{SongFic-OkDae} U Got Me ..HBD D-Lite..

posted on 29 Apr 2011 10:50 by lollipoppo-fictions in ShortFictions
 


.. หลายครั้งที่เธอทำเจ้าชู้ ทั้ง ๆ ที่เดินอยู่กับฉัน ..
.. ก็หันมองคนอื่น ส่งยิ้มให้คนอื่นอย่างนั้น ..



         “อ๊กแทคยอน! นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ!!” เจ้าของเสียง ฟาดมือลงบนลำแขนกำยำอย่างเหลืออด
 
         “โอ๊ย! อะไรกันล่ะ~ คังแดซอง นี่นายจะตีชั้นทำไมเล่า . . . ชั้นทำอะไรมากเกินไป ไหนนายลองบอกมาซิ”
 
         “ก็นาย! . . .” แดซองถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย “ช่างมันเถอะ”
 
         “อะไรกัน . . . ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ”
 
         “แล้วอย่างไหนล่ะ ที่มันสมเป็นตัวฉันน่ะ . . . หา !?” เฮอะ! ไม่สมกับเป็นฉันงั้นเหรอ จะมากไปหน่อยล่ะมั้ง แทคยอน อะไรกันล่ะที่สมกับเป็นคังแดซองคนนี้น่ะ

         ไอ้การที่คนที่เรารักไปเดินส่งรอยยิ้มหวาน ๆ ส่งสายตาเจ้าชู้ใส่คนนู้นคนนี้น่ะ ใครจะไปทน! ใครจะบอกว่าทนไหวก็ทนไปเถอะ แต่คังแดซองคนนี้ไม่ทนเป็นแน่!!

         “ก็ต้องแบบว่า~ ทำตัวดี ๆ ฉันจะได้รักนายมาก ๆ จะได้ไม่สนใจคนอื่นยังไง ” แทคยอนว่าขึ้นรอยยิ้มกวน ๆ
         “ทำตัวดี ๆ อย่างงั้นเหรอ แทคยอน . . .” เจ้าของชื่อยิ้มร่ารับคำพลางพยักหน้าหงึกหงักทำนองว่าคำทวนของแดซองถูกต้อง

         “อยากให้ชั้นเป็นอย่างนั้น นายก็เลิกมองสาว ๆ คนนู้นคนนี้ไปทั้วซักทีสิ” เคยรู้บ้างมั๊ยนะ ว่าคนเขาหึง คนเขาหวง จะยิ้มให้หรือจะแค่มองก็ไม่เอาทั้งนั้นนั่นแหละ ไม่อยากเห็น คังแดซองไม่ยอม ถ้าไม่หยุด ผมจะฟ้องหม่อมแม่ คอยดูเถอะ!!

         แน่ะ ดูสิครับ ยังไม่ทันขาดคำ แทคยอนก็หันไปมอง หันไปยิ้มให้สาว ๆ ที่เดินผ่านไปอีกแล้ว


.. มือเธอก็จับที่มือฉัน แต่ตาเธอแอบมองใครคนนั้น ..
.. ก็ฉันดูเธออยู่ ก็เดี๋ยวเธอต้องโดนสักครั้ง ..



         ทั้ง ๆ ที่จับมือผมเอาไว้อย่างนี้ แต่รอยยิ้มของเขา สายตาของเขา ก็เอาแต่ยิ้ม เอาแต่มองคนอื่นรอบกายที่ไม่ใช่ผม ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นคนรัก . . . เป็นคนรักเลยนะ! แต่ผมกลับไม่ได้รับความสนใจมากเท่ากับผู้คนรอบ ๆ โดยเฉพาะสาวสวย ๆ เลยด้วยซ้ำไป ฮึ่ยย~ มันน่าจะทุบซักทีมั๊ยนะ

         ตุ๊บ!!

         “โอ๊ย! แดซอง นี่ฉันเจ็บนะ” ไม่เดี๋ยวแล้วครับ ขอซักทีเหอะ หมันไส้ชะมัด!!

         “หยุดยิ้มให้คนอื่นซักทีเถอะ อ๊กแทคยอน!!”

         “ฉันทำอย่างงั้นไม่ได้หรอก นายก็รู้นี่ ฉันเป็นนักร้องนะ การที่นักร้องมาเดินดุ่ม ๆ อยู่แบบนี้น่ะ ใคร ๆ เค้าก็ต้องมองมา ส่งยิ้มมาให้อยู่แล้ว”

         “ถ้างั้นนายก็เดินแจกจ่ายรอยยิ้มของนายต่อไปเถอะ ไม่ต้องแล้ว เดทเดิทะไรนี่น่ะ” ทันทีที่จบประโยค คนพูดก็เดินฉับ ๆ มุ่งกลับไปยังหอพักของตัวเอง หารู้ไม่ว่า คนรักตัวโตด้านหลังกำลังยืนยิ้มร่าชอบใจที่คนรักของเขาแสดงท่าทางหึงหวงแบบนี้ออกมา

         “เดี๋ยวสิ แดซอง . . . รอฉันด้วย แดซองอา~”


.. คนอื่นน่ารักฉันก็รู้ แต่อยากบอกเธอเอาไว้ ..
.. ว่าคนที่เธอรักอยู่ตรงนี้ แค่หันมาก็เจอ ไม่เห็นต้องไปมองที่ไหน ..



         “แดซองอา~ รอฉันหน่อยซี่ โธ่~” คนตัวโตที่วิ่งตามมาร้องท้วง “เป็นอะไรไปอีกล่ะ หืม ?”
         “เปล่า” ก็ไม่ได้เป็นอะไร แครู้ตัว . . . ว่าผมมันไม่ได้น่ารักมากมายอะไร ไม่สวย ไม่น่ารักเหมือนเหล่าสาว ๆ ที่แทคยอนเค้าชอบมอง แทคยอนเป็นคนที่มักจะแสดงความรู้สึกออกมาทางดวงตาและท่าทาง ฉะนั้นเวลาที่เค้ามองสาวที่เค้าถูกใจ สายตาเค้าจะเป็นประกายวิบวับแวววาว . . . สายตาของผู้ชายเจ้าชู้

         “หึงฉันรึยังไงกัน” คนรักตัวโตของแดซองยกยิ้มเจ้าเล่ห์

         “ไม่มีซะหรอก . . . ฉันจะหึงนายทำไมกัน อยากจะมองใครนายก็มองไปสิ” คังแดซองพูดขึ้นโดยไม่หันมองหน้าคนตัวโต

         “อาการที่นายกำลังเป็นอยู่เนี่ย เค้าเรียกกันว่า หึง! นายไม่รู้รึยังไงแดซอง”

         “เอ๊ะ! ก็ฉันบอกว่าไม่ได้หึง ๆ พูดไม่รู้เรื่องรึยังไงกันนะแทคยอน . . . ถอยออกไปนะ ฉันจะเข้าห้องฉันแล้ว” แดซองเอ่ยไล่ตัวโตที่กำลังยืนจังก้าขวางหน้าประตูทางเข้าห้องนอนของเขา จนแทคยอนให้ถอยให้คนรักของเขาแต่โดยดี

         ไอ้คุณอ๊กแคท! ไอ้แมวกวนประสาท!! ก็บอกว่าไม่ได้หึง ๆ ยังไงล่ะ . . . แค่ . . . ก็แค่อยากจะรู้ให้แน่ชัดว่า แดซองคนนี้อยู่ในสถานะอะไร ก็แค่อยากจะรู้เท่านั้นเอง ถ้าสำหรับเค้า ผมอยู่ในสถานะคนรัก เค้าก็น่าจะใส่ใจกับความรู้สึกของผมบ้างซักนิด แค่หันมองผม ยิ้มให้ผมเหมือนกันที่ทำกับสาว ๆ เหล่านั้นบ้าง ผมก็คงจะไม่เป็นอย่างนี้หรอก . . . หม่อมแม่~ ผู้ชายหน้าแมวฟันเหยินของหม่อมแม่เค้าขัดใจแดซอง หม่อมแม่จัดการให้แดซองด้วยนะครับ!!


.. มีฉันแล้วยังจะมองหาใครอีก มีฉันแล้วเธอจะไปสนใครอีก ..
.. รู้ว่าเธอแค่มองก็พอจะเข้าใจ บางทีก็คิดมากไป ..



         “แดซองอา~ เอาจริง ๆ สิ นายเป็นอะไร บอกฉันหน่อยเถอะนะ” คันตัวโตที่เพิ่งจะเข้าห้องนอนของแดซองมา เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

         “ฉันบอกแล้วไงว่าเปล่า ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ อย่าถามฉันนักเลยแทค ฉันจะนอน”

         “ขอโทษนะแดซอง”

         “เห~ นายจะขอโทษฉันทำไม ? เป็นอะไรไปน่ะแทคยอน . . .”

         “ฉันผิดเอง . . . ทั้งที่เราอุตส่าห์มีเวลาไปเดทด้วยกันทั้งที แต่ฉันก็มัวแต่สนใจคนรอบข้าง”

         “ไม่เลยแทค นายไม่ได้ผิด เพราะฉะนั้นไม่ต้องขอโทษฉันหรอก” ผมต่างหากที่ผิด ถึงจะโมโหอยู่บ้างก็เถอะ แต่เค้าอุตส่าห์ขอโทษเราซะขนาดนี้ จะไม่ยอมลงให้เค้าก็คงจะไม่ดีนัก

         ก็แค่อยากให้สนใจกันมาก ๆ ทั้งที่มีผมเป็นคนรักอยู่แล้วแท้ ๆ แทคยอนก็ยังจะคอยเอาแต่สนใจคนรอบข้างอยู่ตลอดเวลา ก็รู้ล่ะครับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตงานนักร้องของเค้า การพบปะผู้คนมากมาย ทั้งบุคคลคนทั่วไปและแฟนคลับในที่สาธารณะ มันเป็นเรื่องปกติ เพราะเขาเป็นนักร้อง ผมเข้าใจดีทุกอย่าง ก็แค่บางครั้งเท่านั้น ที่ผมจะคิดมาก . . . มากเกินไปเหมือนครั้งนี้


.. กลัวว่าฉันจะไม่ดีเหมือนใคร ๆ กลัวว่ารักเราที่มีนั้นจางไป ..
.. ถึงยังไงก็มีแต่เธอในหัวใจ และฉันก็ไม่ได้โกรธ แค่อารมณ์น้อยใจ ..



         ก็แค่กลัวว่าผมจะไม่ดีพอเหมือนคนอื่น ๆ แค่กลัว . . . ว่าแทคยอนจะรักผมน้อยลง ก็เลยเผลอทำแบบนั้นออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แค่กลายเป็นคนที่ทำอะไรตรงข้ามกับความรู้สึก ถึงยังไงผมก็คงจะรักแทคยอนเค้าอยู่ดีนั่นแหละครับ เพราะอย่างนั้นถึงไม่เคยโกรธเขาได้จริง ๆ ซักที ทำได้มากที่สุดก็แค่ . . . น้อยใจ . . . ทำได้เท่านั้นเอง

         แต่เห็นทีว่าคราวนี้มันดูจะมากเกินไป . . . ถ้าจะขอสั่งสอนกันซักนิดหน่อย คงไม่ว่าอะไรกันนะครับ

         . . . . . . . . . .


.. เพราะฉันมีเธอเป็นคนรัก คนเดียวในใจมันเลยหวง ..
.. ก็หึงและก็ห่วง เพราะฉันมีเพียงแค่เธอเท่านั้น ..



         วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับคังแดซองของผมที่ปกติจะเป็นคนเฉย ๆ กันนะ . . . อยู่ ๆ เขาก็แจกรอยยิ้มหวาน ๆ ของเขาให้คนอื่นไปทั่ว จนตอนนี้ผมเริ่มชักจะหวั่นใจ ถ้าแดซองยังเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ซักวันจะต้องมีคนเข้ามาวุ่นวายกับแดซองของผมแน่ ๆ . . . ยิ่งโดยเฉพาะกับตอนนี้ ที่มีไอ้กอริล่าชื่อท๊อปหน้าตาหล่อน้อยกว่าผม ที่อยู่ห้องข้าง ๆ กับเรามากระหนุงกระหนิงกับแดซองของผมอย่างออกนอกหน้าแบบนี้ ชักจะวุ่นวายกับแดซองของผมมากเกินไปแล้วนะ!

         รู้ตัวซะบ้างสิคังแดซอง รู้ซะบ้างว่านายกำลังไว้ใจไอ้กอริล่านั่น รู้ตัวซะบ้างว่านายกำลังทำให้ฉันหึง ทั้งหึงทั้งหวงเลย! ไม่อยากให้ใครเข้ามาใกล้เขาเลยด้วยซ้ำ ก็ผมมีแดซองแค่คนเดียวนี่นา


.. คนอื่นน่ารักฉันก็รู้ แต่อยากบอกเธอเอาไว้ ..
.. ว่าคนที่เธอรักอยู่ตรงนี้ แค่หันมาก็เจอ ไม่เห็นต้องไปมองที่ไหน ..



         “แดซอง ฉันจะกลับห้องแล้วนะ” คนตัวโตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด

         “เห~ เดี๋ยวสิ ฉันยังคุยกับพี่ท๊อปไม่เสร็จเลยนะ รอเดี๋ยวสิ”

         “ฉัน-จะ-กลับ-ห้อง-แล้ว”
 

         “เอ๊ะ! แทคยอนนี่ นายเป็นอะไรของนายเนี่ย ฉันบอกว่ารอเดี๋ยว เดี๋ยวเดียวเท่านั้นเอง เฮ้ แทค! แทคยอน . . . ย๊ะ!!!” กลับกลายเป็นคังแดซองที่อารมณ์เสียขึ้นมาซะเอง เพราะคนรักตัวโตไม่สนใจอะไรเขาเลยซักนิด เดินกลับห้องคนเดียวหน้าตาเฉย

         “นี่ แดซอง พี่ว่านายกลับไปง้อเขาก่อนเถอะ ไว้เราคุยกันวันหลังก็ได้น่า พี่กับซึงรีก็อยู่ห้องข้าง ๆ ไม่ได้หนีไปไหนซักหน่อย”

         “ง้อ ? ง้อใครกันครับพี่ท๊อป”

         “ก็ง้อแฟนนายนั่นแหละ นายเล่นคุยอยู่กับพี่ไม่สนใจเขาซักนิด เขาถึงได้งอนนายกลับห้องไปนั่นน่ะ”

         “คนอย่างแทคยอนน่ะนะครับจะมางอนผม ไม่มีทางอ่ะ มีแต่ผมนี่แหละที่โกรธเค้าอยู่ตลอด ชอบเหล่สาว ๆ คิดแล้วน่าโมโหชะมัด”

  
         “พี่ท๊อปฮะ~ ยังคุยกับพี่แดซองไม่เสร็จอีกเหรอ ผมอยากไปเอเวอร์แลนด์จะแย่อยู่แล้วนะฮะ” เสียงใส ดังขึ้นด้านหลังแดซองเรียกหา ชเวซึงฮยอน . . . พี่ท๊อป ของคังแดซอง

         “ครับ ๆ ซึงรี จะไปแล้วครับ เข้าไปรอพี่ได้ในรถเลย~” พี่ชายตัวโตตะโกนโต้ตอบกับเด็กตัวเล็ก อีซึงฮยอน คนรักของพี่ท๊อป  และน้องชายสุดที่รักของคังแดซอง

         “ก็แค่มองน่าแดซอง คิดมาก! . . . พี่ไปเดทกับซึงรีก่อนนะ ช้ากว่านี้เดี๋ยวน้องมันจะงอนพี่เอา” ชเวซึงฮยอน พี่ชายข้างห้อง ตบเบา ๆ เข้าที่กลางหลังแทนคำลา

         “เดทให้สนุกนะครับ พี่ท๊อป”

         . . . . .


         มันน่าโมโหมั๊ยล่ะครับ ทั้งที่ผมยืนอยู่ด้วยแท้ ๆ . . . ทั้ง ๆ ที่คนรักของตัวเองก็ยืนอยู่ข้าง ๆ แต่ก็ยังจะยืนคุยกับผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉย ไม่คิดจะสนใจผมซักนิด ไอ้กอริล่าหน้าหล่อนั่นมีดีอะไรนักหนา หล่อก็น้อยกว่าผม รูปร่างก็ดูท่าว่าผมจะได้เปรียบ ยังไงก็คงจะไม่มีซิกแพคแบบผมหรอกน่า~