{SF-2Seung} Your love is my drug >1

posted on 29 Apr 2011 10:01 by lollipoppo-fictions in ShortFictions
 
 
 


         “ซึงรี~ ทางนี้!” น้ำเสียงมีเสน่ห์เอ่ยเรียกเจ้าของร่างเล็กที่กำลังมองหาเหล่าพี่ชายของตนให้มานั่งกับตนที่โรงอาหารของหอพักชายล้วนชื่อดังใจกลางเมืองหลวงในเกาหลีใต้

         “โห คนเยอะจังเลย~ . . . นี่คิดยังไงกันถึงได้มาทานมื้อกลางวันกันที่นี่ล่ะฮะ พี่แทยัง พี่ซึงฮยอน ?”

         “ก็แล้วใครกันล่ะ ที่บอกว่าอาหารที่นี่อร่อย ปกติเราไม่ได้ทานกันที่นี่ เลยอยากลองดูน่ะสิ อยากรู้ว่าจะสมคำร่ำลือมั๊ย” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยตอบคำถามของคนตัวเล็กตรงหน้า

         “แล้วมันอร่อยจริง ๆ รึเปล่าล่ะฮะพี่ซึงฮยอน~” เสียงใสเอ่ยถามขึ้นด้วยความสนอกสนใจ

         “ธรรมดา ๆ งั้น ๆ นั่นแหละ . . .”

         “ย๊ะ!! . . . ออกจะอร่อยอย่างนี้ พี่ก็ยังบอกว่าไม่อร่อยอีก . . . คราวหลังผมไม่บอกพี่แล้ว” คนตัวเล็กจิ๊ปากเสียงขัดใจเพราะหวังจะได้ยินคำตอบที่ตรงกันข้ามกับที่คำตอบคนตัวโตตอบออกมา

         “เอาน่า ๆ ซึงรี อย่ามัวแต่ทะเลาะกับพี่ท๊อปอยู่เลย ยังไม่ได้ทานอะไรไม่ใช่รึไง ไม่รีบไปซื้อเดี๋ยวของโปรดเราก็หมดหรอกนั่น” แทยังเอ่ยพลางชี้นิ้วไปยังร้านประจำของคนตัวเล็กที่ตอนนี้คาคั่งไปด้วยผู้คนมากมาย

         “อ๊า~ เซตC ของผม จะหมดรึยัง ๆ อย่าเพิ่งหมดน๊า!!” คนตัวเล็กที่กลัวว่าอาหารชุดโปรดของตัวเองจะหมด รีบลุกจากที่นั่งวิ่งไปยังร้านโปรดของตัวเองทันที และนั่นก็ทำให้คนตัวโตที่มองตามอยู่ตลอด ยกยิ้มขึ้นมาด้วยความเอ็นดู จนคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สงสัย

         “เป็นอะไรน่ะครับ พี่ท๊อป ยิ้มทำไม ?” เสียงที่แว่วขึ้นมาทำให้คนตัวโตที่กำลังอยู่ในภวังค์ หุบยิ้มลงทันใด

         “หือ~ เปล่านี่ พี่ยิ้มอยู่เหรอแทยัง ?” อากับกริยาเฉไฉอย่างไม่แนบเนียนทำให้แทยังอดจะถามขึ้นมาไม่ได้   

         “พี่ชอบซึงรีใช่มั๊ย . . . พี่ท๊อป”

         “เห๊ยย~ จะบ้าหรอ! เอาที่ไหนมาพูด!!” ทว่าคนตัวโตดูจะไม่ยอมรับง่ายดายนัก . . . แต่คำพูดหลังจากนั้นของแทยังเองก็ทำให้คนตัวโตที่คอยแต่จะเฉไฉยิ้มไม่ออกเหมือนกัน

         “ไม่ชอบก็ดีแล้วครับ ผมจะได้จีบสบาย ๆ ไม่ต้องแย่งน้องกับพี่”

         . . . . . . .
 

         ความเงียบที่น่าอึกอัดก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งสอง เพียงไม่นานักคนตัวเล็กก็เดินกลับมาพร้อมกับหน้าตาที่เศร้าหมอง จนแทยังต้องเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

         “ไม่เป็นไรนะ ซึงรี ?”

         “ไม่เป็นไรฮะพี่แทยัง แค่เซตCมันหมดเท่านั้นเอง . . . อดทานไอติมของโปรดเลยอ่า~” พูดตัดพ้อเสียงสลด

         “เอาน่า~ วันเดียวเอง เอาไว้มาทานวันอื่นก็ได้น่า วันนี้ก็ทานเจ้านี่แทนไอติมในเซตCไปก่อนแล้วกัน” แทยังยื่นกล่องใสใบเล็ก ๆ ที่ภายในบรรจุสิ่งของสีแดงสดใสเอาไว้เต็มเปี่ยมลงตรงหน้าของคนตัวเล็ก

         สตรอเบอร์รี่! นี่พี่แทยังซื้อมาให้ซึงรีเหรอฮะ”

         “ก็พอดีเดินผ่านร้านผลไม้ ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกอยากจะซื้อมา ดีนะที่ตัดสินใจซื้อมาเผื่อไว้น่ะ”

         “เย้!! ขอบคุณฮะ . . . รักพี่แทยังจังเลย~” คนตัวเล็กโผเข้ากอดแทยังที่กำลังลูบหัวเขาด้วยความเอ็นดู โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่อย่างไม่ละวาง

         ก่อนที่จะทนหงุดหงิดโดยไม่รู้สาเหตุมากไปกว่านี้ไม่ได้ คนตัวโตก็ลุกขึ้นเพื่อจะเดินออกไปจากโรงอาหารนี้ให้ไวเท่าที่จะทำได้

         “อ้าว~ แล้วนั่นพี่จะไปไหนน่ะฮะ พี่ซึงฮยอน” คนตัวเล็กถามขึ้น ด้วยเพราะเห็นว่าพี่ชายของตนเหมือนจะหงุดหงิดอะไรซักอย่างหนึ่ง

         “คนเยอะ ร้อน หงุดหงิด จะกลับห้อง”

         “โธ่~ แล้วจะไม่รอผมหน่อยเหรอฮะ ?”

         “แทยังก็อยู่นี่ ไม่ใช่ว่าไม่มีคนอยู่รอซักหน่อย ให้แทยังรอก็ได้มั้ง” คนตัวโตพูดขึ้นด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองที่เกิดขึ้นในใจ นี่เขาเป็นอะไรกันนะ แค่ได้ยินแทยังบอกว่าจะจีบซึงรี เค้าก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุอย่างนี้ซะแล้ว

         “แต่ผมก็กำลังจะออกไปทำงานเหมือนกันนะพี่ท๊อป”

         “ไม่เป็นไรหรอกฮะ ไม่ต้องรอซึงรีก็ได้ เพราะเดี๋ยวซึงรีมีเรียนตอนบ่ายน่ะฮะ”

         “นั่นนะยิ่งต้องรอเลยซึงรี จะไปเรียนยังไงคนเดียว” แทยังเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

         “ไปคนเดียวก็ได้ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ฮะ . . . อ้อ! พี่แทยัง พี่ซึงฮยอน~ วันนี้ซึงรีขอไปที่ห้องนะฮะ” ว่าพลางยิ้มโชว์เขี้ยวที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และความน่ารักจนทำให้พี่ชายทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะขยี้เส้นผมดำขลับของคนตัวเล็กด้วยความหมันเขี้ยว

         “โอ๊ยย~ เบา ๆ สิฮะ ผมซึงรีกระเซิงหมดแล้วเนี่ย หมดหล่อกันพอดี ซึงรีอุตส่าห์เซตผมมาหล่อ ๆ แล้วนะ”

         “นี่หล่อแล้วเหรอเนี่ย หา! พี่ไม่เห็นจะมีแม้สักเศษเสี้ยวความหล่อเลยนะซึงรี” เป็นคนตัวโตที่พูดแกล้งคนตัวเล็ก ก็ผมไม่เห็นจะเห็นความหล่อออกมาจากซึงรีจริง ๆ นี่ครับ ออกจะเห็นแต่ความน่าแกล้ง จนต้องแกล้งเข้าจริง ๆ ก็น้องมันน่ารักเองนี่ครับ

         “ไปเลยพี่จะกลับไปนอนที่ห้องก็กลับไปเลย เฮอะ~ พี่ซึงฮยอนมองไม่เห็นเองต่างหากล่ะ ซึงรีออกจะหล่อขนาดนี้” คนัตวเล็กเอ่ยไล่ด้วยความหมันไส้ ก่อนจะหันกลับมาพูดกับแทยัง

         “พี่แทยังพอจะมีเวลาไปส่งซึงรีซักนิดนึงมั๊ยฮะ จริง ๆ ซึงรีก็ไม่อยากไปเองหรอก”

         “ไปสิ พี่ไปส่งก็ได้ ยังไงซะพี่ก็ต้องผ่านมหาวิทยาลัยของเราอยู่แล้วนี่” ว่าพลางหันไปเหล่มองคนตัวโตที่ยืนคิ้วขมวดอยู่ไม่ห่าง

         “งั้นพี่กลับห้องก่อนแล้วกัน เจอกันตอนเย็นนะซึงรี” คนตัวโตเอ่ยพลางหันหลังเดินไปยังห้องพักของตัวเอง

         “แล้วเจอกันตอนเย็นฮะ พี่ซึงฮยอน~ . . . ไปเถอะฮะพี่แทยัง เดี๋ยวซึงรีจะสาย พี่เองก็จะไปทำงานสายเอาด้วย” ทางคนตัวเล็กเองก็เตรียมตัวที่จะเดินไปยังลานจอดรถ พร้อม ๆ กับพี่ชายอีกคนที่อาสาจะไปส่งยังมหาวิทยาลัย


         ระหว่างทางที่มุ่งไปยังมหาวิทยาลัยชางอัง และเป็นทางผ่านสู่บริษัท YG แทยังและซึงรีต่างก็คุยกันอย่างสนุกสนาน  จนกระทั่งหัวข้อการสนทนานั้นมุ่งมายังพี่ชายตัวโตของทั้งสองคน

         “ทำไมวันนี้ซึงรีรู้สึกว่า พี่ซึงฮยอนแปลก ๆ ไปยังไงก็ไม่รู้ฮะ พี่แทยัง พี่รู้สึกเหมือนผมมั๊ย” (อีพี่มันแปลกตลอดเวฯ ล่ะค่ะน้องขา~ =x=’’)

         “แปลกยังไงหรอซึงรี ?”

         “ก็ . . . พี่เค้ามองซึงรีแปลก ๆ ตั้งแต่ที่ซึงรีกลับมาจากซื้อมื้อกลางวันนั่นแหละฮะ”

         ก็ต้องแปลกไปอยู่แล้วล่ะ ก็ผมเล่นพูดแบบนั้นออกไปต่อหน้าพี่ท๊อปนี่ เชื่อสิที่พี่ท๊อปแปลกไปน่ะ เพราะพี่ท๊อปหึงซึงรี คนอย่าง ทง ยองเบ เดาอะไรไม่เคยผิดหรอกครับ . . . แต่ช่วยไม่ได้ พี่ท๊อปอยากปากแข็งเอง พี่ท๊อปไม่ยอมรู้ตัวเองซักที่ว่ารักซึงรี เพราะฉะนั้นแล้ว . . .

         “พี่รักนาย ซึงรี . . .” จู่ ๆ พี่ชายแสนใจดีของคนตัวเล็ก็สารภาพรักขึ้นต่อหน้าเจ้าตัว

         “ซึงรีก็รักพี่แทยังฮะ” ตอบไม่คิดแบบนี้ ไม่เข้าใจผมแหง ๆ อ่ะครับ

         “พี่รักซึงรี . . . รักแบบที่คน ๆ นึงจะรัก ไม่ใช่รักแบบพี่น้องอย่างที่เราคิด” เข้าใจรึเปล่า ?”

         “ฮะ ซึงรีเข้าใจฮะ . . . หะ . . . ห๋า~!?” จู่ ๆ คนตัวเล็กก็ทำหน้าตาตื่นตกใจ เพราไม่คิดว่าพี่ชายสุดที่รักจะรักเขาแบบ . . . แบบคนรัก “มะ . . . เมื่อกี้ พี่แทยังว่าอะไรนะฮะ ซึงรีฟังไม่ถนัด”

         “พี่บอกว่าพี่รีกซึงรี รักแบบคนรักกัน . . . ซึงรีจะคบกับพี่ได้มั๊ย ?”

         “มะ . . . มันจะดีเหรอฮะ แบบว่า~ แบบ ซึงรีไม่รู้ว่าเวลาผู้ชายสองคนคบกันแบบนั้นต้องทำยังไงบ้าง”

         “ซึงรีไม่ต้องทำอะไรเลยครับ ทำทุกอย่างเหมือนปกติ เหมือนเดิม เพียงแค่คิดถึงความรู้สึกของพี่ให้มากขึ้นเท่านั้นเอง” ก็นั่นแหละฮะที่ซึงรีไม่เข้าใจอ่ะ ถึงจะเคยมีความรัก แต่ก็ไม่ใช่ความรักแบบผู้ชายด้วยกันอย่างนี้นี่!

         “ตะ . . . แต่ . . .”

         “กลัวว่าใครจะเข้าใจผิดรึไง หือ ? ใครจะมาเข้าใจผิดล่ะครับ” แทยังเอ่ยถามคนตัวเล็ก๘ณะที่กำลังจอดรถเพื่อส่งซึงรีที่มหาวิทยาลัย

         “มะ . . ไม่มีฮะ . . . โอ๊ะ! ถึงแล้วเหรอ งั้นซึงรีไปเรียนก่อนล่ะนะฮะ” 

         “เดี๋ยว ซึงรีเดี๋ยว! เฮ้!! แล้วคำตอบล่ะ . . . ” ไม่ทันที่จะได้เอาคำตอบ คนตัวเล็กก็วิ่งหนีเข้าไปในตึกเรียนซะก่อนแล้ว “ชะ! หนีกันอย่างงี้เลยเรอะ . . . หรือน้องมันจะไม่ได้ยินกันนะ ?” (น้องมันได้ยินค่ะ แต่น้องมันตอบไม่ถูก น้องมันเลยชิ่ง~ XD) จะถือว่าการไม่ตอบของซึงรีเป็นการตอบตกลงได้รึเปล่านะ จะได้โทรบอกพี่ท๊อปให้ได้รู้ ว่าไม่ควรมายุ่งกับซึงรีของผม

         ระหว่างทางขับรถมุ่งจากมหาวิทยาลัยชางอังไปยังบริษัท YG มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ของแทยังก็หยิบโทรศัพท์มือถือพลางกดเลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ไปยังปลายสายที่คุ้นเคย

         - พี่ท๊อป


         . . . . .


         Rrrrrr~

         เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ทำให้ร่างของคนตัวโตที่กำลังนอนสบายอยู่คว้ามันขึ้นมาดู เมื่อพบว่าชื่อที่ปรากฏขึ้นเป็นชื่อของรูมเมทคนสนิทก็กดรับทันที

         “ว่ายังไงแทยัง ?”

         “พี่ทำอะไรอยู่น่ะ พี่ท๊อป ?”

         “นอน!”

         “เอาอีกละ . . . พี่อยู่ห้องคนเดียวทีไร พี่ก็นอนทุกที”

         “ก็มันไม่มีอะไรทำนี่หว่า ว่าแต่โทรมาหาเนี่ย มีอะไร . . .”

         “อ๋อ ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่จะบอกพี่ท๊อปว่า . . . ผมคบกับน้องแล้วนะ”

         “น้อง ? น้องไหนอ่ะ สาวคนไหนอีกล่ะหือ~”

         “สาวแสวอะไรล่ะพี่ ซึงรีสิพี่ ซึงรีน้องเราน่ะครับ ผมขอน้องคบแล้วนะ . . . โอ๊ะ! แค่นี้ก่อนนะครับ พี่เท็ดดี้เรียกหาผมอยู่ เจอกันตอนเย็นครับพี่ท๊อป”

         “เดี๋ยว! แทยังเดี๋ยว!! . . .” ยังไม่ทันที่คนตัวโตจะได้ถามอะไร แทยังก็ตัดสายโทรศัพท์ทิ้งไปซะก่อน

         “นี่มันอะไรกัน . . . ทำไม! ทำไมนายถึงตกลงคบกับแทยังล่ะ ซึงรี!!” เกิดความไม่เข้าใจมากมายขึ้นภายในความรู้สึกที่สับสนของคนตัวโต นี่มันอะไรกัน แทยังคบกับซึงรี เพราะคำถามที่ผมถูกถามว่ารักซึงรีรึเปล่านั่นน่ะเหรอ? เพราะผมตอบไปว่า จะบ้าเหรอเอาที่ไหนมาพูด นั่นรึยังไง แทยังถึงได้ตัดสินใจแบบนี้ ไหนจะยังคำที่แทยังพูดออกมาเมื่อตอนนั้นอีก

         ไม่ชอบก็ดีแล้วครับ ผมจะได้จีบ

         ทั้งที่ไม่น่าจะมีใครรู้แท้ ๆ ว่าผมรักซึงรี . . . แทยังเองก็รักซึงรีหรอกเหรอ . . . หรือเพราะว่ารู้ ว่าผมชอบปากไม่ตรงกับใจถึงได้ถามคำถามนั้นขึ้นมา . . . ไม่! ไม่มีทาง!! ยังไงผมก็ไม่มีทางยอมให้ซึงรีเป็นแฟนกับแทยังแน่ ๆ ซึงรีเป็นของผม! ของผมคนเดียวเท่านั้น!!



 
. . . To Be Continue in EP>2 . . .
 

' ' Writer Talk , , *
อืมมม~ แทยังแรงจริงอะไรจริง เร่ของเราก็บ๊อง ๆ เหมือนเดิมเนอะ 555 . . .
อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป พี่ซึงฮยอนจะได้น้องเป็นแฟนหรือไม่ . . . .
 
ติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะคะ :3 

Comment

Comment:

Tweet

แอร๊กกก สงสารตาท๊อป 
ท๊อปสู้ๆ XD จิ้นทูซึงสุดใจ โอ๊ะ !!

#3 By Vindice (103.7.57.18|125.25.51.245) on 2012-07-31 19:25

โอย เบ้แรงอ่ะ
555

อิปู่อยากปากแข็งดีนักสมน้ำหน้า 555 รีบไปแก้สถานการร์เดี๋ยวนี้เลยนะไม่งั้นเบบี๋เสร็จเบ้แน่ อิอิ

#2 By ferragamo (180.183.120.226) on 2011-05-30 06:10

สมน้ำหน้าปู่
555
ก็นะ
ดูก็รู้ว่าน้องชอบแล้วยังจ๊ะ
- -*
แต่กร๊ีดพี่เบ้จัง
พี่เบ้ เทห์มาก
><

#1 By dew (14.207.213.201) on 2011-05-04 14:52