{SongFic-OkDae} U Got Me ..HBD D-Lite..

posted on 29 Apr 2011 10:50 by lollipoppo-fictions in ShortFictions

.. หลายครั้งที่เธอทำเจ้าชู้ ทั้ง ๆ ที่เดินอยู่กับฉัน ..
.. ก็หันมองคนอื่น ส่งยิ้มให้คนอื่นอย่างนั้น ..

“อ๊กแทคยอน! นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ!!” เจ้าของเสียง ฟาดมือลงบนลำแขนกำยำอย่างเหลืออด

“โอ๊ย! อะไรกันล่ะ~ คังแดซอง นี่นายจะตีชั้นทำไมเล่า . . . ชั้นทำอะไรมากเกินไป ไหนนายลองบอกมาซิ”

“ก็นาย! . . .” แดซองถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย “ช่างมันเถอะ”

“อะไรกัน . . . ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ”

“แล้วอย่างไหนล่ะ ที่มันสมเป็นตัวฉันน่ะ . . . หา !?” เฮอะ! ไม่สมกับเป็นฉันงั้นเหรอ จะมากไปหน่อยล่ะมั้ง แทคยอน อะไรกันล่ะที่สมกับเป็นคังแดซองคนนี้น่ะ

ไอ้การที่คนที่เรารักไปเดินส่งรอยยิ้มหวาน ๆ ส่งสายตาเจ้าชู้ใส่คนนู้นคนนี้น่ะ ใครจะไปทน! ใครจะบอกว่าทนไหวก็ทนไปเถอะ แต่คังแดซองคนนี้ไม่ทนเป็นแน่!!

“ก็ต้องแบบว่า~ ทำตัวดี ๆ ฉันจะได้รักนายมาก ๆ จะได้ไม่สนใจคนอื่นยังไง ” แทคยอนว่าขึ้นรอยยิ้มกวน ๆ
“ทำตัวดี ๆ อย่างงั้นเหรอ แทคยอน . . .” เจ้าของชื่อยิ้มร่ารับคำพลางพยักหน้าหงึกหงักทำนองว่าคำทวนของแดซองถูกต้อง

“อยากให้ชั้นเป็นอย่างนั้น นายก็เลิกมองสาว ๆ คนนู้นคนนี้ไปทั้วซักทีสิ” เคยรู้บ้างมั๊ยนะ ว่าคนเขาหึง คนเขาหวง จะยิ้มให้หรือจะแค่มองก็ไม่เอาทั้งนั้นนั่นแหละ ไม่อยากเห็น คังแดซองไม่ยอม ถ้าไม่หยุด ผมจะฟ้องหม่อมแม่ คอยดูเถอะ!!

แน่ะ ดูสิครับ ยังไม่ทันขาดคำ แทคยอนก็หันไปมอง หันไปยิ้มให้สาว ๆ ที่เดินผ่านไปอีกแล้ว

.. มือเธอก็จับที่มือฉัน แต่ตาเธอแอบมองใครคนนั้น ..
.. ก็ฉันดูเธออยู่ ก็เดี๋ยวเธอต้องโดนสักครั้ง ..

ทั้ง ๆ ที่จับมือผมเอาไว้อย่างนี้ แต่รอยยิ้มของเขา สายตาของเขา ก็เอาแต่ยิ้ม เอาแต่มองคนอื่นรอบกายที่ไม่ใช่ผม ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นคนรัก . . . เป็นคนรักเลยนะ! แต่ผมกลับไม่ได้รับความสนใจมากเท่ากับผู้คนรอบ ๆ โดยเฉพาะสาวสวย ๆ เลยด้วยซ้ำไป ฮึ่ยย~ มันน่าจะทุบซักทีมั๊ยนะ

ตุ๊บ!!

“โอ๊ย! แดซอง นี่ฉันเจ็บนะ” ไม่เดี๋ยวแล้วครับ ขอซักทีเหอะ หมันไส้ชะมัด!!

“หยุดยิ้มให้คนอื่นซักทีเถอะ อ๊กแทคยอน!!”

“ฉันทำอย่างงั้นไม่ได้หรอก นายก็รู้นี่ ฉันเป็นนักร้องนะ การที่นักร้องมาเดินดุ่ม ๆ อยู่แบบนี้น่ะ ใคร ๆ เค้าก็ต้องมองมา ส่งยิ้มมาให้อยู่แล้ว”

“ถ้างั้นนายก็เดินแจกจ่ายรอยยิ้มของนายต่อไปเถอะ ไม่ต้องแล้ว เดทเดิทะไรนี่น่ะ” ทันทีที่จบประโยค คนพูดก็เดินฉับ ๆ มุ่งกลับไปยังหอพักของตัวเอง หารู้ไม่ว่า คนรักตัวโตด้านหลังกำลังยืนยิ้มร่าชอบใจที่คนรักของเขาแสดงท่าทางหึงหวงแบบนี้ออกมา

“เดี๋ยวสิ แดซอง . . . รอฉันด้วย แดซองอา~”

.. คนอื่นน่ารักฉันก็รู้ แต่อยากบอกเธอเอาไว้ ..
.. ว่าคนที่เธอรักอยู่ตรงนี้ แค่หันมาก็เจอ ไม่เห็นต้องไปมองที่ไหน ..

“แดซองอา~ รอฉันหน่อยซี่ โธ่~” คนตัวโตที่วิ่งตามมาร้องท้วง “เป็นอะไรไปอีกล่ะ หืม ?”

“เปล่า” ก็ไม่ได้เป็นอะไร แครู้ตัว . . . ว่าผมมันไม่ได้น่ารักมากมายอะไร ไม่สวย ไม่น่ารักเหมือนเหล่าสาว ๆ ที่แทคยอนเค้าชอบมอง แทคยอนเป็นคนที่มักจะแสดงความรู้สึกออกมาทางดวงตาและท่าทาง ฉะนั้นเวลาที่เค้ามองสาวที่เค้าถูกใจ สายตาเค้าจะเป็นประกายวิบวับแวววาว . . . สายตาของผู้ชายเจ้าชู้

“หึงฉันรึยังไงกัน” คนรักตัวโตของแดซองยกยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่มีซะหรอก . . . ฉันจะหึงนายทำไมกัน อยากจะมองใครนายก็มองไปสิ” คังแดซองพูดขึ้นโดยไม่หันมองหน้าคนตัวโต

“อาการที่นายกำลังเป็นอยู่เนี่ย เค้าเรียกกันว่า หึง! นายไม่รู้รึยังไงแดซอง”

“เอ๊ะ! ก็ฉันบอกว่าไม่ได้หึง ๆ พูดไม่รู้เรื่องรึยังไงกันนะแทคยอน . . . ถอยออกไปนะ ฉันจะเข้าห้องฉันแล้ว” แดซองเอ่ยไล่ตัวโตที่กำลังยืนจังก้าขวางหน้าประตูทางเข้าห้องนอนของเขา จนแทคยอนให้ถอยให้คนรักของเขาแต่โดยดี

ไอ้คุณอ๊กแคท! ไอ้แมวกวนประสาท!! ก็บอกว่าไม่ได้หึง ๆ ยังไงล่ะ . . . แค่ . . . ก็แค่อยากจะรู้ให้แน่ชัดว่า แดซองคนนี้อยู่ในสถานะอะไร ก็แค่อยากจะรู้เท่านั้นเอง ถ้าสำหรับเค้า ผมอยู่ในสถานะคนรัก เค้าก็น่าจะใส่ใจกับความรู้สึกของผมบ้างซักนิด แค่หันมองผม ยิ้มให้ผมเหมือนกันที่ทำกับสาว ๆ เหล่านั้นบ้าง ผมก็คงจะไม่เป็นอย่างนี้หรอก . . . หม่อมแม่~ ผู้ชายหน้าแมวฟันเหยินของหม่อมแม่เค้าขัดใจแดซอง หม่อมแม่จัดการให้แดซองด้วยนะครับ!!

.. มีฉันแล้วยังจะมองหาใครอีก มีฉันแล้วเธอจะไปสนใครอีก ..
.. รู้ว่าเธอแค่มองก็พอจะเข้าใจ บางทีก็คิดมากไป ..

“แดซองอา~ เอาจริง ๆ สิ นายเป็นอะไร บอกฉันหน่อยเถอะนะ” คันตัวโตที่เพิ่งจะเข้าห้องนอนของแดซองมา เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ฉันบอกแล้วไงว่าเปล่า ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ อย่าถามฉันนักเลยแทค ฉันจะนอน”

“ขอโทษนะแดซอง”

“เห~ นายจะขอโทษฉันทำไม ? เป็นอะไรไปน่ะแทคยอน . . .”

“ฉันผิดเอง . . . ทั้งที่เราอุตส่าห์มีเวลาไปเดทด้วยกันทั้งที แต่ฉันก็มัวแต่สนใจคนรอบข้าง”

“ไม่เลยแทค นายไม่ได้ผิด เพราะฉะนั้นไม่ต้องขอโทษฉันหรอก” ผมต่างหากที่ผิด ถึงจะโมโหอยู่บ้างก็เถอะ แต่เค้าอุตส่าห์ขอโทษเราซะขนาดนี้ จะไม่ยอมลงให้เค้าก็คงจะไม่ดีนัก

ก็แค่อยากให้สนใจกันมาก ๆ ทั้งที่มีผมเป็นคนรักอยู่แล้วแท้ ๆ แทคยอนก็ยังจะคอยเอาแต่สนใจคนรอบข้างอยู่ตลอดเวลา ก็รู้ล่ะครับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตงานนักร้องของเค้า การพบปะผู้คนมากมาย ทั้งบุคคลคนทั่วไปและแฟนคลับในที่สาธารณะ มันเป็นเรื่องปกติ เพราะเขาเป็นนักร้อง ผมเข้าใจดีทุกอย่าง ก็แค่บางครั้งเท่านั้น ที่ผมจะคิดมาก . . . มากเกินไปเหมือนครั้งนี้

.. กลัวว่าฉันจะไม่ดีเหมือนใคร ๆ กลัวว่ารักเราที่มีนั้นจางไป ..
.. ถึงยังไงก็มีแต่เธอในหัวใจ และฉันก็ไม่ได้โกรธ แค่อารมณ์น้อยใจ ..

ก็แค่กลัวว่าผมจะไม่ดีพอเหมือนคนอื่น ๆ แค่กลัว . . . ว่าแทคยอนจะรักผมน้อยลง ก็เลยเผลอทำแบบนั้นออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แค่กลายเป็นคนที่ทำอะไรตรงข้ามกับความรู้สึก ถึงยังไงผมก็คงจะรักแทคยอนเค้าอยู่ดีนั่นแหละครับ เพราะอย่างนั้นถึงไม่เคยโกรธเขาได้จริง ๆ ซักที ทำได้มากที่สุดก็แค่ . . . น้อยใจ . . . ทำได้เท่านั้นเอง

แต่เห็นทีว่าคราวนี้มันดูจะมากเกินไป . . . ถ้าจะขอสั่งสอนกันซักนิดหน่อย คงไม่ว่าอะไรกันนะครับ

. . . . . . . . . .

.. เพราะฉันมีเธอเป็นคนรัก คนเดียวในใจมันเลยหวง ..
.. ก็หึงและก็ห่วง เพราะฉันมีเพียงแค่เธอเท่านั้น ..

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับคังแดซองของผมที่ปกติจะเป็นคนเฉย ๆ กันนะ . . . อยู่ ๆ เขาก็แจกรอยยิ้มหวาน ๆ ของเขาให้คนอื่นไปทั่ว จนตอนนี้ผมเริ่มชักจะหวั่นใจ ถ้าแดซองยังเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ซักวันจะต้องมีคนเข้ามาวุ่นวายกับแดซองของผมแน่ ๆ . . . ยิ่งโดยเฉพาะกับตอนนี้ ที่มีไอ้กอริล่าชื่อท๊อปหน้าตาหล่อน้อยกว่าผม ที่อยู่ห้องข้าง ๆ กับเรามากระหนุงกระหนิงกับแดซองของผมอย่างออกนอกหน้าแบบนี้ ชักจะวุ่นวายกับแดซองของผมมากเกินไปแล้วนะ!

รู้ตัวซะบ้างสิคังแดซอง รู้ซะบ้างว่านายกำลังไว้ใจไอ้กอริล่านั่น รู้ตัวซะบ้างว่านายกำลังทำให้ฉันหึง ทั้งหึงทั้งหวงเลย! ไม่อยากให้ใครเข้ามาใกล้เขาเลยด้วยซ้ำ ก็ผมมีแดซองแค่คนเดียวนี่นา

.. คนอื่นน่ารักฉันก็รู้ แต่อยากบอกเธอเอาไว้ ..
.. ว่าคนที่เธอรักอยู่ตรงนี้ แค่หันมาก็เจอ ไม่เห็นต้องไปมองที่ไหน ..

“แดซอง ฉันจะกลับห้องแล้วนะ” คนตัวโตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด

“เห~ เดี๋ยวสิ ฉันยังคุยกับพี่ท๊อปไม่เสร็จเลยนะ รอเดี๋ยวสิ”

“ฉัน-จะ-กลับ-ห้อง-แล้ว”

“เอ๊ะ! แทคยอนนี่ นายเป็นอะไรของนายเนี่ย ฉันบอกว่ารอเดี๋ยว เดี๋ยวเดียวเท่านั้นเอง เฮ้ แทค! แทคยอน . . . ย๊ะ!!!” กลับกลายเป็นคังแดซองที่อารมณ์เสียขึ้นมาซะเอง เพราะคนรักตัวโตไม่สนใจอะไรเขาเลยซักนิด เดินกลับห้องคนเดียวหน้าตาเฉย

“นี่ แดซอง พี่ว่านายกลับไปง้อเขาก่อนเถอะ ไว้เราคุยกันวันหลังก็ได้น่า พี่กับซึงรีก็อยู่ห้องข้าง ๆ ไม่ได้หนีไปไหนซักหน่อย”

“ง้อ ? ง้อใครกันครับพี่ท๊อป”

“ก็ง้อแฟนนายนั่นแหละ นายเล่นคุยอยู่กับพี่ไม่สนใจเขาซักนิด เขาถึงได้งอนนายกลับห้องไปนั่นน่ะ”

“คนอย่างแทคยอนน่ะนะครับจะมางอนผม ไม่มีทางอ่ะ มีแต่ผมนี่แหละที่โกรธเค้าอยู่ตลอด ชอบเหล่สาว ๆ คิดแล้วน่าโมโหชะมัด”

“พี่ท๊อปฮะ~ ยังคุยกับพี่แดซองไม่เสร็จอีกเหรอ ผมอยากไปเอเวอร์แลนด์จะแย่อยู่แล้วนะฮะ” เสียงใส ดังขึ้นด้านหลังแดซองเรียกหา ชเวซึงฮยอน . . . พี่ท๊อป ของคังแดซอง

“ครับ ๆ ซึงรี จะไปแล้วครับ เข้าไปรอพี่ได้ในรถเลย~” พี่ชายตัวโตตะโกนโต้ตอบกับเด็กตัวเล็ก อีซึงฮยอน คนรักของพี่ท๊อป และน้องชายสุดที่รักของคังแดซอง

“ก็แค่มองน่าแดซอง คิดมาก! . . . พี่ไปเดทกับซึงรีก่อนนะ ช้ากว่านี้เดี๋ยวน้องมันจะงอนพี่เอา” ชเวซึงฮยอน พี่ชายข้างห้อง ตบเบา ๆ เข้าที่กลางหลังแทนคำลา

“เดทให้สนุกนะครับ พี่ท๊อป”

. . . . .

มันน่าโมโหมั๊ยล่ะครับ ทั้งที่ผมยืนอยู่ด้วยแท้ ๆ . . . ทั้ง ๆ ที่คนรักของตัวเองก็ยืนอยู่ข้าง ๆ แต่ก็ยังจะยืนคุยกับผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉย ไม่คิดจะสนใจผมซักนิด ไอ้กอริล่าหน้าหล่อนั่นมีดีอะไรนักหนา หล่อก็น้อยกว่าผม รูปร่างก็ดูท่าว่าผมจะได้เปรียบ ยังไงก็คงจะไม่มีซิกแพคแบบผมหรอกน่า~

ว่าแล้วก็ซิทอัพซักหน่อยดีกว่าครับ ออกกำลังกาย คลายเครียด ได้สุขภาพและรูปร่างดีไปในตัว อีกอย่างแดซองก็ชอบซิกแพคของผมซะด้วยสิ

แดซองที่เพิ่งกลับมาถึงห้อง พบว่าคนรักของตัวเองกำลังนอนซิทอัพอยู่ในห้องนั่งเล่น ท่าทางทุลักทุเลอยู่หน่อย ๆ เพราะไม่มีที่กดขา . . . อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับท่าทางการออกกำลังกายที่ดูเงอะงะนั่น . . . อารมณ์โมโหก่อนหน้านี้ก็เลยพาลหายไปหมดเอาซะดื้อ ๆ

“แทคยอน . . . ให้ฉันกดขานายไว้เอาไหม ?” นี่ผมง้อแล้วนะเนี่ย~ หายโกรธกันหน่อยเถอะน๊าแทคยอนนี่

“ถ้านายอยากจะกด ก็กดเอาไว้สิแดซอง ตามใจนายแล้วกัน” เหมือนจะดี แต่ก็ยังฟังแปลก ๆ แฮะ เอาน่า ผมสรุปว่าแทคยอนหายงอนผมแล้วก็แล้วกันนะ กดขาเขาไว้ให้เขาซิทอัพง่าย ๆ หน่อยก็ดีเหมือนกัน

คิดได้ดังนั้นแดซองเดินเข้าไปนั่งขัดสมาธิรัดเท้าคนรักตัวโตของเขา พลางใช้มือทั้งสองข้าง รัดเข้าที่ต้นขา ถ่วงเอาไว้ซะอย่างดิบดีชนิดที่แทคยอนจะไม่มีทางหลุดไปได้เลยด้วยซ้ำไป

“หนักพอมั๊ย แทค”

“หนักแน่นเกินพอเลยล่ะ แดซอง นี่ฉันจะขยับตัวไม่ได้เอาซะด้วยซ้ำไป”

“อ้าว! แน่นไปหรอ งั้นฉันผ่อนออกหน่อยนึงก็ได้ . . . ก็กลัวว่าจะกดขานายไว้ไม่อยู่นี่นา ไม่ดีหรือยะ . . . อ๊ะ!!”

จู่ ๆ คนรักตัวโตก็ซิทอัพขึ้นมาประจันหน้ากับแดซองโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ใบหน้าหล่อ ๆ ที่โน้มเข้ามาหา ถอยกลับลงไปนอน และลุกขึ้นมาประจันหน้ากันใหม่ในระยะที่ค่อย ๆ ใกล้ขึ้น ๆ ในทุก ๆ ครั้งที่ลุกขึ้นจากท่านอนซิทอัพ กระทั่งคนที่ซิทอัพอยู่ ลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าตัวเองเอาไว้ พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของคนรักตรงหน้าอย่างไม่วางตา ทำให้แดซองที่กดขาแทคยอนเอาไว้อยู่เกิดอาการเขินขึ้นมา

“แดซอง~ นายน่ารักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“อะ อะไรกันล่ะ นี่นายเป็นบ้าอะไร จู่ ๆ ก็มาชมว่าฉันน่ารัก”

“นายน่ารักจริง ๆ นี่นา แดซอง . . . น่ารักจนฉันอดที่จะ รัก ไม่ได้”

.. มีฉันแล้วยังจะมองหาใครอีก มีฉันแล้วเธอจะไปสนใครอีก ..
.. รู้ว่าเธอแค่มองก็พอจะเข้าใจ บางทีก็คิดมากไป ..

“บะ . . . บ้า! หยุดเลยนะ . . . เลิกมองฉันได้แล้วแทค!!” เขินซะจนอดไม่ได้ที่จะเบี่ยงใบหน้าที่ขึ้นสีจัดจ้านหลบสายตาของคนรักตัวโตตรงหน้า

“นายมีฉันอยู่แล้วทั้งคน . . . อย่ามองคนอื่นเลยนะ . . . แดซอง” จู่ ๆ คนรักตัวโตของเขาก็ทำเสียงจริงจังขึ้นมา

“แทค . . . นายเป็นอะไรไป ?” ต้งแต่ที่จู่ ๆ ก็โกรธกระฟัดกระเฟียด ตั้งท่าจะกลับห้องลูกเดียวนั่นแล้ว ทั้งที่ปกติแล้วแทคไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะครับ

“ฉันไม่อยากเห็นนายมองคนนู้นคนนี้ ไม่อยากให้นายยิ้มให้ใคร ๆ โดยเฉพาะกับคนที่ชื่อท๊อปนั่น . . . ฉันเข้าใจว่านายก็แค่พูดคุยกับเขาตามประสาคนรู้จัก . . . แต่ฉันก็อดคิดมากไม่ได้อยู่ดี”

.. กลัวว่าฉันจะไม่ดีเหมือนใคร ๆ กลัวว่ารักเราที่มีนั้นจางไป ..

“แทคยอน~” แดซองเอ่ยเรียกคนรักตัวโตของเขา พร้อม ๆ กับปล่อยมือให้ขาของแทคยอนเป็นอิสระ

“ฉันกลัว แดซอง . . . กลัวว่าจะมีคนที่ดกว่าฉันมาแย่งนายไป กลัวว่านายจะรักฉันน้อยลง”

“แทคนี่ก็นะ . . . ทีอย่างงี้ล่ะมากลัว ที่ตอนฉันนายไม่เห็นจะสนใจความรู้สึกฉันบ้าง~” แดซองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน้อยใจ

“นายพูดถึงอะไรน่ะแดซอง ?”

“ก็เวลาที่นายมองสาว ๆ นั่นไง นายยังไม่เห็นสนใจฉันเลย”

“หา ? นะ . . . นี่แปลว่านายแก้แค้นฉันงั้นเหรอแดซอง!”

“เปล่านะแทค ฉันไม่ได้แก้แค้นนะ นายอย่าโมโหฉันซี่~ ฉันก็แค่ อยากห้ายรู้บ้างเท่านั้น ว่าความรู้สึกตอนนั้นมันเป็นยังไง”

“ด้วยวิธีนี้น่ะนะ ?” แทคยอนพูดด้วยน้ำเสียงที่ออกจะโมโห หวา~ นี่คนรักตัวโตของผมเขาจะกระโดดงับคอผมอยู่แล้วนะเนี่ย น่ากลัวชะมัด

“ละ แล้วมันได้ผมรึเปล่าล่ะ . . . ฉันอยากรู้ นายบอกฉันหน่อยสิแทค” แดซองเอื้อมมือไปแตะใบกน้าของคนรักให้มองสบตากับตนเอง

แทคยอนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจตอบออกไปตามความรู้สึกที่แท้จริง ทั้งทางดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์คู่นั้น และวาจาที่ไม่เคยคิดเสแสร้งกันแม่สักครั้ง

“ได้ผลสิ ได้ผลมาซะด้วยล่ะแดซอง ตอนที่นายยืนคุยกับนายกอริล่านั่น ฉันทั้งหึง ทั้งหวง ฉันถึงได้ทำแบบนั้นออกไป”

“นี่หึงฉันด้วยเหรอ . . . จริงเหรอ!!? . . . ดีใจจังที่นายก็หึงฉันเหมือนกัน” แดซองพูดขึ้นอย่างดีใจ พร้อม ๆ กับยิ้มให้คนรักตัวโตของเขา

“ทีนี้นายก็อย่าไปคุยกับนายกออริล่านั่นอีกนะ ฉันขอ ทำให้ฉันได้ไหม ?”

“โธ่ ไปกันใหญ่แล้วแทค พี่เขาชื่อท๊อป ไม่ใช่นายกอริล่า” ได้ยินเสียงคนรักตัวโตพูดขัดขึ้นมาว่า จะเรียกอะไรก็เหมือนกันนั่นแหละ “แล้วพี่เขาก็มีแฟนแล้ว ชื่อซึงรี อยู่ด้วยกันที่ห้องข้าง ๆ นี่แหละ คิดมากไปได้ แทคนี่ก็!” แดซองพูดท่าทางเนือย ๆ ไม่คิดว่าคนรักตัวโตของเขาจะคิดอะไรได้เป็นตุเป็นตะขนาดนี้

.. ถึงยังไงก็มีแต่เธอในหัวใจ และฉันก็ไม่ได้โกรธ แค่อารมณ์น้อยใจ ..

“ฉันขอโทษนะแดซอง . . . ที่ฉันเคยทำให้นายรู้สึกแย่ ๆ โกรธกันรึเปล่า ?”

“ไม่หรอก~ ฉันเองก็ต้องขอโทษนายเหมือนกันที่ทำให้นายรู้สึกไม่ดี ฉันก็แค่น้อยใจเท่านั้นแหละ ทั้งที่นาน ๆ ทีเราจะได้ออกไปเดทกัน แต่นายก็ไม่ค่อยจะสนใจฉัน เท่านั้นเองที่ฉันน้อยใจ”

“ฉันสัญญา แดซอง ฉันจะพยายามเปลี่ยนแปลงนะ จะไม่ทำให้นายรู้สึกไม่ดีอีกแล้ว”

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกน่าแทค นายเป็นตัวของตัวเองนั่นแหละ ดีที่สุดแล้ว”

“ฉันเต็มใจจะเปลี่ยน เพื่อนายนะแดซอง . . . แต่อาจจะต้องขอไว้กับคนที่เขาแสดงตัวว่าเป็นแฟนคลับของฉัน . . . ”

“เพราะว่ามันเป็นงาน!” แดซองพูดดักคอคนรักตัวโตพลางหัวเราะขำ ๆ ที่แทคยอนทำหน้าตกใจ “ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ แทคก็~”

“ขอบคุณครับ . . . ที่รัก” แทคยอนพูดขึ้น พร้อม ๆ กับรอยยิ้มที่เปี่ยมเสน่ห์ของเขา

“บ้า! นายจะมาเรียกฉันอย่างนั้นทำไมกันเล่า!! แล้วมือนายก็ด้วย ปล่อยออกจากเอวฉันได้แล้วนะแทค” แดซองว่าขึ้นด้วยอาการขินอาย ที่จู่ ๆ แทคยอนก็พูดอกมาอย่างเต็มปากเต็มคำว่า ‘ที่รัก’

“ไม่ปล่อยหรอก~ ฉันยังไม่ได้บอกซักหน่อยนี่นา ว่าฉันจะยกโทษให้คนที่กล้าลองใจฉัน” แทคยอนว่าขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์พลางเลื่อนมือที่เกาะกุมอยู่ที่เอวของคนรักลงมายังหัวเข็มขัดก่อนจะปลดมันออก

“นะ . . . นายจะทำอะไรน่ะ แทคยอน! หยุดนะ!!” แดซองหน้าตาตื่น พยายามคว้ามือของคนรักที่อยู่บนหัวเข็มขัดของเขาออก พลางใช้มืออีกข้างที่เหลือผลักร่างของคนรักตัวโตให้ออกห่าง . . . ซึ่งดูท่าว่าจะไม่เป็นผล

“ก็จะลงโทษคนที่คิดลองใจฉันน่ะสิ . . . ฉันไม่ยอมแน่ ๆ ถ้านายจะลอยนวลไปโดยที่ไม่มีการลงโทษกันน่ะแดซอง” ว่าพลางดันไหล่ลาดของคนรักให้ขนานกับพื้อนห้องก่อนจะค่อย ๆ ดึงเข็มขัดที่อยู่บนเอวของคนรักออกและปลดตะขอกางเกงลง “นายจะต้องถูกฉันลงโทษ . . . คังแดซอง~”

“หยุดนะ แทค! ไม่นะ!! . . . หยุดเลยนะแทคยอน ไม่นะ ฉันไม่เอาด้วยนะแทค . . . อ๊ะ~ อื๊อออ~!!!!!”

.

.

.

‘ ‘ Happy End(?) -AND- Happy birthday 23th Kang Daesung , , *

' ' Writer Talk , , *

ฟิคเบิร์ดเดย์แดซอง ที่ลงช้าไปนิดหน่อย (แต่ลงในบ้านแดงไม่เลทอย่างนี้นะ)

โปรเจคซองฟิคแดซองของบ้านแดงบิ๊กแบงค่ะ ... เราเองก็กระโจนเข้าไปมีสวนร่วมด้วยคน

(ซีเค็รทฟิค โปรเจคบ้านแดงก่อนหน้านี้ก็ยังเขียนไม่จบเลยเหอะ =x='')
เพราะไปดูคลิปที่แดซองกับแทคยอนไปออกรายการ Night After Night นั่นแหละหนา ถึงได้ฟิคเรื่องนี้มาเอาซะดื้อ ๆคือ

โมเมนต์เดียวเลยที่ทำให้เราได้ฟิค นั่นก็ คือโมเมนต์นี้นั่นแล~ =////////////=