iLollipoppO a Fanfictions Blog

         “ยองเบ”

         “ครับ พี่เท็ดดี้ . . . มีอะไรรึเปล่าครับ” แทยังเอ่ยถามคนที่วิ่งกระหืดกระหอบออกมารับเขาที่ลานจอดรถ

         “พอดีว่า จียงกับแดซองเค้าอยากจะปรึกษาเรื่องแก้ท่าเต้นน่ะ เห็นว่าจะแก้ให้มันเข้ากับเนื้อหามากกว่าที่เป็นอยู่ นี่ก็ใกล้จะโปรโมตอัลบั้มอยู้แล้วด้วยสิ จียงไม่รู้คิดอะไรของเขาจะมาเพิ่มท่าเอาตอนนี้ . . . พวกเราก็เลยต้องวุ่นวายกันเข้าไปกันใหญ่”

         “แล้วนี่เราจะต้องใช้เวลาอีกนานไหมครับพี่”

         “อันนี้พี่ก็ไม่รู้สิ . . . อาจจะถึงเช้า แต่ยังไงซะเราก็ต้องรีบล่ะนะ เพราะเราเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

         “ครับ ผมเข้าใจครับพี่เท็ดดี้ ขอเวลาผมซักแปป แล้วเดี๋ยวผมจะรีบตามเข้าไปครับ” เมื่อได้ยินแทยังว่าดังนั้น ปาร์ค เท็ดดี้ PR ของบริษัทก็รีบตรงกลับไปยังห้องซ้อมของจียงและแดซองในทันที เพื่อที่จะจัดการเรื่องการโปรโมตอัลบั้มของจียงและแดซองที่จะออกดูโอกันในปลายสัปดาห์

         ยองเบที่ยืนอยู่ด้านนอกลอบถอนหายใจเบา ๆ ‘อาจจะถึงเช้า’ อย่างนี้ก็หมายความว่าซึงรีจะต้องอยู่กับพี่ท๊อปแค่สองคน ทั้ง ๆ ที่คำตอบที่ซึงรีจะต้องตอบผมนั่นก็ยังไม่ชัดเจน ถ้าเกิดพี่ทิอปจะสารภาพความรู้สึกของตัวเองให้น้องรู้ซะอีกคนนึง คราวนี้ซึงรีจะตัดสินใจยังไงกันนะ . . .

         ก๊อก.. ก๊อก..

         เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ทำให้คนตัวโตที่นอนอยู่ภายในห้องต้องลุกขึ้นมาเปิดประตู เพราะรู้ดีว่า ยังไงคนที่เคาะประตูก็ต้องเป็นคนที่มักจะมานั่งเล่นที่ห้องนี้เสมอ ๆ

         “สวัสดีตอนเย็นฮะ พี่ซึงฮยอน~”

         “ครับผม เข้ามาสิครับ ซึงรี” คนตัวโตเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้ทางแก่คนตัวเล็กที่ถูกเชื้อเชิญ

         “แล้วพี่แทยังไปไหนซะล่ะฮะ ? . . . ยังไม่กลับจากที่ทำงานอีกเหรอเนี่ย ป่านนี้แล้ว” แต่ก็ดีเหมือนกันนะฮะเพราะซึงรีเองก็ยังไม่รู้เลย ว่าจะให้คำตอบกับพี่แมทยังยังไงดี ก็จู่ ๆ เล่นมาสารภาพรักกันแบบนั้น ซึงรีเองก็ไม่เคยคิดกับพี่แทยังไปมากกว่าพี่ชายซะด้วยสิฮะ

         “พะ. . . พี่ซึงฮยอน ทำไมต้องยื่นหน้ามาใกล้ ๆ ซึงรีด้วยเล่า~” จู่ ๆ ก็ยื่นหน้าเข้ามาซะใกล้ หัวใจจะวาย คนยิ่งแพ้ ๆ หน้าตาหล่อ ๆ นั่น เอ๊ย! คิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ด้วย

         “เฮอะ เป็นอะไรไปอีกล่ะเนี่ย อาการแปลก ๆ นะเราน่ะ”

         หน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏชื่อพี่ชายคนสนิทที่สารภาพความรู้สึกกับเขาเมื่อก่อนหน้านี้ แทบจะทำให้ความกล้าที่จะกดรับสายโทรศัพท์นั้นถูกลดทอนลงไป

         “หือ แทยังโทรมานี่ . . . ไม่รับหรือครับ ซึงรี ?” ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด จุ่ ๆ อีซึงฮยอนที่มักจะรีบโทรศัพท์ไว ๆ ก็กลับรบโทรศัพท์ช้าเอาซะดื้อ ๆ นี่คงเป็นเพราะเรื่องที่แทยังสารภาพรักใช่มั๊ย ซึงรีถึงได้มีท่าทางแบบนี้

         “งั้นพี่รับให้นะ” ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ร้องห้าม มือหนาก็คว้าเอาโทรศัพท์มือถือของคนตัวเล็กขึ้นมากดรับแทน

         (ฮัลโหล ซึงรีครับ ตอนนี้พี่มีงานด่วน คืนนี้พี่อาจจะไม่ได้กลับไปที่ห้องนะครับ ยังไงอยู่กับพี่ท๊อปไปก่อน . . .  อยู่ได้ใช่ไหม ?)

         (น้องอยู่ที่ห้องกับพี่ท๊อปแล้วเหรอครับ ? ผมนึกว่ายังไม่ถึง ถ้างั้นก็ฝากบอกน้องด้วยก็แล้วกันครับพี่)

         “ได้ครับ แล้วพี่จะบอกซึงรีให้นะครับ”

         (โอเคครับ บายครับพี่ท๊อป . . .)

         เมื่อคนตัวโตวางโทรศัพท์ลง คนวเล็กก็ถามคำถามขึ้นแทบจะในทันที

         “พี่แทยังโทรมาว่าอะไรบ้างฮะพี่ซึงฮยอน ?”

         “แทยังบอกว่าวันนี้อาจะไม่กลับน่ะครบ ติดงาน ไม่รู้ว่าจะได้กลับเมื่อไหร่ พี่คิดว่าคงเช้าแหละ”

         “ง้นเหรอฮะ . . . เข้าใจแล้วฮะ” อย่างน้อยตอนนี้อยู่กับพี่ซึงฮยอนสองคนก็ยังดีกว่าล่ะนะ

         “เอาโกโก้ร้อนหน่อยมั๊ยครับ ซึงรี ?” คนตัวโตเอ่ยถามพลางลุกเดินไปยังโซนห้องครัวเพื่องโกโก้ให้คนตัวเล็ก

         “ได้ก็ดีฮะพี่ซึงฮยอน ขอบคุณนะฮะ~” คนตัวเล็กหันกลับมาหา ยิ้มโชว์เขี้ยวน่ารักของเจ้าตัว ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม “เฮ้อ . . . อยู่กับพี่ซึงฮยอนแล้วสบายใจจังเลย~”

         ผงสีน้ำตาลเข้มถูกเทลงจากช้อนคันสวยลงสู่แก้วทนความร้อนทั้งสองใบก่อนจะตามมาด้วยผลึกใสรสหวานลิ้น และน้ำร้อนจากกระติกทำความร้อน . . . ทั้งที่โกโก้ร้อนควรจะเสร็จอยู่ที่กระบวนการนี้ แต่คนตัวโตเองกลับเพิ่มเติมบางสิ่งเข้าไปในแก้วของคนตวเล็กกอีกอย่างหนึ่ง

         ของเหลวโปร่งใสสีบริสุทธิ์ในซองเล็กที่ฉลากดูไม่คุ้นตาถูกเทลงไปในแก้วใบสวยใบหนึ่งอย่างระมัดระวังไม่ให้คนตัวเล็กที่กำลังนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงนุ่มได้เห็นมัน

         . . . สิ่งที่ผมกำลงทำอยู่ ผมรู้ว่ามันไม่สมควร . . . ยิ่งกับซึงรีที่กำลังสับสนแบบนี้มันยิ่งไม่สมควรไปกันใหญ่ แต่นี่ก็เป็นเพียงหนทางเดียวที่ผมคิดออกในตอนนี้ หนทางเดียวที่ผมจะได้ซึงรีมาครอบครองก่อนแทยัง . . .

         “โกโก้ร้อนสำหรับเด็กดีครับ ซึงฮยอนน้อย~”

         “โธ่ ผมไม่ใช่เด็ก ๆ นะฮะ มาเรียกผมซึงฮยอนน้อยเนี่ย . . . แต่ก็ขอบคุณนะฮะ” คนตัวเล็กยิ้มร่าลุกขึ้นมานั่งที่ปลายเตียงพร้อมกับยื่นมือไปรับแก้วใบสวยที่คนตัวโตกำลังส่งให้ “โอ๊ะ ๆ ร้อน ๆ ๆ”

         “ระวังหกนะครับ ซึงรีอา~” ว่าพลางนั่งลงที่พื้นปลายเตียงข้าง ๆ กบคนตัวเล็ก

         “ห่วงเตียงพี่เลอะล่ะสิฮะ ชะ! ผมรู้หรอกน่า”

         “พี่ห่วงว่ามันจะหกไปรสดเราต่างหากล่ะครับ”

         “ผมโตแล้วนะ พี่ซึงฮยอนก็ ทำเหมือนกับผมเป็นเด็กเล็ก ๆ ที่ไม่ระมดระวังอะไรเลยไปได้!” ปากก็บ่นงุบงิบไปตามประสา แต่คนตัวเล็กเองก็ค่อย ๆ ละเลียดโกโก้อุ่น ๆ จากแก้วใบสวยให้ผ่านลำคอระหงไปทีละน้อย ๆ โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองหลงจากนี้

         “อร่อยม๊ยครับ หืม~” คนตัวตามด้วยท่าทีสบาย ๆ เช่นเคย

         “พี่ซึงฮยอนทำซะอย่าง อร่อยอยู่แล้วล่ะฮะ!” คนตัวเล็กหันกลับไปยิ้มกว้างให้แทบจะในทันที

         ยิ้มให้พี่แบบนี้ นายจะรู้บ้างม๊ยว่าพี่คิดอะไรอยู่ แล้วถ้าเกิดนายรู้ นายจะโกรธ จะเกลียดพี่มั๊ยนะ ‘ตัวเล็ก’ . . . ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรให้วุ่นวาย จู่ ๆ คนตัวเล็กตรงหน้าก็เริ่มมีอาการผิดแปลกไปจากที่เคย “เป็นอะไรไปครับ ซึงรี~ ?”

         คนตัวโตว่าพลางยกมือขึ้นแตะเข้ากับคนตัวเล็ก ทันทีที่แตะโดนร่างเล็กก็ส่งเสียงแปลก ๆ ออกมาพร้อมกับอาการสะดุ้งจนตัวโยน “ฮื้อออ~”

         แก้มใส ๆ ของคนตัวเล็กที่โดยปกติจะอมสีเลือดฝาดกลับถูกแต่งแต้มไปด้วยสีเชอรี่สด ตาตก ๆ คู่นั้นก็ปรือปรอยหวานเชื่อมดูมีเสนห์ดึงดูดอย่างที่คนมองเองก็อธิบายไม่ถูกนัก น่าประหลาดใจที่เรียวปากรั้น ๆ ที่คอยจะส่งเสียงน่ารักกลับดูยั่วยวนคนมองมากเป็นพิเศษ ยิ่งอาการหอบครางที่เกิดขึ้นพร้อม ๆ กับกริยาข้างต้น ทำใหคนตัวโตเลิกล้มความตั้งใจที่จะอดทนนั่นทิ้งไป

         “ทำไมล่ะครับ ซึงรี เป็นอะไรไป ทำไมถึงห้ามพี่แตะตัวล่ะครับ ?”

         “ไม่เอา~ พอซึงรีโดนแตะตัวแล้ว มัน แปลก ๆ ยังไงไม่รู้ . . . ซึงรีร้อน~ ในร้อนไปหมดทั้งตัวเลยฮะ พอพี่ซึงฮยอนแตะแล้ว มันเหมือนกับว่าซึงรีโดนไฟช๊อตเลยฮะ” คนตัวเล็กพยายามอธิบายความรู้สึกที่ตัวเองกำลังเป็นให้อีฝ่ายเข้าใจ โดยที่ไม่ได้คิดเอะใจเลยว่าสิ่งที่ตนกำลังเป็นอยู่นั้นเกิดขึ้นมาจากสิ่งใด และจากใคร

         “ซึงรี~ ให้พี่กอดเราได้ไหม ?” โดยที่ไม่ทันที่คนถูกเรียกถามจะได้ทันตอบปฏิเสธหรือตกลง ร่างเล็กก็ปลิวไปตกอยู่ในอ้อมแขนของคนถามแทบจะในทันที

         “ฮะ . . . พะ . . . พี่ซึงฮยอน อื๊ออออ~” น้ำเสียงครางเครือเอ่ยเรียกเจ้าของอ้อมกอดด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มภายในอก . . . ราวกบว่าร่างกายถูกสุมไปด้วยไปร้อนร่า ร่างกายที่แดงระเรื่อด้วยแรงอารมณ์เองก็ดูเสมือนจะถูกไฟแห่งอารมณ์ปราถนาเผาผลาญจนแทบจะมอดไหม้

         “ท๊อป . . . เรียกพี่ว่าท๊อปสิครบ ซึงรี~” คนตัวโตอ้อนขอพลางแนบริมฝีปากลงทางบทับลำคอขาว เรียกเสียงครางเครือของคนตวเล็กได้อย่างง่ายดาย

         “อ๊ะ! พี่ท๊อป มะ ไม่เอานะ . . . อื๊ออออ~” คนตัวเล็กที่โดนรุกเร้าพยายามกลั้นเสียงน่าอายเอาไว้ ทั้งที่ร่างกายนั้นร้อนรุ่มไปด้วยไฟอารมณ์ ปราถนาที่จะปลดเปลื้องความกดดนนั้นให้พังทลายลงใจจะขาด หากแต่คนตวโตยังคงรั้งรอเวลา

         “ซึงรีอา~ รู้ตัวบ้างมั๊ยว่าเราทำให้พี่แทบบ้า ทำให้พี่ไม่เป็นตัวของตัวเอง”

         “อ๊า~ พี่ท๊อป . . . อ๊ะ ซะ . . . ซึงรีทรมาน หยะ อย่าทรมานซึงรีเลยฮะ อ๊า~!”

         เจ้าของชื่อที่คนตัวเล็กเรียกค่อย ๆ ชันขาเนียนของคนตัวเล็กขึ้น พร้อม ๆ กับดึงรั้งพันธนาการชิ้นสุดท้ายออกทีละน้อยเพื่อเปิดทางให้บางสิ่งบางอย่างเข้าไปดุนดันต้นขาขาว ก่อนจะค่อย ๆ ชำแรกผ่านเนื้อเนียนเข้าไป เรียกเสียงร้องเจ็บปวดครางเครือให้เกิด และดังขึ้นเป็นเท่าทวีในเวลาเดียวกัน

         รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ แทยังที่เสร็จสิ้นจากภารกิจในที่ทำงานเดินทางกลับมายังห้องพัก พร้อม ๆ กับมื้อเช้าของตัวเองและอีกสองคนที่คิดว่ายังคงอยู่ที่ห้องพัก เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องพักกลบไม่พบแม้คนที่กำลังคิดถึง หรือแม้กระทังรูมเมทคนสนิท

         “คงยังไม่ทันตื่นกันล่ะมั้ง” ว่าขึ้นด้วยไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะเอาของที่ซื้อมาเข้าไปเก็บในตู้เย็น . . . เมื่อร่างกำยำจัดแจงเก็บข้าวของทั้งหมดเข้าไปอย่างดี พลนสายตาก็สบเข้ากับวัตถุแปลกตา ซองพลาสติกใบเล็กสีเงินฟอยด์ ที่ดูเหมือนจะเคยบรรจุของเหลวเอาไว้ภายใน อักษรภาษาอังกฤษบนซองกำกับไว้ว่า ‘Extasy Triazolam’

         . . . นี่มันยาอี! ทำไมถึงได้มีไอ้ซองยาแบบนี้อยู่ในห้องพักของเขาได้ . . . หรือว่า!!! . . .

         เจ้าของร่งกำยำรีบตรงไปยังห้องนอนของรูมเมทตัวโต ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป สิ่งที่ได้พบตรงหน้าก็คือร่างขาวนาลของคนตัวเล็กที่เปลือยเปล่าและเต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบประทับอยู่แทบจะทุกตารางนิ้ว นอนพิงพาบอยู่กับร่างของอีกคนอย่างแนบชิด ทั้งตกใจ ทั้งโกรธจนต้องร้องโวยวายเสียงดัง

         “นี่มันอะไรกัน!!”