iLollipoppO a Fanfictions Blog

           “อูยอง !!”

           ตกใจจนต้องรีบเข้าไปประคองร่างเล็กที่นอนอยู่ขึ้นมา แล้วก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของคนตัวเล็กร้อน ร้อนประหนึ่งไฟสุมไปทั่วร่าง นี่ไปทำอะไรมานะ ทำไมถึงได้ตัวร้อนขนาดนี้ ?

           แต่ช่างมันก่อนเถอะครับ ยังไงซะตอนนี้อูยองก็สำคัญกว่าเหตุผลแล้ว

           คุณอุ้มร่างเล็กขึ้น เพื่อที่จะพาไปยังห้องนอน ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยร่างเล็กให้ลงนอนกับเตียงนุ่ม ถึงแม้คุณจะมีแรงเยอะ แต่กับคนที่ไม่มีสติแบบนี้ ก็หนักใช่เล่นเหมือนกันนะครับ ทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วอูยองออกจะตัวเบา อุ้มง่ายกว่านี้ตั้งเยอะแท้ ๆ

           หลังจากที่จัดการคนน่ารักให้ลงนอนในท่าที่สบายแล้ว ก็จัดแจงเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ก่อนจะตัดสินใจป้อนยาลดไข้ด้วยริมฝีปากของตนเอง

           ก็ตอนนี้จะไปทำยังไงให้อูยองทานยาได้ล่ะครับ เรียกให้ลุกขึ้นมาทานยาเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยินกันเลย เห็นจะมีก็แต่วิธีนี้เท่านั้นแหละครับ ที่จะทำให้อูยองได้ทานยาลดไข้เข้าไปได้ คุณไม่ได้มีความคิดจะเอาเปรียบอูยองซักนิดเลยนะครับ

           หลังจากที่คุณป้อนยาให้แล้ว ก็คอยดูแล คอยเปลี่ยนผ้าขนหนูที่ซับน้ำไปวางบนหน้าผากของคนน่ารัก จนเผลอหลับไปข้าง ๆ กัน

           แสงอาทิตย์สาดส่องเย้าแหย่ดวงตาเรียวเล็กของคนน่ารัก เริ่มรู้สึกรำคาญจนต้องปรือตาขึ้นมอง แล้วก็พบว่าตัวเขาเองนอนอยู่บนเตียงนุ่ม พร้อม ๆ กับคุณ ที่ฟุบหลับอยู่ข้างกาย

           นี่ผมมานอนอยู่บนเตีงตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ จำได้ว่าผมออกไปตามหาพี่คุณ ตามหาจนเหนื่อย จนท้อถึงได้กลับมาที่บ้าน แล้วผมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

           เจ้าอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวนี่อีก มันอะไรกันนะ ศรีษะก็หนักจนยกแทบจะไม่ขึ้น . . . แล้วอะไรอยู่บนหน้าผากผมเนี่ย ผ้าขนหนูงั้นหรือ ? นี่ผมไม่สบายสินะครับ  มันก็น่าที่จะไม่สบายอยู่หรอก ออกไปตากลมหนาว ทั้ง ๆ ที่คว้าแค่ผ้าพันคอผืนเดียวออกไปอย่างนั้น

           แล้วตอนนี้ พี่คุณยังเข้าใจผมผิดอยู่มั๊ยนะ อยากจะปลุกขึ้นมาถามอยู่เหมือนกัน แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเมื่อคืน พี่คุณได้พักผ่อนมากแค่ไหนกัน พี่คุณต้องมาดูแลผมที่ไม่สบายทั้ง ๆ ที่ยังเข้าใจผมผิดอยู่อย่างงั้นหรือ ?

           นี่พี่คุณยังรักผมอยู่เหมือนเดิมใช่มั๊ย พี่คุณยังไม่ตัดใจไปจากผมใช่มั๊ยครับ ?

           พยายามดันตัวเองขึ้นนั่ง ทั้ง ๆ ที่ยังคงหนักศรีษะอยู่บ้าง แรงขยับยวบยาบบนเตียงนุ่มทำให้คุณที่นอนฟุปหลับอยู่ข้าง ๆ รู้สึกตัวตื่น

           “ฮึมม~ เช้าแล้วเหรอ . . . อูยอง! จะลุกไปไหนครับ หายดีแล้วเหรอ ?” เมื่อคืนกว่าจะได้นอนคงดึกสินะครับพี่คุณ น้ำเสียงถึงได้ดูงัวเงียขนาดนี้

           “ผมจะไปอาบน้ำครับ”

           “แต่เราไม่สบายอยู่นะ” คนไม่สบายจะไปอาบน้ำเนี่ยนะ เช็ดตัวก็พอมั้งครับอูยอง

           “ก็ผมอยากอาบน้ำนี่ครับ ตอนนี้มันเหนียวตัวไปหมดเลย อาบเสร็จจะได้ลงไปเปิดร้านช่วยพี่คุณด้วย”

           “ลงไปทั้ง ๆ ที่ยังไม่สบายอยู่แบบนี้น่ะนะ ไม่ต้องเลย เดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้ เราน่ะนอนอยู่นี่แหละ” ว่าพลางดันคนน่ารักให้ล้มลงนอน คนน่ารักเองก็นอนลงตามแรงดันอย่างว่าง่าย ไม่ขัดขืน ก่อนจะลุกเดินไปยังห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำสำหรับเช็ดตัวให้คนน่ารัก แต่ก็รู้สึกได้ถึงแรงฉุดรั้งที่ข้อมือจนต้องหันกลับมาถามด้วยความสงสัย

           “ครับ ?”

           “พี่คุณครับ . . . เรื่องพี่แทคยอน . . .”

           “อืม พี่รู้แล้วล่ะ แทคยังรักอูยองอยู่ . . . ก็ดีแล้วนี่ครับ อูยองจะได้มีความสุขซักที”

           “แต่ . . . ผม . . .”

           “อูยองก็รักพี่แทคยอน แทคเองก็รักอูยอง ในเมื่อความรู้สึกของสองคนตรงกัน มันก็ดีแล้วนี่ครับ”

           ทันทีที่จบประโยค หยดน้ำตาใสจากดวงตารั้นก็ไหลรินในแทบจะทันใด

           “อูยอง . . . ร้องไห้ทำไม เป็นอะไรไปครับ !!”

           “ฮึก~ พี่คุณ พี่คุณไม่รักผมแล้ว . . . พี่คุณไม่รักผมแล้วหรือครับ” โผเข้ากอดคนตรงหน้าทั้งน้ำตา

           “พี่คุณไม่รักผมแล้วใช่มั๊ย . . . ฮืออ~”

           “ไม่ใช่ว่าพี่ไม่รัก แต่พี่เห็นว่านั่นคือความสุขของเราต่างหากล่ะ ในเมื่ออูยองรักแทค แล้วแทคเองก็ยังรักอูยองอยู่ แล้วความรักของพี่จะมีความหมายอะไรอีกล่ะครับ”

           “ไม่ใช่นะครับ มันไม่ใช่อย่างที่พี่คุณคิดนะ ฟังผมก่อนสิครับ ฮึ่กก~” ยิ่งกอดคนตรงหน้าแน่นขึ้นอย่างเอาแต่ใจ และไม่อยากจะให้เข้าใจไปเช่นนั้น

           “พี่แทค . . . พี่แทคยอนเค้า ฮึก~”

           “หยุดร้องไห้ก่อนเถอะนะครับอูยอง . . . นะ พี่สัญญาว่าพี่จะตั้งใจฟัง” ก็ปกติแล้วอูยองไม่เคยร้องไห้ให้คุณเห็นเลยซักครั้ง แต่นี่กลับร้องไห้ซะมากมายขนาดนี้ แล้วยังเข้ามากอดผมไว้แบบนี้อีก ยังมีอะไรที่คุณยังไม่รู้ ยังมีเรื่องที่คุณเข้าใจผิด เกี่ยวกับอูยองและแทคยอนอยู่อีกสินะ

           “พี่แทคยอน ฮึ่กก~ เค้า . . . เค้าบอกว่าเค้ายังรักผมอยู่”

           “พี่ได้ยินแล้วล่ะครับ” คุณอยู่ได้ยินถึงแค่ตรงนี้เท่านั้นแหละครับ หลังจากตรงนี้ไปคุณก็ไม่ได้อยู่ฟังแล้ว คุณกลัวที่จะได้ยินมันไปมากกว่านี้ เมื่อคืนคุณถึงออกมาจากบ้านซะก่อน

           “แต่ผม . . . ผมปฏิเสธพี่แทคยอนไปแล้ว . . .”

           “ปฏิเสธ!! ทำไมล่ะครับก็อูยองยังรักทะ . . . !!!!!” ยังไม่ทันจะพูดได้จบประโยคก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสอ่อนนุ่มหวานละมุนที่ริมฝีปากของตน . . . รสสัมผัสหวานที่เคยกอบเก็บอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่ได้รับสัมผัสหวานนั้นด้วยความตั้งใจของคนตรงหน้าเอง

           “ผมรักพี่คุณ~ ฮึ่กก . . . เพราะผมรักพี่คุณครับ ฮืออ~” ยกมือขึ้นปาดหยดน้ำตาที่ไหลรินอยู่ไม่ขาดเผื่อว่ามันจะให้หยุดไหล แต่จะทำยังไงก็ไม่หยุดซักที จนคนตรงหน้าต้องยื่นมือเข้ามาช่วยซับน้ำตาอย่างปลอบโยน

           “อูยองอา~” คุณไม่เคยคิดเลยนะครับว่าวันนี้จะมาถึงคุณ วันที่อูยองบอกคุณว่ารัก นี่อูยองรักคุณจริง ๆ ใช่มั๊ยครับ คุณไม่ได้คิดไปเองใช่มั๊ย คุณไม่ได้หูฝาดใช่มั๊ย ?

           “ผมรักพี่คุณนะครับ . . . ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่ผมก็รักพี่คุณจริง ๆ ฮึ่กก~” ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้สิครับ ที่ผมรักพี่คุณอย่างจริงจัง . . . แรก ๆ ผมก็ยังลืมเรื่องพี่แทคยอนไม่ได้อย่างที่พี่คุณเข้านั่นแหละครับ

           ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าพี่คุณเข้ามามีอิทธิพลกับความรู้สึกของผมตั้งแต่เมื่อไหร่ . . . 

           ตอนที่พี่แทคยอนบอกว่ารักผมก็ดีใจอยู่หรอกครับ  แต่ตอนที่ผมตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าพี่คุณฟุบหลับอยู่ข้าง ๆ นั่น ผมกลับดีใจที่พี่คุณยังอยู่ข้าง ๆ มันน่าดีใจซะยิ่งกว่าที่พี่แทคยอนบอกว่ารักผมซะอีกนะ

           “นี่พี่ไม่ได้ฝันไปใช่มั๊ย อูยอง . . . อูยองบอกพี่ทีสิครับ . . . โอ๊ยย!!” เสียงร้องโอดครวญดังตามหลังประโยคทันใด เพราะคุณถูกคนน่ารักตรงหน้าหยิกเข้าที่แขนซะเต็มแรง

           “ทำอะไรน่ะ มันเจ็บนะอูยอง!!” หน้ามุ่ย ลูบแขนหนาป้อย ๆ จนคนน่ารักที่น้ำตาซึมอยู่หลุดหัวเราะออกมา

           “คิกคิก~ ก็จะได้รู้ไงครับ ว่าไม่ได้ฝันไปน่ะ” ก็ผมเห็นในละครเค้าทำกันนี่ เวลามีคนถามถามว่าฝันไปรึเปล่า ก็เห็นเค้าก็ใช้วิธีนี้กันทั้งนั้นเลยนี่ครับ

           “ผมบอกว่ารักพี่คุณ ไม่เชื่อผมเหรอ ?”

           “ไม่ใช่ไม่ว่าเชื่อ แต่พี่คิดไม่ถึงต่างหาก ว่าอูยองจะบอกว่ารักพี่” แค่คำพูดเพียงคำเดียวของอูยอง แค่คำว่า ‘รัก’ นั่นเท่านั้น เพียงแค่คำ ๆ เดียว กลับทำให้คุณมีความสุขมากถึงขนาดนี้ สุขซะจนจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่แล้วครับ~

           แต่คุณก็ยังงสัยอยู่ดีล่ะครับ ว่าทำไมอูยองถึงได้ไปนอนเป็นไข้อยู่กลางห้องนั่งเล่นแบบนั้นกัน

           “อื้อ!! พี่ถามอะไรหน่อยนะ . . . ทำไมเราถึงได้ไปนอนอยู่กลางห้องนั่งเล่นแบบนั้นล่ะครับ หือ~?”

           ท่าทางสงสัยที่อูยองกำลังทำอยู่นั่นมันน่ารักชะมัดเลยครับ แววตาสงสัย กับการเอียงคอหน่อย ๆ แล้วก็มองหน้าคุณแบบงง ๆ เนี่ย . . . นี่ยั่วกันอยู่รึยังไง

           “หือ ? ผมนอนอยู่กลางห้องนั่งเล่นหรอครับ ?” เมื่อไหร่อ่ะ อืมม~ ตอนที่ไม่สบายนั่นแหละมั้ง ?

           “ก็ใช่น่ะสิ . . . อย่าเรียกว่านอนเลย พี่ว่าโดนพิษไข้เล่นงานจนไม่ได้สติไปซะมากกว่านะ”

           “ไม่รู้สิครับ ผมจำได้แค่ว่าผมกลับมาถึงห้องแล้วนะ หลังจากนั้นผมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยอ่ะ”

           “กลับมาจากที่แทคยอนมาส่งเราที่บ้านน่ะหรอ ?”

           “หลังจากนั้นต่างหากล่ะครับ เพราะได้อ่านกระดาษที่มีข้อความของพี่คุณนั่นแหละ !!”

           “กระดาษข้อความ ? . . . อ๋อ กระดาษที่พี่คุณเขียนวางไว้นั่นน่ะเหรอครับ”

           “ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน!! . . . พี่รู้มั๊ยว่าผมออกไปตามหาพี่ซะแทบเป็นบ้า !!!” ตามหาจนซะเหนื่อย ไหนจะยังข้อความของพี่คุณ ที่ป่วนสมองผมไม่เลิกรานั่นอีก ผมแทบจะบ้าจริง ๆ นะรู้มั๊ย

           “ตามหา . . . ตามหาพี่คุณเนี่ยนะครับ ?” นี่เขาออกไปตามหาคุณด้วยเหรอ ไปตามหาคุณเพราะอยากจะอธิบายให้คุณเข้าใจในเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างนั้นใช่มั๊ย เพราะแคร์ความรู้สึกคุณใช่มั๊ยครับ

           “ก็ใช่น่ะสิครับ พี่เขียนอย่างนั้น เป็นใครอ่านก็ต้องรู้สึกว่าพี่กำลังเข้าใจผมผิดอยู่อ่ะ !!” แล้วก็เข้าใจผมผิดอย่างที่ผมคิดจริง ๆ ด้วยเห็นมั๊ยล่ะครับ

           “ผมรีบ คว้าอะไรออกไปได้ก็คว้า ได้แค่ผ้าพันคอนั่นแหละครับ แล้วก็ออกจากบ้านไปตามหาพี่แล้ว”

           “ก็ผ้าพันคอผืนเดียว มันจะช่วยให้เราหายหนาวได้ยังไงล่ะครับ ถึงจะรีบยังไงก็น่าจะคว้าเสื้อโค้ทออกไปนา” มันสมควรมั๊ยล่ะ ที่จะไม่สบายน่ะ ผ้าพันคอผืนเดียว กลางอากาศหนาว ๆ ที่โซลเนี่ยนะ เสื้อโค้ทหน้าประตูก็แขวนไว้ ทำไมไม่คว้าไปล่ะครับ

           “อย่ามาว่าผมนะ! ก็เพราะพี่นั่นแหละ !!” เพราะพี่คุณนั่นแหละ ผมไม่ผิดซักหน่อย ทั้งที่ตัดสินใจเอาไว้ว่ากลับเข้าบ้านมาแล้วผมจะบอกพี่คุณว่ารัก . . . แต่ก็มาวางกระดาษข้อความเอาไว้แบบนั้นน่ะ เป็นใครเค้าก็ต้องรีบออกไปตามหากันทั้งนั้นนั่นแหละ

           “โธ่~ พี่คุณขอโทษครับบบบ~ ขอโทษษษษ~” ฮึ!! มาอ้อนขอโทษกันง่าย ๆ แบบนี้เนี่ยนะ ผมไม่ยกโทษให้ง่าย ๆ หรอกนะ

           “ขอโทษนะครับ คนดี~” ละ . . . แล้วท้ายประโยคนั่นน่ะ เกี่ยวอะไรกันครับ พูดออกมาทำไมกันครับ พูดออกมาทำไม๊

           “ผะ . . . ผมไม่ได้โกรธซักหน่อยนึง” ฮืออ~ บ้าที่สุดเลย แค่คำว่า ‘คนดี’ คำเดียว ผมก็โกรธพี่คุณต่อไม่ลงแล้วอ่ะ!! จาง อูยอง หัดใจแข็งหน่อยซี่~

           “แน่ใจ ?”

           “แน่สิครับ . . . แล้วพี่ก็ปล่อยผมได้แล้ว หื๊ออออ~” ว่าพลางพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดอุ่น . . . มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ อ้อมกอดอุ่น ๆ กับมือปลาหมึกที่หนึบหนับอยู่บนตัวผมเนี่ย~

           “ไม่ปล่อย !!” อุตส่าห์เนียนจนได้กอดแล้วทั้งที เรื่องอะไรคุณจะปล่อยไปง่าย ๆ ล่ะครับ

           “เอ๊ะ! พี่คุณ !!” คนน่ารักหันกลับมาตวัดตาขวางใส่

           “จนกว่าอูยองจะบอกว่ารักพี่ พี่ถึงจะปล่อย . . . ” ยกยิ้มมุมปากจนคนน่ารักที่ตวัดหางตาใส่ก่อนหน้า ก้มหน้าหลบสายตางุด

           ฮึ๊ยยยยย~ เจ้าเล่ห์ชะมัดยาด คนอะไรเนี่ย . . . ได้คืบก็จะเอาศอก

           “ว่ายังไงครับ หืมม~ ?” จับคางของคนน่ารักเชิดขึ้นให้มาจ้องตากัน

           “เรื่องอะไร !! ทำไมผมต้องพูดด้วยอ่ะ” พูดก็แพ้เด่ะ คนอย่าง จาง อูยอง ไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ หรอกนะครับ จะบอกให้

           “ก็ถ้าไม่พูด พี่ก็ไม่ปล่อย~”

           “ไม่พูด! ยังไงผมก็ไม่พูดหรอก !!” เรื่องอะไรจะยอมแพ้ . . . ไม่มีทาง~ !!

           “ทีก่อนนี้ยังพูดได้เลย . . . ถ้าจะพูดอีกทีนึง มันก็ไม่เห็นจะลำบากตรงไหนนี่ ใช่มั๊ยครับ หืออ~ ?”

           “มะ . . . เมื่อกี้มันก็ส่วนของเมื่อกี้ . . . ตอนนี้ก็ส่วนของตอนนี้สิครับ . . . ฮื้อออออ~” เสียงครางขัดใจในลำคอดังขึ้น เพราะคนตรงหน้าเริ่มหากำไรกับร่างกายของตน ทั้งจมูกที่กดลงกับแก้มนุ่ม ๆ ทั้งปากที่กดลงบนซอกคอ ไหนจะยังมือปลาหมึกที่ผลุบหายไปตรงชายเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่ผมใส่อยู่อีก นี่ผมโดนจับเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้สิครับ เสื้อเชิ้ตแค่ตัวเดียวเลยนะ ถึงจะใส่บ๊อกเซอร์อยู่ก็เถอะ . . . ถ้าจะมี ก็มีแค่เมื่อคืนนั่นแหละ ผมโดนพี่คุณจับผมเปลี่ยนเสื้อผ้าแหง ๆ เลย

           “ฮื๊ออออ~ ไม่เอา~ หยุดเลยนะพี่คุณ !! ไม่ลงไปเปิดร้านรึไงครับ”

           “ไม่เปิด~ จนกว่าพี่จะได้ยินอูยองพูดว่ารักพี่คุณ !!”

           “แล้วเปิดร้าน กับการที่ผมจะพูดมันเกี่ยวอะไรกันเล่า~” ไม่เห็นจะเกี่ยวกันซักนิดนึงอ่ะ

           “เรื่องที่เราจะพยายามหนีพี่ด้วยการอ้างเรื่องเปิดร้าน มันก็ไม่เกี่ยวเหมือนกันแหละครับ อูยองอา~”

           ฮึ๊ยยย~ รู้อีก !! ว่าอ้างเรื่องเปิดร้านเพื่อจะหนีอ่ะ แล้วผมจะหนียังไงดี จาง อูยอง นายจะหนีออกจากอ้อมกอดนี้ไปยังไง คิดสิ คิด . . .

           คนเจ้าเล่ห์ก็ยังคงจะหาเศษหาเลย เอากำไรกับร่างกายของคนน่ารักอยู่ไม่เลิกรา จมูกโด่ง ๆ นั้นก็ยังถูกกดลงบนซอกคอขาวของคนน่ารักอยู่หลายต่อหลายครั้ง จนคนน่ารักเองดิ้นหนีขลุกขลักอยู่ในวงแขน แต่ไม่ว่าจะดิ้นเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนจะยิ่งเปลืองตัวขึ้นมากเท่านั้นนั่นแหละ

           คิดให้ตายก็คิดไม่ออกครับ คนเจ้าเล่ห์เล่นฟัดผมนัวเนียไม่ยอมปล่อยให้ผมใช้สมองคิดหาหนทางหนีเลยซักนิดนึงอ่ะครับ เล่นไม่เลิกแบบนี้ ผมจะมีสติไปคิดอะไรได้กันเล่า

           “ฮื๊อออออ~ ผมรัก! ผมรักพี่คุณ !! ได้ยินมั๊ยว่าผมรักพี่ !!!” ชิ! คนเจ้าเล่ห์ . . . เจ้าเล่ห์ชะมัดเลย ไม่ว่าอะไร ๆ ก็ได้เปรียบกันอยู่ตลอด นี่เกิดที่ประเทศไทยจริง ๆ ใช่มั๊ยครับ ผมนึกว่าเกิดจากดาวเจ้าเล่ห์ หรืออะไรทำนองนั้นซะอีก เล่ห์เหลี่ยมถึงได้มีใช้มากมายเหลือเฟือซะขนาดนี้ . . . ไม่เคยหนีรอดได้เลยจริง ๆ นะ

           “พี่คุณก็รักอูยองครับ” กดริมฝีปากหนาทาบบทับริมฝีปากของคนน่ารักอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว จนคนน่ารักอ้าปากเหวอ . . . โดนเอาเปรียบอีกแล้ว

           ดูสิครับ ดูสิ เจ้าเล่ห์อ่ะ !! ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ได้เปรียบ ไหนผมจะต้องมาแพ้ราบคาบ ต้องมาพูดว่ารักให้ฟัง ไหนจะถูกจูบ ถูกกอดอยู่แบบนี้อีก . . . ไม่ว่าเมื่อไหร่ผมก็ต้องเสียเปรียบตลอดเลยสินะ ฮึ่ยยยยย~ !!!

           “พี่คุณรักอูยองนะครับ พี่คุณเฝ้ารอมาตลอด วันที่อูยองจจะบอกว่ารักพี่” คุณหวังมันมาตลอด หวังว่าจะมีซักวัน ที่อูยองจะเห็นคุณสำคัญมาก สำคัญยิ่งกว่าใคร

           ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมรู้มาตลอดว่าพี่คุณเป็นห่วงผมมากแค่ไหน พี่คุณให้ความรักแก่ผมมาโดยตลอด แต่ผมกลัว กลัวว่าซักวันนึงผมจะผิดหวังอีก ผมกลัวที่จะเจ็บเพราะความรักอีก ผมกลัวว่าคืนวันหนึ่งที่ผมหลับไป แล้วตื่นขึ้นมาพบว่าพี่คุณไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ผมอีกแล้ว วันนั้นผมก็จะไม่เหลือใครอีกเลย

           “อย่าไปจากผมนะ . . . พี่คุณอย่าทิ้งผมไปไหนนะครับ” แทบจะเป็นสิ่งเดียวที่ต้องการมากที่สุดในตอนนี้ การที่มีคน ๆ นี้อยู่ข้าง ๆ กาย มันมีความหมายมากที่สุด มากซะจนผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

           “มันจะไม่เกิดขึ้นครับอูยอง พี่จะไม่มีวันไปไหน ไม่ว่าเมื่อไหร่พี่ก็จะอยู่ตรงนี้ . . . อยู่ข้าง ๆ อูยองอย่างนี้”

           “สัญญานะครับ . . .” สัญญาว่าจะไม่ทำให้ผมเสียใจ สัญญาว่าจะกอดผมเอาไว้แบบนี้ “สัญญาว่าจะไม่ทำให้ผมร้องไห้”

           “พี่สัญญาครับ . . .” นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดอะไรต่ออีก “แต่ . . .”

           “แต่ ? แต่อะไรอีกล่ะครับ”

           “แต่เรื่องสุดท้ายเนี่ย พี่ไม่มั่นใจซักเท่าไหร่น่ะสิครับ” สีหน้าเป็นกังวัลจนคนน่ารักเองก็เริ่มหวั่นใจ

           . . . เรื่องสุดท้าย ? จะไม่ทำให้ผมร้องไห้น่ะหรือครับ ทำไมถึงจะทำม่ได้กันล่ะ ก็มันไม่น่าจะมีอะไรที่จะมาทำให้ผมร้องไห้เสียใจได้อีกแล้วแน่ ๆ ไม่ใช่หรือยังไงกัน

           “ทำไมล่ะครับ . . . ทำไมถึงจะสัญญาเรื่องนั้นไม่ได้ ?”

           “ก็พี่ . . . พี่ไม่แน่ใจนี่ครับ ว่าพี่จะทำได้ ถ้าเกิดว่า . . . . . เราน่ะต้องร้องไห้แน่ ๆ”

           “ถ้าเกิดว่าอะไร ผมจะร้องไห้แน่ ๆ ล่ะครับ ?” จะเว้นช่วงคำพูดไปทำไมซะเยอะแยะกัน ผมใจไม่ดีนะรู้มั๊ย

           จู่ ๆ สีหน้าที่ดูเป็นกังวลของคนตรงหน้า กลับแปรเปลี่ยนไปในแทบจะทันที จากสีหน้าของคนเป็นกังวลเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าของคนเจ้าเล่ห์ ยิ้มกรุ่มกริ่มที่มุมปาก สายตาแวววาวเป็นประกาย

           “ถ้าเกิดว่า . . . พี่จะรังแกเรายังไงล่ะครับ !!” ว่าพลางดันไหล่ของคนน่ารักในวงแขนลงนอนขนาบกับเตียงนุ่ม ด้านคนน่ารักเองที่ตอนนี้เข้าใจความหมายของการเว้นช่วงการพูดแล้วก็โหวกเหวกโวยวายเสียงดัง

           “อ๋า~ พี่คุณ !! นี่แกล้งหลอกผมเหรอ . . . คนเจ้าเล่ห์~ บ้า !! ไม่เอานะ ปล่อยผมนะ . . . ปล่อยสิ คนลามก !!” พยายามดิ้นรนหนีเอาตัวรอดจากอ้อมแขนของคนเจ้าเล่ห์ ทั้ง ๆ ที่ยังโดนกดไหล่เนียนให้จมอยู่กับเตียงนอนนุ่มเช่นนั้น

           “คิดว่าเรายังจะเรียกร้องอะไรจากพี่ได้อีกหรือยังไง แค่จะดิ้นให้หลุดไปจากมือพี่ยังทำไม่ได้เลยนะ หืออ~ ?”

           บ้าที่สุด เจ้าเล่ห์ที่สุด ลามกที่สุด ฉวยโอกาสที่สุด !! คนบ้าอะไรเนี่ย แรงเยอะชะมัด ผมจะดิ้นยังไงก็ไม่หลุดซักทีนึง . . . เล่นแบบนี้ผมไม่เอานะ ผมไม่เล่นด้วยนะ พี่คุณ ปล่อยผมเลยนะ !!

           “ปล่อยผมนะ พี่คุณ คนบ้ะ . . . อื๊ออออออ~” ยังไม่ทันที่จะได้พูดว่าจนจบประโยค คนตรงหน้าก็กดจูบปิดเสียงซะก่อน จูบอ้อยอิ่ง แต่กลับเอาแต่ใจ รสสัมผัสนุ่มและหวานละมุน ทำเอาเรี่ยวแรงพี่พยายามจะต่อต้านก่อนหน้ามลายสิ้น จำต้องยอมโอนอ่อนคล้อยตามอย่างว่าง่าย

           “อึก . . . อื๊อออออ อออ~” เหมือนกับอากาศที่ใช้หายใจใกล้จะหมดอยู่รอมร่อ จนต้องเริ่มทุบลงที่กลางหลังของคนเจ้าเล่ห์ แต่ก็แค่ทุบลงกลางหลังกว้างของคนเจ้าเล่ห์เบา ๆ เพื่อประท้วงขออากาศหายใจบ้างเท่านั้น แต่คนเจ้าเล่ห์ก็ยอมปล่อยให้ริมผีปากของคนน่ารักได้รับอิสระ เพื่อกอบเก็บอากาศหายใจ

           ก็กลัวว่าจะขาดอากาศหายใจตายไปซะก่อน

           “วะ . . . วันนี้ จะ ไม่เปิด ร้านรึไงกันครับ พี่คุณ . . . นี่มันจะเที่ยงแล้วนะ ?”

           “เพิ่งจะเที่ยงเองง~ ยังไม่อยากลงไปเปิดร้านเลยอ่ะ เราอุตส่าห์ได้คุยกันจนเข้าใจกันทั้งที”

           อูยองที่หายใจติด ๆ ขัด ๆ เสียงแหบพร่า ท่าทางน้ำเสียงแบบนั้นมันยั่วยวนกันชัด ๆ เลยอ่ะครับ นี่น้องยั่วคุณอยู่ใช่มั๊ย คุณก็แค่จูบแบบที่จูบทุกครั้งเองนะ อาจจะมากกว่าปกติไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง . . . ไม่รู้ล่ะ คุณถือว่าน้องยั่ว !! คุณไม่ปล่อยไปง่าย ๆ หรอก

           “พี่หิวแล้วอ่ะ อูยองอา~” ซุกศรีษะลงบนซอกคอเนียนนุ่ม ส่ายหัวไปมาเบา ๆ ออดอ้อนคนน่ารักในอ้อมกอด จนคนน่ารักยกยิ้ม

           อยู่ ๆ ก็มาอ้อนกัน . . . พี่คุณที่เป็นแบบนี้นี่ก็น่ารักดีเหมือนกันนะครับ

           “แล้วพี่คุณจะทานอะไรล่ะครับ . . . เดี๋ยวผมทำให้ทานก็ได้”

           “พี่อยากกิน จาง – อู - ยอง” เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองคนน่ารักไม่วางตา จนคนน่ารักเคอะเขิน เบี่ยงหน้าหลบสายตานั้น แก้มนุ่มเปลี่ยนเป็นสีเชอรี่จาง ๆ บ่นงุบงิบเบา ๆ

           “บ้า~”

           หากแต่คำ ๆ นั้นไม่ลอดหูของคนเจ้าเล่ห์ไปได้

           “ว่าพี่คุณบ้าหรอ อูยองอา~”

           “ผมเปล่านะ !! ก็คุณนั่นแหละ มาจ้องหน้าผมอย่างนั้นทำไมล่ะ”

           “ไม่เรียกพี่ว่าพี่คุณอีกแล้วนะ อูยอง~ สัญญากันไว้ว่าอะไร จำได้ใช่มั๊ย~”

           อ๋า~ แย่แล้ว . . . ผมเผลออ่ะ !! สัญญากันไว้ว่าถ้าผมเผลอเรียก “พี่คุณ” ว่า “คุณ” เฉย ๆ ผมจะต้องโดนลงโทษ . . . แล้วคราวนี้จะลงโทษอะไรผมอีกอ่ะ ? คราวก่อนก็ปล้ำจูบผมไปทีนึงแล้ว

           “บอกแล้วใช่มั๊ย ว่าคราวนี้บทลงโทษจะรุนแรงกว่าครั้งก่อนน่ะ หืมม~”

           “บะ . . . บอกผมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ผมไม่เห็นจำได้เลย ?” เคยบอกผมด้วยหรอ ไม่นะ ไม่เคยนี่ เท่าที่จำได้ลาง ๆ ก็ไม่เคยพูดอะไรทำนองนี้นะ

           “อย่ามาไก๋ แกล้งทำเป็นจำไม่ได้ . . . ไม่รู้ล่ะ บทลงโทษคราวนี้ก็คือ . . .”

           “คือ . . .”

           “. . . . . . . .”

           “อย่าเงียบสิพี่คุณ บอกผมมานะ ว่าจะลงโทษอะไร”

           “บทลงโทษก็คือ . . . . ”

           “บอกผมซักทีสิ!!”

           “ขอหม่ำล่ะนะคร๊าบ~”

           “อ๋า~ พี่คุณ!! หยุดเลยนะ . . .”

           หม่ำอะไร !! จะกินอะไร !!? . . . ผมไม่ใช่ของกินซักหน่อย ไม่เอา~ ผมไม่ให้กินน๊า~!!?

           “อื๊อออออ อออ . . .”

           ฮืออ~ นี่ผมต้องตกเป็น อาหารเช้ากับอาหารเที่ยงของคนเจ้าเล่ห์คนนี้งั้นหรอเนี่ย . . . ไม่เอานะ !! ปล่อยผมสิ . . . ผมจะลงไปเปิดร้านแล้วอ่ะ นี่มันเที่ยงแล้วนะพี่คุณ

           “คอยดูเถอะ พี่จะกินให้ไม่เหลือแม้แต่กระดูกเลยล่ะ หึ!!” หัวเราะเจ้าเล่ห์อย่างนั้นทำม๊าย~ ปล่อยผมเลยน๊า~

           “ไม่เอานะ ผมไม่ใช่ของกินซะหนะ . . . อื๊ออออ อออ~” ไม่ทันซะแล้วครับ พี่คุณจูบปิดปากผมอีกแล้ว เรี่ยวแรงที่เอาไว้ต่อต้านมันก็เริ่มจะไม่เหลือแล้วด้วยสิ ฮืออ~ ทำยังไงดี . . .

           ผมไม่ใช่ของกินซักหน่อยนึง . . . ผมไม่ให้กินนะ . . . หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะพี่คุณ !!!!!!!!!!

' ' END , , *