iLollipoppO a Fanfictions Blog

          หลายวันมานี้ พี่คุณไม่เข้ามาอยู่ใกล้ ๆ ผมเหมือนทุกที . . . แน่ล่ะสิ! ได้กลับบ้านเกิดไปท่องเที่ยวกับเหล่าออมม่านี่นา ถึงแม้ว่าจะชวนผมไปทริปท่องเที่ยวด้วยกันก็เถอะ แต่จางอูยองที่มีงานถ่ายละครอยู่แบบนี้จะไปด้วยได้ยังไงกัน อยากไปจะตายไปประเทศไทย อากาศก็สบาย ไม่หนาวเหมือนที่เกาหลี ถึงแม้ว่าอุณหภูมิอาจจะต่างกันมากจนอาจจะทำให้ไม่สบาย ก็แค่กลับมาดูแลตัวเองเพิ่มอีกนิดหน่อยมันก็ไม่น่าจะเป็นอะไร อีกอย่างนึงนั่นก็เป็นงาน เป็นงานของพี่คุณ แล้วผมจะเข้าไปวุ่นวายทำไมกัน แถมก่อนไปก็เอาเปรียบผมไว้ซะเยอะ อิ่มหนำสำราญแล้วล่ะสิ ท่าทางจะมีความสุขมากเลยนะครับ . . . หมันไส้ชะมัด ชักอยากจะเอาคืน (?) บ้างซะแล้วสิ แต่จะเอาคืนยังไงดีนะ . . . อ๊ะ! รู้แล้วล่ะ แต่คงจะต้องขอความร่วมมือจากทุก ๆ คนกันหน่อยล่ะนะครับ

          “แทคยอนฮยอง~ ทุก ๆ คน ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิครับ”

          . . . . . . .

          “อูยอง!” เสียงที่ฟังดูร้อนรนดังขึ้นพร้อม ๆ กับประตูห้องที่ถูกดันให้เปิดเข้ามา

          “ฮึม~ พี่คุณเหรอครับ ?” คนน่ารักงัวเงีย ลุกขึ้นจากเตียงนอนเพื่อจะมองดูต้นเสียงที่คุ้นเคยก่อนที่เจ้าของเสียงนั้นจะเดินเข้ามาใกล้พลิกหลังมือทาบลงบนหน้าผากของคนที่อยู่บนเตียงอุ่นนุ่ม

          “ตัวรุม ๆ นะ ไม่สบายหรือเราน่ะ ? พี่กลับมาถึงแทคก็บอกว่าอูยองอาการแปลก ๆ แล้วก็ไม่ยอมออกมาจากห้องนอนด้วย”

          “ก็กลับมาจากถายละคร แล้วมันรู้สึกเพลีย ๆ น่ะครับ ก็เลยขอตัวมานอนพักซักหน่อย”

          “แล้วทานยารึยังครับ ? เดี๋ยวมันจะเป็นหนักกว่านี้เอานะ ทานกันไว้ก่อนดีกว่ามั๊ย”

          “ไม่เป็นไรหรอกครับ มันไม่ได้เป็นหนักถึงขนาดที่ว่าผมจะทำงานไม่ไหว” แน่ล่ะ! ก็ทั้งหมดมันเป็นแผนแกล้งป่วยนี่นา อุตส่าต์ขอควาช่วยเหลือให้ทุกคนเงียบ ๆ อย่าพูดอะไรออไปให้พี่คุณรู้ว่าผมแกล้ง พี่แทคยอนก็ให้ความร่วมมือซะอย่างดี คงเพราะอยากจะเห็นพี่คุณโดนเอาคืนบ้างล่ะมั้ง เอาเป็นว่า เมมเบอร์ที่เหลือรวมหัวกันอยู่ก็แล้วกัน

          “ไม่ได้นะ ยังไงก็ต้องทานอะไรซักหน่อยนึงจะได้ทานยาได้นะครับอูยอง . . . ทานข้าวต้มไหวไหม หรือจะเอาเป็นซุปดีครับ ?”

          “ข้าวต้มก็ได้ครับพี่คุณ น่าจะทานไหว” จริง ๆ น่ะ หิวจะแย่อยู่แล้วคร๊าบ~

          “งั้นรอแปปนึงนะครับ เดี๋ยวพี่ไปทำมาให้ทาน อย่าเพิ่งหลับไปซะก่อนล่ะ” คนหล่อยกยิ้มอย่างเอ็นดู ยกมือขึ้นลูบหัวคนน่ารักเบา ๆ ก่อนจะลุกออกจากห้องไป

          นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่ได้ทานอาหารฝีมือพี่คุณ ข้ามต้มฝีมือหนุ่มไทยนามนิชคุณ . . . อย่าอิจฉากันซะล่ะครับ ไม่ได้เป็ฯโอกาสพิเศษอะไรทั้งนั้นนั่นแหละ เพราะไม่สบายต่างหาก ผมถึงได้ทานข้าวต้มฝีมือหนุ่มไทย ก็นานพอดูแล้วเหมือนกันนะครับเพราะผมเองก็ไม่ได้ไม่สบายมากขนาดนั้นอีกเลย

          ยังดีนะครับที่จากนี้ไปอีกสองสามวัน ทูพีเอ็มจะได้หยุดพักผ่อน ผมเองก็จะได้หยุดด้วยเพราะละครดรีมไฮเองก็ถ่ายเผื่อเอาไว้เยอะแล้วเหมือนกัน ก็เป็นโอกาสที่ดีที่จะมีเวลาได้เอาคืน (?) กันซะบ้าง

          “มาแล้วคร๊าบ~ ข้าวต้มร้อน ๆ อร่อย ๆ ฝีมือพี่คุณ”

          “โหยย~ หอมชะมัดเลยครับ ชักหิวแล้วอ่ะ”

          “หิวล่ะสิ! มานี่มา พี่ป้อนดีกว่านะครับ”

          “ครับ” คนน่ารักอมยิ้มแก้มตุ่ย . . . แกล้งป่วยแบบนี้มันก็ดีเหมือนกันเนอะ มีคนมาเอาใจ โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้เรื่องมาคอยเอาใจอยู่แบบนี้ มันรู้สึกดีมาก ๆ เลยล่ะครับ

          “ระวังร้อนนะครับอูยอง พี่เป่าให้บ้างแล้วแต่ก็ไม่แน่ใจนะว่ามันพอดีสำหรับเรารึยัง . . .” ว่าพลางยื่นช้อนคันสวยที่เต็มไปด้วยข้าวต้มอุ่น ๆ ไปใกล้ริมฝีปากของคนน่ารัก

          “อุ๊! . . . มันร้อนอ้ะพี่คุณ!!”

            “อ้าว ? ยังร้อนอยู่อีกเหรอ . . . ขอโทษครับ ๆ ก็พี่คิดว่ามันพอดีสำหรับอูยองแล้วนี่นา~”

            “พี่จะแกล้งผมเหรอ . . . รู้ก็รู้ว่าผมลิ้นแมวอ่ะ”

          จู่ ๆ มือหนาก็ยื่นเข้ามาใกล้กับริมฝีปากใหม่อีกครั้ง คนหล่อจัดการเป่าข้าวต้มในช้อนให้เย็นขึ้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง

          “คราวนี้น่าจะโอเคแล้วล่ะครับ” คนน่ารักมองข้าวต้มในช้อนอย่างหวั่น ๆ สัลบกับการมองหน้าคนหล่ออย่างชั่งใจ จนคนหล่อต้องทดลองแตะข้าวต้มในช้อนด้วยริมฝีปากของตัวเองก่อนครั้งหนึ่ง “โอเคแล้วล่ะ อูยองน่าจะทานได้แล้ว” ก่อนจะยื่นช้อนกลับไปใกล้กับริมฝีปากของคนน่ารักอีกครั้ง เพื่อให้คนน่ารักค่อย ๆ ละเลียดมันลงลำคอไป

          “หื๊อ~ พอแล้วครับพี่คุณ ผมอิ่มแล้วล่ะ”

            “ยังทานได้ไม่เยอะเลย อีกซักคำสองคำก็ยังดี . . . นะครับ” คนหล่อ่งสายตาเป็นห่วงมาให้อย่างเห็นได้ชัดจนคนน่ารักที่ถูกมองอยู่ต้องหลบสายตา

          “เขินอะไร ทำไมถึงต้องหลบตาพี่ด้วยล่ะครับ หืมม~ ? ชอบหลบสายตาพี่ซะจริง”

          “ผ . . ผมเปล่าซักหน่อย!” ก็เล่นมองผมจริงจังซะขนาดนั้น ขนาดหลบสายตายังประหม่าขนาดนี้ ขืนให้มองตรง ๆ คงไม่มีสติเหลือเป็นแน่

          “โอเค ๆ อิ่มแล้วก็อิ่มแล้ว งั้นทานยานะครับ”

          “หึ~” คนน่ารักส่ายหัว “ผมไม่ทานยา ไม่เอา” ก็ผมไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยนึงนี่ จะทานทำไม

          “ถ้าไม่ทานยาแล้วจะหายได้ยังไงกันล่ะครับ ?”

            “ก็ยามันขม . . . ไม่เอาอ้ะ ยังไงผมก็ไม่ทาน . . ไม่เอา . . อ . . อื๊ออออ~”

          ยังไม่ทันที่คนน่ารักจะได้ท้วงอะไร ริมฝีปากบางก็ถูกบดเบียดด้วยริมฝีปากหนาก่อนจะรู้สึกได้ถึงเม็ดยารสขมและของเหลวที่บรรจุอยู่ภายในโพรงปากของคนตรงหน้า ที่กำลังใช้วิธีบังคับให้คนน่ารักได้ทานยาเข้าไปแต่โดยดี

            ริมฝีปากหนาบดเบียดริมฝีปากบางผลักดันยาเม็ดเล็กให้เข้าสู่โพรงปากอ่อนนุ่มกดจูบแนบชิดเนิ่นนาน บังคับให้คนน่ารักกลืนยารสขมลงลำคอ หลังจากคนน่ารักกลืนยาลงไปแล้วก็ยังคงไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากบางได้รับอิสรภาพ คนหล่อสอดลิ้นเข้าตักตวงกวาดต้อนรสหวานในโพรงปากนุ่ม ดูดดึงลิ้นเรียวเล็กให้เกี่ยวกระหวัดตอบรับสัมผัสอย่างเอาแต่ใจ จนกำปั้นขาวทุบลงกลางอกแกร่งเพื่อประท้วงขออากาศหายใจ เมื่อคนหล่อรับรู้ได้ว่าคนน่ารักของเขาใกล้จะหมดลมหายใจจึงปล่อยให้ริมฝีปากบางได้รับอิสรภาพและกอบเก็บเอาอากาศหายใจ

          “อึก~ ผมป่วยอยู่นะพี่คุณ!”

            “แล้วปกติคนป่วยเค้าจูบตอบกันแบบนั้นด้วยเหรอครับ ?” คนหล่อตอบกลับคนน่ารักให้ได้อ้าปากค้าง กลม ๆ นั่นก็แดงระเรื่อขึ้นเช่นกัน

          “. . . ขี้แกล้ง . . ขี้โกง!”

            “พี่จะขี้โกงก็ต่อเมื่ออยู่กับอูยองเท่านั้นนั่นแหละครับ” คนหล่อส่งยิ้มหวานให้จนคนน่ารักที่ขะเขินอยู่ต้องรีบเบี่ยงประเด็นทันใด

          “ผมอยากอาบน้ำ~” คนน่ารักส่งเสียงงอแง “เหนียวตัวชะมัด ผมอยากอาบน้ำอ่ะ~”

            “อาบไหวเหรอ ?” คนน่ารักพยักหน้า “แล้วลุกไปเองไหวหรือเปล่า ให้พี่พยุงไปมั๊ย ?”

            “คงไหวมั้งครับ” คนน่ารักค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เกิดอาการเซถลาไปเล็กน้อย คนหล่อเองก็ไวพอที่จะตระกองกอดเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่คนน่ารักจะล้มลงไปก่อน

          “น่ะ! เกือบจะล้มลงไปอยู่แล้วเห็นมั๊ย ทำเป็นเก่ง . . . ให้พี่พยุงไปดีกว่านะครับ” คนหล่อจับแขนเล็กขึ้นโอบรอบลำคอก่อนจะค่อย ๆ พยุงคนน่ารักให้เดินไปยังห้องน้ำโดยทำถามถึงความสมัครใจ “พี่ว่าพี่เข้าไปอาบให้ดีกว่ามั้ง . . . อูยองอา~”

            “ไม่เอา~ ผมอาบเองได้น่า!” คนน่ารักตวัดเสียงใส่ คว้าผ้าเช็ดตัวผืนหนาหน้าห้องน้ำ หันกลับมาแลบลิ้นใส่ ก่อนจะปิดประตูห้องน้ำเฉียดหน้าคนหล่อที่กำลังยืนยิ้มหน้าแป้นล้อเขาอยู่

          จู่ ๆ วันหยุดสองสามวันที่ผมได้รับมาก็ต้องถูกลดทอนลงไป เนื่องจากที่ผมจะต้องไปถ่ายทำละครดรีมไฮเพิ่มเติม เพราะโปรดิวเซอร์ได้เพิ่มฉากหวาน ๆ ระหว่างผมกับไอยูเพิ่มเข้าไปอีก เนื่องจากเรทติ้งของคู่มิลค์กี้ เจสันกับพิลซุก เพิ่มขึ้นมากในช่วงหลัง ทางโปรดิวเซอร์เองก็เลยตัดสินใจที่จะเพิ่มฉากหวาน ๆ ลงไปอีกนิดหน่อย ผมเลยต้องถูกลดทอนวันหยุดที่มีลงไปหนึ่งวัน ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงซะงานก็ต้องสำคัญกว่าอยู่แล้ว อีกอย่างนึงพี่แทคยอนเองก็อุตส่าห์ยอมเสียวันว่างไปกองถ่ายเป็นเพื่อน พร้อม ๆ กับพี่คุณที่ไม่ว่ายังไงก็จะไปด้วยให้ได้ บอกอยู่แค่ว่าเป็นห่วงผม ๆ ไม่รู้จะทำยังไงดี สุดท้ายแล้วผมก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย ก็พี่คุณเขาเป็นห่วงผมมากซะขนาดนี้ มันน่าดีใจจะตายไปนี่ครับ

          ทันทีที่ไปถึงกองถ่ายก็พบว่าฉากทั้งหมดถูกเซ็ทไว้เกือบจะพร้อมสำหรับการถ่ายทำแล้ว เหลืออีกนิดหน่อยเท่านั้น บอกกับที่ต้องรอนักแสดงที่จะเข้าร่วมฉากอีกไม่กี่คนเท่านั้น

          ไอยูที่มาถึงก่อนแล้วเข้ามาทักทายผมและพี่แทคยอนตามปกติ ก่อนจะหันไปทักทายกับสมาชิกอีกคนที่ปกติแล้วจะไม่ได้พบกันในกองถ่ายละครดรีมไฮ

          “สวัสดีค่ะ พี่แทคยอน พี่อูยอง . . .” ทั้งสองคนโค้งรับคำทักทายของเด็กสาว “แล้วก็สวัสดีค่ะ พี่นิกคุณ” คนหล่อเองก็โค้งรับคำทักทายเช่นกัน

          “สวัสดีครับน้องไอยู เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

          “ค่ะ . . . ก็ตั้งแต่ที่ทูพีเอ็มหมดช่วงโปรโมตอัลบั้ม Still นั่นแหละค่ะ หนูได้เจอก็แค่พี่แทคยอนกับพี่อูยองเองนะ”

          “แน่ล่ะสิ ก็ทั้งสองคนเค้าถ่ายละครกับไอยูนี่คะ พี่ไม่ได้ถ่ายด้วยซักหน่อย” คนหล่อพูดแซว สร้างขำขันของทั้งกลุ่มขึ้นมาเบา ๆ

          “หนูอยากเจอพี่ ๆ คนอื่นด้วย . . .”

          “เอาไว้ถ้าทุกคนมีเวลาว่าง พี่จะลองชวนมากองถ่ายนะครับไอยู” เป็นแทคยอนที่พูดขึ้นเพื่อปลอบใจเด็กสาวก่อนที่เสียงเรียกนักแสดงของทีมงานจะดังขึ้น

          -นักแสดงทุกท่านเตรียมตัวด้วยนะครับ อีกห้านาทีข้างหน้าเราจะเริ่มการถ่ายทำครับ-

          “เราไปเตรียมตัวกันดีกว่าครับไอยู . . .” คนน่ารักเอ่ยเรียกเด็กสาวเพื่อเตรียมตัวไปถ่ายทำด้วยกัน

          “ค่ะพี่อูยอง . . . หนูขอตัวก่อนแล้วกันนะคะ พี่แทคยอน พี่นิกคุณ” เด็กสาวโค้งลา ขอตัวไปถ่ายทำละคร ด้านพี่ชายทั้งสองเองก็ลุกขึ้นมาโค้งรับคำลาของเด็กสาว ก่อนที่เดกสาวจะเดินตามคนน่ารักที่ยืนรออยู่ไป

          “พี่อูยองคะ วันนี้เราจะต้องถ่ายฉากไหนกันคะ ?”

            “อืม~ ยังไม่รู้เหมือนกันครับ ว่าเราจะต้องถ่ายฉากไหนเพิ่มกันบ้าง” คนน่ารักกับเด็กสาวหัวร่อต่อกระซิก พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่ได้รู้สึกเลยว่ามีสายตากลมโตกำลังมองอยู่

          “หึงหรือยังไง คุณ ?” จู่ ๆ แทคยอนก็ถามคำถามมขึ้นมา

          “บ้า! ฉันจะไปหึงทำไมกัน มันเป็นแค่งาน . . . อูยองจะสนิทกับไอยูมันก็เป็นธรรมดา ทั้งสองคนต้องเข้าฉากด้วยกันแทบจะตลอดนี่ อีกอย่างนึง อูยองเองก็คงคิดกับไอยูแค่น้องสาวนั่นแหละ”

          “แต่น้องเคยพูดเอาไว้เองเลยนะ ว่าถ้าไม่มีฉากจูบ น้องจะเป็นคนเพิ่มมันลงไปเองน่ะ”

          “ก็ลองเพิ่มดูสิ . . . กลับไปได้เจอดีแน่!!” คนหล่อพูดด้วยน้ำเสียงฮึดฮัดขัดใจจนแทคยอนที่ฟังอยู่ถึงกับหัวเราะออกมา “ขำอะไรของนาย แทค”

          “ขำนายนั่นแหละ บอกว่าไม่หึง ๆ มันเป็นแค่งาน แต่ไอ้ท่าทางที่แสดงออกมาเนี่ย มันตรงกันข้ามเลยนะ”

          “ฉัน . . . ก็แค่เป็นห่วงน้อง อูยองยังไม่สบายอยู่นะ ขืนไปทำตามใจชอบ ผู้กำกับก็ต้องสั่งเทคน่ะสิ น้องก็จะถ่ายทำมากขึ้น เดี๋ยวจะยิ่งไม่สบายเอา” คนหล่อแก้ตัวทันควัน “อีกอย่างอูยองเองก็ไม่ใช่คนที่จะยอมเทคหลาย ๆ รอบด้วยล่ะน่า” แทคยอนที่นั่งฟังอยู่ทำท่าทางเข้าใจ พยักหน้ารับฟังทั้งที่ยังคงนึกขำเพื่อนอยู่แบบนั้น

          การถ่ายทำดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยความราบรื่น อูยองและไอยูตั้งใจแสดงกันอย่างเต็มที่ เพื่อให้ผลงานออกมาดีที่สุด ในที่สุดการถ่ายทำก็เสร็จสิ้นลง โดยไม่มีการเพิ่มเติมฉากจูบโดยคนน่ารักแต่อย่างใด จะมีก็เพียงแค่จูบลงที่จมูกของไอยูเท่านั้น ที่เหลือก็ใช้มุมกล้องเพื่อให้มันเป็นจูบที่ดูน่ารัก และน่าจะเรียกเรทติ้งของคู่เจสันและพิลซุกให้เพิ่มขึ้นได้มากทีเดียว

            อูยองที่เหน็ดเหนื่อยจากการถ่ายทำเดินกลับมายังพี่ชายทั้งสองที่นั่งรออยู่ นิชคุณที่ดูท่าจะเป็นห่วงคนน่ารักมากกว่าใคร แนบหน้าผากลงกับหน้าผากของคนน่ารักทันทีที่เดินมาถึง

          “อ . . อะไรครับ พี่คุณ ?” คนน่ารักตกใจหน้าตาเหลอหลา ก็จู่ ๆคนหล่อก็เข้ามาประชิดตัวเอาดื้อ ๆ

          “วัดไข้ไงครับ ไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ ?”

            เออเนอะ ลืมไปซะสนิทเลยว่าผมแกล้งป่วยอยู่นี่ แต่เค้าวัดไข้กันแบบนี้หรือยังไงครับ . .  . ลืมไปว่า คน ๆ นี้ เป็นคนทำอะไรไม่สนใจสายตาคนรอบข้างนี่นะ แต่ยังไงซะตอนนี้ผมก็คงต้องยอมไปก่อน ดีกว่าเสียแผนก็แล้วกัน

          “ตัวก็ไม่ค่อยร้อน แต่ทำไมหน้าแดง ๆ นะเรา” ท้ายประโยคนั้นกลับทำให้คนน่ารักสะดุ้งสุดตัว แก้ตัวพัลวัน

          “ก . . ก็ผมอยู่กับอากาศเย็น ๆ หนาว ๆ แก้มมันก็ต้องโดนลมจนมันแดงเป็นธรรมดา ผมไม่ได้ไข้กลับ ไม่ได้เขินนะ”

          “ยังไม่ทันว่าไรซักหน่อยนึง” คนหล่อระบายยิ้มหวานบนใบหน้า นี่พี่คุณแกล้งกันนี่! รู้ว่าผมเขินแล้วก็ยังจะมาแกล้งกันอีกนะ ไม่เอาแล้วเปลี่ยนเรื่องดีกว่า~

          “ผมอยากไปเดินเล่น ไหน ๆ ก็อุตส่าห์มาแถวนี้แล้ว มันดึกแล้วด้วย คนคงไม่เยอะมาก ไม่น่าสะดุดตานัก”

          “แต่อากาศมันเย็นนะครับ เดี๋ยวจะยิ่งไม่สบายไปอีกนะ”

          “ไม่เป็นไรหรอกครับ เย็นนิดหน่อยเอง คงไม่ทำให้ไข้ผมกลับหรอกน่า” ก็เพราะจริง ๆ แล้วปมไม่ได้เป็นไข้ไงล่ะครับ ไข้จะกลับได้ยังไง

          จู่ ๆ มือเย็นก็ถูกกอบกุมด้วยมือหนาที่ค่อย ๆ บีบอย่างเบาแรงเหมือนกับจะช่วยบรรเทาความเย็นให้

          “อาจจะเดินได้ไม่นานนักนะครับ มันดึกแล้วอากาศเย็น พี่กลัวเราจะไข้กลับ”

          “นิดเดียวก็พอครับ . . . ผมก็แค่อยากจะเดินเล่นบ้างเท่านั้น”

          “งั้นไปร้านกาแฟกันมั๊ยครับ”

          “ผมอยากทานมอคค่าปั่น” สิ้นเสียงของคนน่ารัก ดวงตากลมโตก็ตวัดกลับมาหาเชิงปราม “ไม่สบายแล้วยังจะทานน้ำแข็งอีก . . . พี่ไม่อนุญาติครับ” เออลืมไปอ่ะ! ก็คนมันเคยตัว ปกติแล้วเวลาที่พี่คุณพาไปไหน ถ้าผมอยากทานอะไรผมก็มักจะได้ทาน แต่นี่ผมต้องไม่สบาย ก็เลยอดทานสินะ . . . สรุปแล้วผมจะได้แก้แค้นพี่คุณ หรือผมจะได้ทรมานตัวเองกันแน่นะ

          “มานี่เร็ว~ ข้ามถนนระวังนะ” คนหล่อฉุดรั้งคนน่ารักให้เดินข้ามถนนตามมาอย่างเบามือ

          “เห็นผมเป็นเด็ก ๆ รึไง ที่ต้องมาจูงมือข้ามถนนเนี่ย” คนน่ารักกลั้นย้มเอาไว้เต็มใบหน้า

          “อย่างน้อยก็เด็กกว่าพี่แล้วกัน” คนหล่อหันกลับมาพูดยิ้มล้อคนน่ารักที่ตอนนี้ยิ้มจนแก้มแทบจะฉีก

          โซลยามค่ำคืนนี่ก็สวยใช่เล่น ยิ่งบรรยากาศเย็น ๆ กับมืออุ่น ๆ ที่กุมอยู่นี่ ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบ ๆ สดใสขึ้นเป็นกองส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่าเพิ่งจะผานวาเลนไทน์มาได้ไม่นานด้วยล่ะมั้งครับ ถึงได้มีคู่รักเดินเตร็ดเตร่อยู่พอดู และนั่นมันก็ทำให้ผมกับพี่คุณไม่เป็นที่สนใจมากนัก แค่หมวกคนละใบกับผ้าพันคอ ก็ซ่อนสายตาผู้คนไปได้มากแล้ว

          “กลับบ้านกันเถอะครับพี่คุณ ผมพอใจแล้ว อีกอย่างก็กลัวทุกคนจะเป็นห่วงด้วย” ตากลมเข้าเยอะ ๆ เดี๋ยวผมจะไม่สบายเอาจริง ๆ น่ะสิ

          “เอาอย่างงั้นก็ได้ครับ อยากกลับแล้วก็กลับกันเถอะ เนอะ . . . ก็ดีเหมือนกัน อูยองจะได้ไม่ตากลมเยอะ”

          “ซื้ออะไรไปฝากคนที่เหลือมั๊ยครับพี่คุณ ?”

          “อืมนั่นสิ จะซื้ออะไรกลับไปดีนะ . . .”

          . . . . . . . . .

          วันหยุดสุดท้ายของทูพีเอ็ม เมมเบอร์แต่ละคนก็มีสิ่งที่อยากจะไปทำจึงแยกกันไป พี่แทคยอนจะออกไปผ่อนคลายที่ชานเมือง พี่จุนซูเองก็คงออกไปเดท ส่วนจุนโฮกับชานซองก็คงจะไปเที่ยวด้วยกัน . . . แล้วทำไมถึงมีแต่ผมที่ถูกคุมแจห้ามไม่ให้ออกไปไหนจนกว่าจะหายดี ก็อุตส่าห์บอกไปแล้วว่าดีขึ้นมากแล้ว พอที่จะออกไปไหนโดยไม่ทำให้ใครเป็นห่วงแล้ว คนตรงหน้านี่ก็ยังไม่ฟังผมซักนิด! ให้นอนอยู่บนเตียงทั้งวันผมก็เบื่อเหือนกันนะ

          “ผมอยากออกไปซื้อของ ซื้อเสื้อผ้าอ่ะพี่คุณ~”

          “ยังไม่หายดีเลย จะออกไปได้ยังไงกัน”

          “ก็ผมบอกว่าดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่เป็นอะไรมากแล้ว”

          “ถึงจะดีขึ้นก็ยังไม่ใช่หายสนิท เพราะฉะนั้นพี่ไม่ให้ไปไหน”

          “โธ่~ พี่คุณอ่ะ!” คนน่ารักส่งเสียงเง้างอน เบะปากใส่ไปหนึ่งที รู้อย่างนี้ไม่น่าแกล้งป่วยเลยให้ตายสิ!

          “เอาน่า ก็ดีไม่ใช่เหรอครับ ทั้งบ้านมีแค่เราสองคน จะทำอะไรก็ไม่ต้องห่วงอะไร”

          “ล . . . แล้วทำอะไรของพี่คุณ . . . มันคืออะไรล่ะ!”

          “นั่นสิน๊า~ . . . พี่หมายถึงอะไรกันนะ” คนหล่อเอียงคอมองคนน่ารักอย่างมีเลศนัย มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ จนคนน่ารักไม่ไว้ใจ เริ่มขยับถอยออกห่างทีละนิด “พี่ไม่ทำอะไรคนป่วยหรอกน่า~”

          คนน่ารักส่ายหน้าไม่เชื่อใจ “พี่คุณก็พูดแบบนี้ทุกทีแหละ . . . แล้วผมก็เสียเปรียบทุกทีเลย ผมไม่ค่อยจะเชื่อแล้ว”

          “พี่เคยทำแบบนั้นด้วยเหรอ”

          น้ำเสียงก็ฟังดูเฉย ๆ อยู่หรอก แต่หน้า แต่แววตาเจ้าเล่ห์ของพี่เนี่ยแหละที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดอ่ะ

          “ไหนมาให้พี่วัดไข้อีกทีซิครับ ดีขึ้นแล้วจริง ๆ นะ” พูดจบก็ก้มหน้าลงแนบหน้าผากตัวเองลงกับหน้าผากของคนน่ารักทันใด “ตัวไม่ร้อนแล้วนะ . . . ยังปวดหัว มึนหัวอยู่บ้างมั๊ยครับ ?”

          “ไม่มีแล้วครับ ยังแค่เบลอ ๆ กับปวดเมื่อยนิดหน่อย คงเป็นเพราะนอนเยอะซะมากกว่าน่ะครับ” คนน่ารักยิ้มตอบคนตรงหน้า

          “ดีนะ ที่หายก่อนหมดวันหยุดน่ะ” ก็ผมไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย เพราะทั้งหมดมันเป็นการ แกล้ง นี่ครับ

          “อืม~ แล้วทุกคนไปไหนกันหมดนะ ทำไมถึงเหลือแค่เรา” ยังไม่ทันที่คนน่ารักจะได้ตอบอะไร ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกพร้อม ๆ กับเมนโวคอลลิสต์ของวง คิมจุนซู

          “อ้าว! คุณ อูยอง ไม่ออกไปไหนกันเหรอ ?”

          “ก็น้องไม่สบาย จะให้ผมออกไปไหนได้ล่ะ ไม่มีคนอยู่ดูแลอูยองซักคน”

          “ก็นายจะไปดูแลทำไมล่ะ ในเมื่อน้องมัน . . .” เหวอ~ หยุดเลยนะพี่จุนซู หยุดพูดเลยนะ ก็ไหนบอกว่าจะช่วยกันปิดเอาไว้ยังไงเล่า!!

          “น้องทำไม ?”

          “ก็น้องมันไม่ได้เป็นอะไรเลย ที่บอกว่าป่วย ๆ เนี่ย น้องมันแกล้งนายหมดเลยนะคุณ”

          “พี่จุนซู!!” จะมาเอ๋ออะไรเอาตอนนี้เนี่ย ฮึ๊ยย~ บ้าชะมัดเลย

          “ไม่ต้องขึ้นเสียงใส่พี่จุนซูเลยนะอูยอง บอกพี่มาให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะว่าวางแผนอะไรกัน!”

          “เอ่อ . . . พี่ว่า พี่รีบไปดีกว่า อูยองเคลียร์กับคุณเอาเองนะ พี่ไปล่ะ!!”

          “พี่จุนซู เดี๋ยวก่อนเลยนะ . . . กลับมาเคลียร์ช่วยผมเลยนะ พี่จุนซู!!” วางระเบิดลูกใหญ่เอาไว้แล้วก็ชิ่งหนีกันไปแบบนี้เลยอ่ะ พี่จุนซูบ้า

          “อูยองอา~ . . .”

          “. . . . .” ฮืออ~ เอาแล้วไง งานเข้าจางอูยองแล้วครับ พี่คุณโกรธผมแน่ ๆ จะทำยังไงดี พี่จุนซูนะพี่จุนซู ทำกันได้ลง “คือ . . ผม . . .”

          “เพื่ออะไรครับอูยอง ? ทำไมต้องหลอกพี่ว่าป่วยด้วย”

          “ก . . ก็ . . . ผมแค่~” แง พี่คุณโกรธจริง ๆ ด้วย เสียงแบบนี้โกรธจริง ๆ ด้วยครับ

          “จะยอมบอกดี ๆ หรือจะต้องให้พี่เค้นถามครับ หือ ?”

          บอกดี ๆ ก็โกรธผม ต่อให้ถูกเค้นถามก็ยังโกรธผมอยู่ดี แถมไม่วายที่ผมจะเสียเปรียบอยู่ดีนั่นแหละ รู้งี้ผมไม่น่าแกล้งป่วยเลยอ่ะ “คือ . . . ผมแค่ . . .”

          “แค่ . . . ?”

          “ผมแค่อยากจะให้พี่คุณสนใจกันบ้าง ก็ตั้งแต่พี่คุณกลับมาจากทริปท่องเที่ยววาเลนไทน์ พี่คุณก็ไม่สนใจผมเลย~” คนน่ารักเริ่มเบะปากงอแง กลัวว่าคนตรงหน้าจะไม่ฟังเหตุผลกัน

          “อย่าเบะสิครับ . . . พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อยนึง” คนหล่อดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ คนน่ารัก ค่อย ๆ ประคองหน้าคนน่ารักให้หันมามองกัน ปลายนิ้วเกลี่ยเข้าที่แก้มกลมอย่างปลอบโยน

          “ฮึก . . . ก็พี่คุณขึ้นเสียงใส่ผม”

          “ขอโทษครับ พี่ขอโทษ ไม่ร้องนะ” คนหล่อปลอบโยนพลางใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่โอบล้อมรอบเอวของคนน่ารัก

          “ฮึก พี่คุณนั่นแหละที่ไม่ดี กลับมาแล้วก็ไม่สนใจผมเลยซักนิด” ผมก็เลยต้องใช้วิธีนี้นี่แหละ ไม่อย่างงั้นพี่คณก็คงจะไม่สนใจกันเหมือนเดิม

          “น้อยใจเหรอ ?” คนหล่อละมือข้างที่ลูบไล้แก้มกลมลงมาสวมกอดเอวคนน่ารักหลวม ๆ ก่อนจะโยกตัวไปมาเบา ๆ ปลอบใจ

          “มาก!!” คนน่ารักหันกลับมาตอบ มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นมาวางลงบนลำแขนแกร่ง เบะปากเง้างอน

          “ก็ขอโทษแล้วไงครับ . . . หรือยังอยากจะได้อะไรอีก ?” คนหล่อถามน้ำเสียงหยอกล้อ แววตาเป็นประกาย

          “ม . . ไม่เอา . . . ผมไม่อยากได้อะไรซักหน่อย”

          “แต่พี่อยากให้ . . .” พูดจบคนหล่อก็โน้มตัวลงมากดริมฝีปากทาบทับริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา คนน่ารักเองก็ดูจะไม่ได้ขัดขืน หนำซ้ำยังหลับตารับสัมผัสซะอีก เมื่อคนหล่อรู้สึกได้ว่าเข้าทางก็เปลี่ยนจากจูบบางเบาเป็นรุกหนัก ทาบทับริมฝีปากบางอย่างเอาแต่ใจ จนคนน่ารักต้องครางขัดใจ

          “อื๊อออ~”

          ไม่นานนักที่คนหล่อประทับความเป็นเจ้าของลงบนริมฝีปากบาง ซักพักหลังจากที่คนน่ารักครางเสียงขัดใจขึ้น คนหล่อก็ปล่อยให้ริมฝีปากบางได้รับอิสระ

          “อึก~ พี่คุณขี้โกง” คนน่ารักแก้มแดงจัดจ้าน ปากก็ต่อว่าคนหล่อ . . . ว่าแล้วยังมาทำทะเล้นอีกแน่ะ ไม่คิดจะสำนึกผิดเลยซักนิด

          “ก็ยังขี้โกงไม่เท่าคนที่แกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจหรอกครับ”

          “ก . . ก็ . . .” เจอคำนี้เข้าไป ผมเถียงไม่ออกเลยอ่ะครับ “ก็เล่นหนีไปเที่ยวประเทศไทยสบายใจนี่นา”

          “ไปเที่ยวที่ไหนกัน ก็รู้ว่าพี่ไปทำงาน แล้วชวนเราไป เราก็บอกพี่เองนะว่าไม่ไปน่ะ”

          “ก็แล้วผมจะไปทำไมล่ะ ทริปเค้าให้พี่คุณไปเที่ยวกับเหล่าออมม่านี่ครับ เห็นมีร้องพงร้องเพลงกันด้วยนี่ครับ . . . เฮอะ!!”

          “เพลงอะไรครับ ?”

          “ก็เพลงอะไร รักเธอ รักเธอ นั่นน่ะ . . . มีความสุขจังเลยนะครับ” ลั๊นลามาก ๆ อ่ะ ถึงจะเข้าใจว่าเป็นงาน ถึงจะไม่รู้ความหมายของเพลง แต่มันก็น้อยใจอยู่ดีล่ะครับ

          “อยากให้พี่ร้องให้ฟังมั๊ยล่ะครับ หืม~”

          “ม . . ไม่ต้องหรอก ร้องมาผมก็ฟังไม่รู้เรื่อง . . .” ขืนตอบตงลงสติผมไม่เหลือติดตัวแน่ ๆ ทั้งเสียงทุ้ม ๆ ที่จะมาดังข้างหูผม ทั้งดวงตากลม ๆ ของพี่คุณที่จะจ้องมองผมอย่างไม่วางตานั่นอีก

          “ถ้าอย่างนั้น . . . พี่จะจัดการกับเด็กขี้โกงยังไงดีน๊า~” คนน่ารักสะดุ้งสุดตัวทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น

          “จัดการอะไร ผมไม่ผิดซักหน่อยนึง” ไม่ผิดเลยซักนิดอ่ะ ก็แค่แกล้งป่วยแก้แค้น (?) ที่ใครบางคนไม่สนใจเท่านั้นเอง

          “อูยองบอกว่าพี่ไม่สนใจเราเลย . . . ถ้าอย่างนั้นพี่ก็จะสนใจเราทั้งวันเลยก็แล้วกัน ดีมั๊ยครับ ?” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่คนหล่อใช้พูดถึงกับทำให้คนน่ารักพยายามดันตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งที่ยังคงโอบกอดอยู่ แต่ดูท่าว่าแรงของคนน่ารักจะสู้แรงของคนหล่อไม่ได้เลย

          “ม . . . ไม่ต้องครับ พี่คุณ ไม่เอานะ!! . . ม . . อื๊ออออ~”

          ไม่ว่าเวลาจะหมุนไปเท่าไหร่ ไม่ว่าโลกใบนี้จะเปลี่ยนแปลงไปยังไง โลกของผมก็ยังคงจะเป็นแบบนี้ เพราะมีคน ๆ นี้อยู่ข้าง ๆ กันแบบนี้ . . . ขอบคุณที่ยังคงอยู่กับผมนะครับพี่คุณ

          ขอให้ทุกคนมีความสุขในเดือนแห่งความรักครับ!!

ฟิคหลังวาเลนไทน์ คิดว่าคงทำให้หลาย ๆ คนมีความสุขขึ้นได้บ้างนะคะ ... ที่จริงแล้วกะเอาไว้ว่าจะลงหลังจากวาเลนไทน์ไม่นาน แต่มันไม่วางซักที เพิ่งจะว่างลงเอาตอนนี้ ถือซะว่าเป็นฟิคควันหลงของวาเลนไทน์ก็แล้วกันเนอะ ?

จริง ๆ แล้วมันอ้างวอิงถึง Fic Don't Mean Like Taht ของคุณเหมี่ยว (kumameaw) อยู่นิดหน่อย ขออนุญาติไปแล้ว แต่ยังไม่ได้รับคำตอบกลับ TTwTT คิดอยู่นานเหมือนกันว่าจะเอามาลงดีมั๊ย เพราะยังไม่ได้รับคำอนุญาติ ... แต่สุดท้ายก็เอามาลงจนได้ =x=''

ถ้าคุณเหมี่ยวหลงเข้ามาอ่าน เค้าก็ขออนุญาติที่นำมาอ้างอิงตรงนี้เลยนะค๊า~ m(_ _)m

ขอให้รีดเดอร์มีความสุขในเดือนแห่งความรักทุกท่านนะคะ