{SF-2Seung} Your love is my drug >3 [End]

posted on 22 Jun 2011 15:07 by lollipoppo-fictions in ShortFictions
 
 
 
           "นี่มันอะไรกัน . . . พี่ท๊อป! พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง!!"

           "พี่แทยังฮะ นี่พี่เป็นอะไรไปฮะเนี่ย ? ยังไงปล่อยพี่ซึงฮยอนก่อนเถอะฮะ"

           "ไม่ ยังไงพี่ก็ไม่ปล่อย! นายดูสิ่งที่พี่ท๊อปเขาทำกับนายซะก่อนสิซึงรี . . . พี่ทำแบบนี้ได้ยังไงพี่ท๊อป ตอบผมสิ!!" เจ้าของร่างกำยำผรุเสียงเกรี้ยว คนตัวเล็กที่ยังไม่ค่อยจะเข้าใจเรื่องราวนักก็เลยลองทำตามที่พี่ชายผมตั้งบอก เมื่อก้มลงมองดูร่างกายของตัวเอง ใบหน้าขาว ๆ ก็เปลี่ยนจากสีธรรมชาติเป็นสีเลือดฝาดจัดจ้านขึ้นในทันใด . . . นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน ! ทำไมร่างกายของซึงรีถึงได้มีรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ เต็มไปหมด นี่พี่ซึงฮยอนทำอะไรกับเขา !?

           พลันนึกขึ้นได้ก็รีบหยิบฉวยเอาเสื้อผ้าของตัวเองวิ่งเข้าไปสวมใส่ในห้องน้ำ (น้องมันยังอยู่ในบ๊อกเซอร์นะ ยังใส่บ๊อกเซอร์อยู่ . . . อย่าได้คิดว่าน้องมันโป๊หมดตัว~ =/////=) โดยทั้งสองคนที่เหลืออยู่ก็ไม่ทันได้สนใจมอง ทิ้งให้เจ้าของร่างกำยำ เค้นเอาความจริงจากปากคนตัวโตที่เอาแต่นิ่งงัน

           "ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ พี่ท๊อป . . . นี่พี่ไม่ยอมให้ผมคบกับน้องจนถึงกับต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้เลยรึยังไงกัน !?"

           ". . . . . . ."

           ไม่มีแม้กระทั่งเสียงใด ที่จะหลุดออกมาจากปากของคนตวโต น่นยิ่งทำให้คนอีกคนโมโหหนนักขึ้น เงื้อกำปั้นหนา ๆ ขึ้นหมายจะชกเข้าที่ใบหน้าของคนตัวโต

           "พี่นี่มัน . . . โธ่เว๊ย! . . . พี่ทำอะไรลงไป พี่คิดถึงความรู้สึกของน้องในตอนนี้บ้างรึเปล่า ?"

           "ขอโทษ . . . ฉันขอโทษ แทยัง"

           "คนที่พี่สมควรขอโทษก็คือน้อง ที่พี่ควรจะขอโทษคือซึงรี ไม่ใช่ผมเลยพี่ท๊อป . . ."

           "ขอโทษ . . . พี่ขอโทษครับ"

 

           แทยังถอนหายใจรุนแรง ในเมื่อพี่ท๊อปขอโทษแบบนี้แล้วจะไม่ยอมลงให้ก็คงไม่ดี

           "ซึงรีครับ"

           เมื่อหันลังกลับมาก็พบว่าคนตัวเล็กเจ้าของชื่อ หายไปจากห้องนี้โดยไม่เห็นแม้แต่เงา "ซึงรี ?"

           ร่างกำยำพยายามเรียกหาว่าคนตัวเล็กยังอยู่ในห้องหรือไม่ อาจจะอยู่ในห้องครัว หรือห้องน้ำก็ได้ . . . แต่ไม่ว่าจะเรียก หรือจะเดินหายังไง ก็ไม่มีทีท่าว่าจะพบตัวของซึงรีเลย

 

           ด้านซึงรีที่หนีออกมาจากห้องที่พี่ชายทั้งสองกำลังทะเลาะกนอยู่ กลับมายังห้องของตัวเองที่อยู่ถัดไปอีกชั้นหนึ่งก็กำลงสับสนในตวเองอย่างหนัก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขา เมื่อคืนนี้เข้าทำอะไรลงไปกับพี่ท๊อ . . . พี่ซึงฮยอน

           ทั้งที่เขาเองยังจัดการกับความรู้สึกของเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่สมบูรณ์ดีเลยด้วยซ้ำไป ถึงจะได้คำตอบมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่การที่ยังไม่ได้ทำมันให้แจ่มชัด ยังไม่ได้บอกให้พี่แทยังได้เข้าใจนั่นมันก็ค้างคาอยู่มากพอดู

 

           ชั่วขณะที่ซึงรีกำลังวุ่นวายอยู่กับความคิดของตนเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด

           "ซึงรี . . . ซึงรีครับ อยู่ในห้องรึเปล่า ? เปิดห้องให้พี่เข้าไปได้มั๊ยครับ" เป็นเสียงของแทยังที่เอ่ยเรียกคนน่ารักภายในห้อง

           "พี่แทยัง . . ."

           "เปิดให้พี่เข้าไปได้มั๊ยครับ ซึงรี ?"

           "ขอซึงรีอยู่คนเดียวเถะฮะ ตอนนี้ซึงรียังไม่อยากคุยกับใคร"

           "ซึงรี~ เป็นอะไรไปเหรอ ? บอกพี่สิครับ"

           "ซึงรีไม่เป็นไรฮะ แต่ขอซึงรีอยู่คนเดียวเถอะนะฮะ" คนตัวเล็กพยายามอ้อนขอ จนพี่ชายใจดียอมใจอ่อน

           "เข้าใจแล้วครับ ยังไงถ้าสบายใจขึ้นเมื่อไหร่โทรหาพี่ด้วยนะครับ ซึงรี"

 

           เสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห้างออกไปจากประตูหน้าห้องทำให้คนตัวเล็กพ่นลมหายใจเบา ๆ ออกมา แต่ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรมากมายไปกว่านี้ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อม ๆ กับเสียงคุ้นหูของใครอีกคน

           "ซึงรีครับ เปิดประตูให้พี่ทีสิครับ"

           "ไม่! ผมไม่เปิด!! "

           "เปิดหน่อยเถอะนะครับ ซึงรี เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ"

           "ไม่ ผมบอกว่าไม่ก็ไม่สิ! อ๊ะ!!" ท้ายประโยคอุทานกับตัวเองเบา ๆ ด้วยเพราะเผลอไผลขึ้นเสียงออกไป

           "ซึงรี~" น้ำเสียงทุ้มของคนตัวโตหน้าห้องเรียกชื่อคนตัวเล็กในห้องด้วยเสียงแสดงความรู้สึกย่ำแย่

           "ซ . . . ซึงรีขอโทษฮะพี่ซึงฮยอน  แต่วันนี้ซึงรีขอเถอะฮะ ขอให้ซึงรีอยู่คนเดียวก่อนเถอะนะฮะ"

           "แต่ว่า . . . " ยังไม่ทันที่คนตัวโตจะทันได้พูดอะไร คนตัวเล็กในห้องก็อ้อนวอนขึ้นอีกครั้ง

           "ขอเถอะนะฮะ พี่ซึงฮยอน" น้ำเสียงที่ฟังดูเว้าวอนทำให้คนที่อยู่หน้าห้องยอมรับฟังแต่โดยดี

           "เข้าใจแล้วครับ เอาไว้พี่จะมาหาใหม่แล้วกันนะครับ ซึงรี" สิ้นเสียงของคนตัวโต เสียงผีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อม ๆ กับที่คนตัวเล็กพูดขึ้นเบา ๆ ภายในห้อง ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองจมลงในห้วงความคิดที่วุ่นวาย "ขอโทษนะฮะ . . . พี่ซึงฮยอน . . ."

 

           . . . . . . .

 

           ช่วงเวลานับอาทิตย์ ที่พี่ชายทั้งสองคนแทบจะไม่ได้เจอหน้าคนตัวเล็กเลย ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามที่จะหลบหน้า แทยังที่เริ่มจะทนไม่ได้ที่เรื่องราวทั้งหมดจะเป็นแบบนี้จึงไปดักรอเพื่อที่จะพบหน้าคนตัวเล็กและพูดคุยเรื่องราวทั้งหมดให้เข้าใจ

           ม้าหินข้างหอพัก สถานที่ซึ่งคนตัวเล็กมักจะใช้นั่งทำงานเพื่อส่งอาจารย์ หรือแม้กระทั่งตอนที่ว่าง เขาก็มักจะเข้ามานั่งเล่นอยู่ที่นี่ แบบนี้เสมอ บรรยากาศเงียบสงบและปลอกโปร่งยามเย็นที่ไม่ค่อยจะมีผู้คนมาใช้สถานที่นี้ซักเท่าใด แต่คนตัวเล็กเลือกที่จะมานั่งอยู่แบบนี้ ยิ่งกับเวลาที่เขาสับสนอยู่อย่างนี้ด้วยแล้ว สถานที่ที่เงียบสงบนี้คงเหมาะกว่าห้องที่อุดอู้ของเขาเอง

           ทำไมเข้าต้องมาคิดมากอะไรขนาดนี้กันนะ ทำไมเขาต้องมานั่งสนใจความรู้สึกของพี่ซึงฮยอนแบบนี้ด้วย เพราะยาอะไรที่พี่แทยังบอกใช่มั๊ย ที่ทำให้เค้าควบคุมตัวเองไม่ได้ หรือเพราะสิ่งอื่นใดกันที่ทำให้เขาเลยเถิดไปกับพี่ซึงฮยอนอย่างนั้น

 

           "อยู่ที่นี่เองเหรอครับ ซึงรี~" น้ำเสียงอบอุ่นที่ดังขึ้นด้านหลัง ฟังดูคุ้นเคยจนต้องหันหลังกลับไปมอง

           "พี่แทยัง!" คนตัวเล็กร้องเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยไม่ทันตั้งตัวว่าจะได้เจอพี่ชายคนดีเอาตอนนี้

           "อ๊ะ! หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะซึงรี ห้ามหนีพี่ . . . เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!!" ร่างกำยำรีบเข้ามาประชิดร่างเล็กที่กำลังจะลุกหนีเขา พร้อม ๆ กับกดไหล่บางให้นั่งลงที่เดิม

           "แต่ว่า . . . ซึงรี . . ." คนตัวเล็กยังคงทำท่าทางกระสับกระส่าย ด้วยเพราะยังไม่อยากคุยกับพี่ชายแสนดี

           "ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นครับ เราคุยกันให้ทุกอย่างมันเคลียร์เถอะนะ" ท้ายที่สุดแล้วคนตัวเล็กก็ยอมแพ้คนตรงหน้า ยอมที่จะนั่งลงและสะสางเรื่องราวที่ยังคงค้างคาทั้งหมดลง

 

           "อย่าว่าอย่างั้นอย่างนี้เลยก็แล้วกันนะครับ พี่ขอคำตอบของคำถามคราวที่แล้วของพี่เลยก็แล้วกันครับ ซึงรี . . ." ยังไม่ทันที่ร่างกำยำจะพูดจบ คนตัวเล็กก็พูดขัดขึ้นมาด้วยเสียงแสดงความรู้สึกผิด แทบจะในทันที

           "ขอโทษนะฮะพี่แทยัง ซึงรีคิดกับพี่แทยังได้แค่พี่ชายท่านั้นจริง ๆ . . . ซึงรีไม่เคยคิดเกินเลยไปกว่านี้จริง ๆ ฮะ"

           "โอเค พี่เข้าใจแล้วครับ ยังไงเราก็ยังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมสินะ สำหรับพี่ เท่านั้นก็พอแล้วล่ะครับ . . . แล้ว . . ."

 

           "แล้วเรื่องระหว่างเราล่ะ ซึงรี . . ." เป็นน้ำเสียงทุ้มของใครอีกคนที่มายืนอยู่ด้านหลังของคนตัวเล็กโดยที่ทั้งสองคนไม่ทันได้รู้ตัว

           "พี่ซึงฮยอน!!"

           "ให้คำตอบกับแทยังได้แล้ว คราวนี้จะให้คำตอบกับพี่ได้รึยัง ขอคำตอบให้พี่ได้ไหม ?" คนตัวโตเอ่ยถามโดยที่มีพี่ชายแสนดีของคนตัวเล็กนั่งลูบหัวน้องชายอยู่ข้าง ๆ หากแต่ยังคงไม่มีคำตอบใด ๆ หลุดรอดออกมาจากปากบาง ๆ นั่น

           ". . . . ."

           "ซึงรีรักพี่บ้างไหม . . . นายรักพี่บ้างมั๊ย ?"

           "ผมไม่รู้ . . . ผม . . . ผมขอเวลาหน่อยเถอะนะฮะ พี่ท๊อ . . . พี่ซึงฮยอน" คนตัวเล็กี่กำลังสับสนตอบกลับด้วยประโยคที่ยังเจือความไม่เข้าใจมากมาย กับแค่จะเรียกคนตัวโตว่า 'พี่ท๊อป' ตามความรู้สึกของตัวเองยังอึกอักเลยด้วยซ้ำไป

           "เวลาน่ะ พี่ให้ซึงรีได้ตลอล่ะครับ . . . แต่พี่ไม่รู้ พี่ไม่รู้ว่าพี่จะรอคำตอบของเราได้ถึงเมื่อไหร่กัน"

           "ขอโทษฮะ . . . ผมขอโทษ"

           "อย่าขอโทษพี่เลยครับ พี่ผิดทุกอย่าง ผิดที่ทำแบบนั้นกับเรา พี่ต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายขอโทษ. . ."

           "พี่ซึงฮยอน~" คนตัวเล็กเอ่ยเสียงเอื่อย เรียกพี่ชายตัวโตตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าหลังจากพูดประโยคที่แสดงถึงความรู้สึกผิดออกมา

           "แต่พี่จะไม่ขอให้ยกโทษ . . . ทั้งหมดที่พี่ทำลงไปก็เพรารัก!!" จู่ ๆ คนตัวโตตรงหน้าก็เงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างจริงจัง

           ". . . . ."

           "ขอบคุณนะ . . . ที่อยู่เป็นพี่น้องกันมานาน ขอบคุณที่รักกันมากขนาดนั้น ขอโทษที่พี่เป็นคนทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป"

           "ไม่ใช่นะฮะ พี่ซึงฮยอน! พี่ไม่ผิ . . . ขอโทษ ซึงรีขอโทษ ขอโทษนะฮะพี่ซึงฮยอน" คนที่ผิดคือซึงรี เป็นซึงรีที่ทำให้ทุก ๆ อย่างมันค้างคาอยู่แบบนี้ ผิดที่ซึงรีที่จนป่านนี้ก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าเป็นอะไรอยู่กันแน่ ผิดที่ซึงรีที่ไม่เคยคิดจะเอะใจอะไรเลยซักนิดกับความรู้สึกที่พี่มอบให้

 

           "ลาก่อน ‘อี ซึงฮยอน' . . . ขอบคุณนะครับ สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา" คนตัวโตเอ่ยพร้อม ๆ กับที่ค่อย ๆ เดินหลบออกไปจากที่ตรงนั้นเงียบ ๆ ปล่อยให้คนตัวเล็กงุนงงกับคำลานั้นอยู่ตรงนั้น

           "ลา ? พี่ซึงฮยอนจะไปไหนฮะ พี่แทยัง . . ." ซึงรีที่เรียกสติกลับคืนมาได้เอ่ยถามขึ้นกับพี่ชายข้าง ๆ

           "พี่ก็ไม่รู้ พี่ท๊อปไม่ได้บอกอะไรกับพี่เลยครับ" แทยังตอบคนตัวเล็กกลับไป ก่อนจะค่อย ๆ ถามคำถามใหม่ขึ้นมา

           "แน่ใจหรือ ว่าถ้าไม่มีพี่ท๊อปอยู่ใกล้ ๆ อย่างเคย ซึงรีจะอยู่ได้น่ะ ?"

           "หมายความว่ายังไงฮะ พี่แทยัง ?" คนตัวเล็กถามกลับไปด้วยความไม่เข้าใจ จู่ ๆ พี่ชายคนนี้ก็มาถามเขาว่า แน่ใจหรือที่จะไม่มีพี่ซึงฮยอนอยู่ข้าง ๆ เหมือนเดิม แล้วการที่ไม่มีพี่ซึงฮยอนอยู่ใกล้ ๆ มันจะไปรู้สึกอะรได้ นอกจาก ‘เหงา' นิดหน่อย . . . ก็เท่านั้นจริง ๆ

           การที่เราไม่มีคน ๆ นึงอยู่ข้าง ๆ เหมือนเคย อาจจะทำให้ผมเหงา แต่ผมก็ยังอยู่ต่อไปได้ ก็นี่มันเป็นชีวิตของผมนี่นา

           "ก็หมายความตามที่พูด นี่เราไม่รู้ตัวเลยจริง ๆ น่ะเหรอ ซึงรี ?"

           "รู้ตัว ? เรื่องอะไรบ่ะฮะพี่แทยัง" คนตัวเล็กถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ ทำให้พี่ชายใจดีส่ายหัวเบา ๆ ด้วยความใสซื่อของน้องชายตัวแสบ

           นี่สรุปแล้ว น้องชายตัวแสบของเขาแกล้งไม่รู้ หรือไม่รู้ตัวจริง ๆ กันแน่นะ ? นี่ไม่รู้ตัวบ้างเลยใช่มั๊ย ว่าตัวเองกำลังทำหน้าตายังไงอยู่ . . .  ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าที่พี่ท๊อปจะมา ยังทำหน้าเหมือนโลกจะแตกเอาซะให้ได้ พอพี่ท๊อปมาก็ทำหน้าตาดีใจราวกับชีวิตนี้ไม่ต้องการอะไรอีก แล้วพอพี่ท๊อปออกไปพร้อมกับคำว่าลานั่น . . . ก็ทำหน้าเหมือนกับว่าคนทั้งโลกไม่รักเขาไปซะได้

           นี่ไม่รู้ตัวเองเลยใช่มั๊ย ว่าพี่ท๊อปมีอิทธิพลกับความรู้สึกของซึงรีมากขนาดไหน . . . อย่างนี้มันก็ต้องเร่งเชื้อไฟกันหน่อย

 

           "แต่พี่ท๊อปพูดว่า ‘ลาก่อน' ออกมาแบบนั้น . . . นี่อย่าบอกนะว่าพี่ท๊อปคิดมากซะจนคิดจะไป . . ."

           ยังไม่ทันที่แทยังจะได้พูดจนจบ ซึงรีก็ลุกพรวดพราดออกจากที่นั่ง วิ่งตรงไปยังห้องพักของคนตัวโตในแทบจะทันที

           อย่านะพี่ซึงฮยอน พี่อย่าคิดจะทำอะไรบ้า ๆ นะ ซึงรีแค่ขอเวลา ไม่ได้ปฏิเสธพี่ซักนิด ยังไงพี่ก็ยังสำคัญกับความรู้สึก สำคัญกับซึงรี แค่อาทิตย์เดียวที่ซึงรีพยายามหลบหน้า มันก็ทรมาน ก็เหงาจนทนแทบจะไม่ได้อยู่แล้ว . . . นี่ถ้าเกิดพี่ซึงฮยอนหายไปจากชีวิตของผมจริง ๆ ผมต้องแย่แน่ ๆ พี่อย่าคิดอะไรสั้น ๆ นะ พี่ซึงฮยอน!

 

 

           เสียงกระแทกประตูรุนแรงดังขึ้นหน้าห้อง พร้อมกับเสียงใสที่ฟังดูร้อนรน "พี่ซึงฮยอน!"

           สิ้นเสียงเรียก คนตัวเล็กก็พบร่างใหญ่เจ้าของชื่อ นั่งอยู่ปลายเตียงกำลังเก็บเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าใบโตอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่คนตัวโตจะเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงเมื่อครู่

           "เป็นอะไร ซึงรี ตะโกนอย่างกับว่าพี่จะไปโดดตึกอย่างนั้นล่ะ ?"

           "แล้วพี่ไม่ได้ . . . คิดอะไรแย่ ๆ จนถึงขั้น คิดสั้น . . ."

           "บ้าหรือไง กะแค่เรื่องนี้ พี่ไม่ถึงกับต้องตายประชดรักหรอกน่า" แต่ถ้ามันจะมากกว่านี้ พี่อาจจะตาย ๆ ไปซะก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องรับรู้มัน

 

           ก็คนมันคิดจริง ๆ นี่นา ว่าคนตรงหน้าของเขากำลังรู้สึกแย่ ถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่ซึงรีคนนี้รู้หรอกน่า อย่ามาโกหกกันเลยดีกว่า การที่คนที่เรารู้สึกดี ๆ ด้วย มาพูดทำนองปฏิเสธกันแบบนี้ เป็นใครล่ะจะไม่คิดมาก แต่ผมเองก็ไม่รู้นี่นาว่าจะพูดคำไหนออกไป ก็ในเมื่อความรู้สึกของซึงรียังเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ซึงรียังม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของตัวเองนักหรอกฮะ

           "แล้ว . . . นี่พี่เก็บเสื้อผ้า จะไปไหนฮะ ? เห็บซะเยอะแยะเลย ทำอย่างกับว่าจะไม่อยู่ที่นี่แล้วอย่างนั้นแหละ"

           "อือ พี่ว่าจะกลับไปอยู่ที่บ้าน อย่างน้อยก็จะได้ไม่คิดอะไรวุ่นวายใจน่ะ"

           "กลับบ้าน ? ละ . . . แล้วห้องนี้ล่ะฮะ"

           "เดิมทีมันก็เป็นของแทยังอยู่แล้ว พี่ก็แค่มาแชร์ด้วย ถึงเวลาแล้วมั้งที่จะให้เจ้าของห้องได้ใช้มันอย่างเต็มที่"

           "ซึงรีจะได้เจอพี่อยู่ใช่มั๊ย . . . ซึงรียังจะได้เจอพี่ซึงฮยอนอยู่ใช่มั๊ยฮะ ?"

           "พี่ก็ไม่แน่ใจสิครับ เทอมนี้ก็เทอมสุดท้ายแล้วที่พี่จะเรียนอยู่ที่นั่น พี่อาจจะเข้าไปในมหาวิทยาลัยน้อยมาก ๆ ถ้าบังเอิญ เราคงจะได้เจอกันล่ะนะครับ . . . พี่ไปล่ะนะ ซึงรี" สิ้นประโยคคนตัวโตก็คว้าเอากระเป๋าใบโตขึ้นสะพาย ทันทีที่คนตัวโตเปิดประตูห้อง ก็รู้สึกได้ถึงแรงกอดเบาบางจากด้านหลัง

           "ไม่ไปไม่ได้หรอฮะ . . . พี่ท๊อป" คนตัวเล็กที่กำลังกอดเขาจากด้านหลังพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูติดขัด จนต้องหันกลับไปหา ก่อนที่จะพบว่าคนตัวเล็กของเขากำลังร้องไห้

           "ซึงรี! เป็นอะไรไปครับ"

           "ฮึ่กก~ อย่าไปเลยนะฮะ พี่ท๊อป ฮือ~ ซึงรีไม่อยากให้พี่ไป อยากให้พี่อยู้ที่นี่ ซึงรีอยากเจอหน้าพี่ทุกวัน พี่ท๊อปไม่รักซึงรีแล้วเหรอฮะ ถึงจะทิ้งซึงรีแบบนี้ ฮึ่กกก!"

           ยอมรับว่าวินาทีที่พี่ซึงฮยอนกำลังจะก้วออกไปจากห้องนี้ รู้สึกใจหาย รู้สึกเหมือนกับวาเราจะไม่ได้เจอกันอีก ความรู้สึกมันเอ่อล้น ความสับสนทุกอย่างที่เคยเป็นเคยคิด มันราวกับว่ารวมกันจนกลายเป็นความรู้สึกเดียวกันจนแยกไม่ออก

           ถ้าการอยากเจอหน้า อยากพูดจา อยากให้ทุก ๆ อย่างระหว่างเรายังคงเดิม มันเรียกว่า ‘ความรัก' ถ้าอย่างนั้น เขาก็คงจะรักคนตรงหน้านี่แล้วจริง ๆ

 

           มารู้ตัวตอนนี้ . . . มันจะสายเกินไปมั๊ยนะ ?

 

           "ซึงรีรักพี่ท๊อป รัก ๆ รัก พี่ทิอปได้ยินมั๊ยฮะ ฮึก ฮืออ~"

           "ซึงรี~ แต่ว่าพี่ . . . พี่ทำแบบนั้นกับเรา พี่มันแย่มากที่ทำแบบนั้น"

           "ตัวเล็ก . . ." คนตัวเล็กพูดขึ้นขัดคำพูดของคนตัวโตในแทบจะทันที "เรียหซึงรีว่าตัวเล็กอย่างวันนั้นสิฮะ ฮึ่ก"

           "นี่ซึงรี . . . จำได้ ?" คนตัวโตเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยังคงร้องไห้ ทั้ง ๆ ที่เขาก็กำลังปลอบ กำลังนั่งซับน้ำตาของคนตัวเล็กด้วยปลายนิ้วของเขา

           "ซึงรีจำได้ทุกอย่างฮะ ฮึกก พี่ทิอไม่ผิดเลยที่ทำแบบนั้น ก็ในเมื่อซึงรีเองที่ไม่ยอมรับรู้อะไรเลย พี่ทำแบบนั้นก็เพื่อให้ซึงรีได้รู้"

           "ตัวเล็ก . . . แต่พี่มันไม่ดี พี่ใช้ยานั่นปลุกอารมณ์เรา"

           "ถ้าซึงรีเป็นพี่ ซึงรีก็จะทำฮะ อาจจะทำยิ่งกว่านั้นด้วย . . . แต่ตอนนี้ซึงรีรู้แล้วว่ารัก เพราะฉะนั้นพี่ห้ามไปจากซึงรีนะฮะ อยู่กับซึงรี รักซึงรีนะฮะ"

           "ขอบคุณครับที่ไม่โกรธ ขอบคุณที่รักพี่ . . . พี่รักตัวเล็กนะครับ รักคนเดียว และจะรักตลอดไป"

           "ซึงรีขอถามอะไรอย่างนึงได้ไหมฮะ" คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นถามคนตัวโต ที่อตนนี้นั่งกอดเขาอยู่ในอ้อมกอดเขาพิงอยู่ตรงประตูหน้าห้องพักอย่างหวงแหน

           "ครับ ?"

           "ทำไมพี่ท๊อปถึงคิดจะใช้ยานั่นกับซึงรีล่ะฮะ ?"

           "ก็มีใครคนนึง บอกพี่ว่าจะคบกับตัวเล็กนี่ พี่กลัวว่าจะถูกแย่งไป ถึงต้องใช้วิธีนี้"

           "แล้วใครกันล่ะฮะที่พูดอย่างนั้นน่ะ"

           "จะใครกันล่ะ นอกจากพี่ชายใจดีของตัวเล็กนั่นแหละ โทรมาบอกพี่ว่าจะคบกับตัวเล็ก . . . ใครจะยอม!" คิดแล้วก็ยังโมโหอยู่เหมือนกันนะครับเนี่ย อยากจะชกกแทยังซักทีเหมือนกัน

           "น่า~ ถ้าพี่แทยังเขาไม่โทรมาพูดแบบนั้น อาจจะไม่เป็นอย่างนี้ก็ได้ ป่านนี้ซึงรีอาจจะไม่รู้ก็ได้นะว่าพี่ท๊อปน่ะรักซึงรีแค่ไหน"

           นั่นสินะ ถ้าแทยังไม่โ?นมาพูดว่าจะคบกับซึงรี ผ่านนี้ผมก็คงจะยังไม่บอกว่ารักซึงรี แล้วผมกับซึงรีอาจจะไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายเลยก็ได้ . . . ถ้าอย่างนั้น ผมก็ต้องขอบคุณแทยังสินะ ขอบคุณนะครับ น้องชายสุดที่รัก

           "ต่อไปนี้จะไม่มีอีกแล้วล่ะครับ ตัวเล็ก พี่จะรักตัวเล็กมาก ๆ จะไม่ใช้ยานั่นกับตัวเล็กอีกแล้ว"

           "ดีแล้วล่ะฮะ . . . ขืนพี่จะใช้ยานั่นกับซึงรีอีก ซึงรีแย่แน่ ๆ"

           "หือ ? ทำไมล่ะครับ" คนตัวโตถามคนตัวเล็กในอ้อมแขนที่พูดจาอะไรแปลก ๆ ออกมาแล้วก็นั่งหน้าแดงหูแดงเป็นสตรอเบอร์รี่ของชอบของคนตัวเล็กในอ้อมกอดของเขา

           "ก็ . . . แค่ความรักของพี่ท๊อป ก็มีผลข้างเคียงซะยิ่งกว่ายาตัวไหน ๆ แล้วนี่ฮะ" แค่ความรักของพี่ท๊อป ก็เปรียบเสมือนยาเสพติดที่มีฤทธิ์รุนแรง ที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้เสพ คงจะไม่มีทางต้านทานฤทธิ์ของยาอยู่ได้แน่ ๆ

           "ถ้าอย่างนั้น . . . พี่ก็จะเป็นยาสำหรับซึงรีไปตลอดชีวิตเลยครับ อยากจะลองเสพยาตัวนี้ดูกันหน่อยมั๊ยล่ะครับ ตัวเล็ก~" คนตัวโตพูดจาเสียงเจ้าเล่ห์ พลางอุ้มคนตัวเล็กพาดบ่า มั่งไปยังเตียงนอนนุ่มกลางห้อง

           "หวา ไม่เอานะพี่ท๊อป ซึงรีบยังไม่พร้อม . . . ปล่อยซึงรีนะ ไอ้พี่ท๊อปลามก!!"

 

           . . . . .

 

           เสียงโทรศัพท์มือถือของคนตัวโตดังขึ้นเตือนว่ามีข้อความเข้า เจ้าของเครื่องกดเปิดดูข้อความนั้นก่อนจะทำเป็นไม่สนใจและวางมันลงบนเตียงนอน ทั้งที่ยังเปิดข้อความนั้นทิ้งเอาไว้แบบนั้น เพราะตอนนี้สิ่งที่น่าสนใจมากกว่าข้อความนั่น ก็คือคือคนที่กำลังร้องเสียงหวานอยู่ข้างใต้ร่างเขานี่ต่างหาก

 

           -Message From "Taeyang"-

           . . ผมขอโทษ ที่ผมโกหกพี่ว่าจะคบกับน้องไปแบบนั้น แต่ผมก็ทำเพื่อให้พี่กับซึงรีลงเอยกันแบบนี้นะครับ นึกขอบคุณผมเอาไว้ซะด้วยล่ะ พี่ท๊อป!! . .

' ' H a p p y E n d i n g , , *

 

' ' Tiny Talk , , *

จบแล้ว ๆ . . . มันจบแล้ว *จุดพลุฉลอง*

ยอมรับเลยว่ามันยากมากกกกกกกกกกกก~ ถึงมากที่สุด!! *ปาดเหงื่อ*

ด้วยโจทย์ที่ได้รับมาจากพี่โรส (พี่โรสแห่งบอร์ด Bigbangthailand) มันยากในความรู้สึกของเรามากที่คนสองคนจะต้องมารักกันโดยไม่ได้เกิดจากความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายตั้งแต่แรก

ลงท้ายแล้วก็เลยต้องกลายเป็นว่า ให้คนหนึ่งไม่เคยรู้สึกตัวเลยว่ารักใครอีกคนมากขนาดไหน พอทำแบบนี้แล้วมันง่ายขึ้นมาได้เยอะเลยล่ะค่ะ

ท้ายเรื่องก็จบในแบบฉบับของเราอีกจนได้ ค้างคาให้จิ้นกันต่อเอาเอง คิก~XD *หลบสารพัดสิ่งที่ลอยละลิ่วมา*

 

ไม่มีใครทายกันเลยเหรอ ว่าโจทย์ที่ได้รับมาคืออะไร . . . เฉลยเลยก็แล้วกันนะคะ โจทย์ที่ได้รับมาจากพี่โรส ก็คือ "สมหวัง - มอมยา" นั่นเองค่ะ

เท่าที่ได้อ่านกันมา คิดว่าหลายคนก็คงจะรู้แล้วล่ะมั้งว่าโจทย์ที่ได้มาคืออะไร (พยายามจะซ่อนว่าได้โจทย์อะไรมา แต่พอยานั่นมันโผล่ออกมาครั้งแรก ทุกคนก็คงรู้กันหมดแล้วล่ะมั้ง แง~TAT)

 

ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ และ ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านด้วยนะคะ เจอกันเรื่องหน้า อาจจะนาน

เพราะตอนนี้เราเริ่มเขียนเรื่องยาวของอีกแฟนดอมนึงของเราแล้ว แต่เดี๋ยวจะพยายามแวบกลับมาแต่งฟิคสำหรับชาว VIP นะคะ>3

Comment

Comment:

Tweet

ดีใจจัง จบแบบมีความสุข กว่าจะน้องจะรู้ใจตัวเอง
ก็ต้องให้แทยังเป็นตัวยากระตุ้น
ตอนนี้แทยังเป็นพระเอกเลยนะ เพราะเป็นตัวยากระตุ้น
ความรู้สึกของ สองซึง
แหมคุณพี่ซึงฮยอนพอน้องบอกรัก รู้ว่าใจตรงกัน ก็เริ่มหื่นเลยนะ ให้มันได้อย่างนี้ซิ (วีไอพีชอบ)

จะรอเรื่องใหม่นะค่ะ เรื่องหน้าขอแบบยาวๆมั่งซิค่ะสำหรับชาววีไอพี

#1 By (14.207.66.27) on 2011-06-22 21:35