{SF-KhunWoo} คืนนี้ ..HBD Nichkhun..

posted on 29 Jun 2011 16:41 by lollipoppo-fictions in ShortFictions
 
 
 .. ไม่รู้ว่าเป็นไปเพราะค่ำคืน ไม่รู้ว่าเป็นไปเพราะแสงดาว ..
 
.. ที่ทำให้ฉันเป็นอย่างนี้ คิดถึงเธอหมดหัวใจ ..
 

 

          

            ท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิด กลับพร่างพราวไปด้วยหมู่ดาวอันสุกสกาว ประกายวูบไหวระยิบระยับหยอกล้อสายตาทั่วท้องฟ้ากว้าง เสมือนกับว่ามีจิตกรฝีมือดีโปรยปรายคริสตัลระยับตาไปทั่วฝืนผ้ากำมะหยี่สีทึบ สวยงามจนไม่อาจจะละสายตาได้

           ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะค่ำคืนที่เงียบสงบนี้ หรือเพราะเหล่าดวงดาวที่สวยงามอย่างเช่นวันนี้กันแน่ ที่ทำให้เขาคิดถึงใครบางคนที่ดูจะมีอิทธิพลกับจิตใจของเขาได้มากมายขนาดนี้

           เจ้าเด็กขาว ๆ แก้มกลม ๆ หน้าตาเด็กกว่าอายุ น่ารักน่าฟัด (?) ที่มักจะอยู่ข้างกายของเขาเสมอ เพียงแต่วันนี้เจ้าเด็กนั่นไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ กับเขาเช่นทุกครา

 

 

           เจ้าเด็กแก้มกลม ‘จาง อูยอง นั่นแหละ!!

 
 
 

..ไม่รู้ว่าเป็นไปเพราะสายลม ที่พัดพาเอาใจฉันไป ..

.. บรรยากาศแบบนี้ช่างทำให้ใจหวั่นไหว อดคิดถึงไม่ได้ ต้องบอกเธอ ..

 

          

            ลมเอื่อย ๆ เย็นสบายชวนให้เคลิบเคลิ้ม นี่ก็ช่างเข้าใจสร้างบรรยากาศแห่งความคิดถึงให้เขานักนะ ทำให้เขาคิดถึงเจ้าคนน่ารักของเขาแทบบ้า นี่ถ้าหัวใจของเขาไร้น้ำหนัก ป่านนี้อาจจะถูกสายลมพัดพาไปจนถึงเจ้าแก้มกลมนั่นแล้วก็ได้

           ถ้าจะคิดถึงซะมากมายขนาดนี้แล้วล่ะก็ . . . อย่าทนคิดถึงซะจะดีกว่า !

 

           ร่างโปร่งเดินกลับจากระเบียงเข้าไปยังโซนห้องนั่งเล่น เพื่อหยิบฉวยเอาโทรศัพท์มือถือของเขาติดมือขึ้นไปยังห้องนอน ก่อนจะกดเจ้าเครื่องมือสื่อสารความคิดถึงเครื่องเล็ก ๆ ต่อสายถึงใครบางคน . . . คนที่เขากำลังคิดถึงอยู่มากมาย

 

           . . . . . . .

 

           เครื่องมือสื่อสารอีกเครื่อง แผดเสียงจ้าเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของ จนเขาต้องเบนความสนใจจากโทรทัศน์ที่กำลังฉายหนังเรื่องโปรดของเขาออกมาหยิบฉวยเจ้าตัวเล็กขึ้นมาแนบข้างแก้มเนียน (อยากเป็นโทรศัพท์~ จะอิงแอบแนบแก้มนิ่ม ๆ นั่นอ้ะ!! =///////=) ก่อนจะกรอกเสียงน่ารัก ๆ ของเขาลงไปสู่ปลายสายโดยที่ยังคงเอนร่างกายอยู่บนเตียงนุ่มพร้อม ๆ กับสายตาที่ยังคงจับจ้องอยู่ที่จอโทรทัศน์อย่างไม่ปล่อยวาง

 

           "ครับ พี่คุณ . . ."

 

           (อยู่ที่ไหนแล้วครับ หืม~)

 

           "ถึงบ้านแล้วคร๊าบ~ ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกน่า ผมไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ ซักหน่อยนึง พี่คุณก็" ทำเสียงรั้น ๆ ตอบกลับปลายสายพลางส่ายศรีษะเบา ๆ . . . นี่จะเป็นห่วงกันมากเกินไปหน่อยไหมครับ

 

           (ก็พี่เป็นห่วงนี่ แล้วพี่ . . . ก็ . . . คิดถึงอูยองด้วย)

           "เวอร์ไปมั้งพี่คุณครับ นี่ผมเพิ่งจะออกจากหอพักมาเมื่มีกี่ชั่วโมงก่อนเองนะครับ"

 

           (ก็อูยองอยู่ตั้งปูซาน ห่างจากโซลจะตายไป จะไม่ให้พี่คิดถึงได้ยังไง)

           เอากะเขาสิค