่อยเนี่ย . . . พี่คุณออกอยู่ไปไหนกันล่ะ !!
ทันกับความคิด อูยองก็คว้าเอาผ้าพันคอที่วางอยู่ใกล้กับกระเป๋าที่เพิ่งจะวางลงไปขึ้นมา วิ่งออกจากบ้านไปเพื่อที่จะตามหาทันที
ไม่กี่ชั่วโมงจากนั้น คนน่ารักก็กลับมาที่บ้าน เพราะไม่ว่าจะไปหาที่ไหน เขาก็ไม่พบแม้แต่เงาของคนที่อยากจะพบ ไม่ว่าจะที่ที่ตัวเขาเคยถูกพาไป หรือแม้กระทั่งที่ ๆ คน ๆ นั้นมักจะไปอยู่เป็นประจำก็ไม่พบ
“พี่คุณ . . . พี่คุณไปอยู่ไหนกันนะครับ ฮึก~ กลับมาฟังผมอธิบายก่อน กลับมาฟังคำสารภาพรักของผมก่อนสิครับ . . . ฮืออ~” ร่างเล็กทรุดตัวลงกลางห้องนั่งเล่น หยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดช่วง ร้องไห้เหมือนกับเด็กหลงทาง ที่หาผู้ปกครองไม่เจอ ร้องอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ปากก็เอ่ยเรียกหาคนที่ตัวเองต้องการจะเจอมากที่สุดอยูไม่ขาด
“พี่คุณ . . . พี่คุณครับ . . . ฮึก~ พี่คุณอยู่ไหน ฮือ~ พี่คุณ~”
ร้องจนกระทั่งหมดแรง ฟุบหลับอยู่ตรงนั้นทั้งน้ำตา
ด้านคุณที่อยู่ในสวนสาธารณะใจกลางกรุงโซล จากการออกมานั่งคิดอะไรคนเดียวไปเรื่อยก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น
ป่านนี้อูยองคงจะอยู่กับแทคยอน คงจะดีใจสินะเพราะแทคยอนเองก็รู้ตัวเองแล้วว่ารัก ถึงแม้ว่าจะใช้เวลานาน แต่ต่อจากนี้ไปอูยองเองก็คงจะมีความสุข คุณเองก็ต้องกลับไปอยู่ในฐานะพี่ชายเท่านั้นสินะครับ เพราะมันคงไม่มีทางที่อูยองจะรัคุณฯขึ้นมาเลย ในใจของอูยองคงไม่เหลือที่ให้คุณแล้วล่ะครับ
นี่มันก็ดึกมากแล้วสิ อากาศก็เริ่มหนาวแล้ว คุณว่าคุณควรจะกลับบ้านล่ะครับ จะให้อยู่ถึงเช้า คุณท่าจะหนาวตายซะก่อน ป่านนี้แล้ว อูยองก็คงจะหลับไปแล้วด้วย คิดได้ดังนั้นก็กลับขึ้นรถ ขับมันกลับไปยังบ้านทันที
กดสวิทซ์เปิดไปในห้องนั่งเล่น ก่อนจะเดินไปยังตู้เย็นเพื่อหยิบน้ำดื่ม โดยที่ไม่ทันได้เห็นร่างเล็กที่อยู่กลางห้องนั่งเล่น หันไ
จะรออ่านตอนจบน๊าไรท์เตอร์สู้สู้จ๊า
#1 By au (119.31.126.69) on 2011-01-19 20:06