{SF-BaeRi} You’re My

posted on 17 Aug 2011 20:22 by lollipoppo-fictions in ShortFictions directory Fiction

Title : You’re My ... เธอคือหัวใจของฉัน

Status : Short Fiction

Author : iLollipoppO

Beta-Reader : None

Fandom : Bigbang

Main Pairing : Taeyang x Seungri (BaeRi)

Genre : Sweet Romance

Rate : R

Note : เบรี แบบบ้า ๆ บอ ๆ ครั้งแรก มันมาเพราะคลิปข้างล่างนี่ล่ะฮ่ะ =///////=

 

 

 

        “เอาล่ะ เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ครับ” เสียงของโปรดิวซ์เซอร์เอ่ยบอกทีมงานทุกคนเพื่อให้เตีรยมตัวสำหรับการจัดเก็บสถานที่ ซึ่งเป็นรงานชิ้นสุดท้าย

        “หนื่อยหน่อยนะครับ . . ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ...” น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยขอบคุณทีมงานทุกคนที่ช่วยกันอย่างจริงจัง จนงานทั้งหมดสำเร็จลุล่วงได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ . . . วันนี้เป็นวันถ่ายวีดีโอคลิปที่จะใช้สำหรับคอนเสิร์ตเดี่ยวของเขา . . . คอนเสิร์ต SOLAR Live Asia Tour 2011 ซึ่งเป็นคลิปวีดีโอที่ยาวประมาณ 3 นาที สำหรับใช้ประกอบเพลง You’re My โดยนักแสดงนำคือเขาและ นางเอกรับเชิญ ยู อินนา นักแสดงหญิงชื่อดัง

        ในคลิปวีดีโอ เขาจะต้องแสดงเป็นคู่รักที่กำลังแสดงความรักแก่กันอย่างหวานฉ่ำบนเตียงนอนนุ่มสีบริสุทธิ์ มันคงจะง่ายสำหรับนักแสดงสาวผู้ที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการการแสดงอย่างเธอ แต่กับเขาที่ขี้อาย และไม่ค่อยจะคุ้นเคยกับเหล่าหญิงสาวซักเท่าไรแล้ว มันเป็นการยากน่าดูเลยทีเดียว

 

        เมื่อ 4-5 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่เพิ่งจะเริ่มถ่ายทำ ยังไม่ทันอะไร ทั้งเขาและยูอินนาก็ต้องอยู่ใกล้ ๆ กัน ชนิดที่เรียกว่า ‘แนบชิด’ เสียแล้ว

        “เอาล่ะครับโอบกอดกันให้มากกว่านี้หน่อยครับ แทยังอย่าอายครับ โอบอินนาได้เลย . . . อย่างนั่นล่ะ!” เสียงผู้กำกับเอ่ยสั่งในสิ่งที่ต้องการ แทยังจะต้องโอบกอดยูอินนาเสมือนกับว่าเขาเป็นคนรักกันจริง ๆ ไหนยังจะต้องกระซิบเข้าที่ใบหูของเธอเบา ๆ ลัจับมือแบบที่คู่รักเขาทำกันด้วย คนไม่คุ้นเคยกับผู้หญิงอย่างเขาก็เลยตกแระหม่าอยู่เช่นนี้ ไหนยังจะฮากสุดท้ายที่ต้องทำภาพให้ดูเหมือนกับว่าเขากำลังจะร่วมรักกับเธอคนนั้นเสียอีก . . . พูดกันตามตรงนะครับ ให้ทีมงานเปลี่ยนยูอินนาเป็นเด็กบางคนยังจะดีซะกว่า

        คนที่ขาว ๆ ตาตก ๆ หน้าตาน่ารัก ๆ น่ะครับ ถึงแม้จะไม่พูดก็รู้กันใช่มั๊ยครับ ว่าผมหมายถึงใคร ใช่แล้วครับ คนรักของผมคนนั้นนั่นแหละ! การจะทำแบนั้นก็ต้องทำกับคนที่รักสิถึงจะถูก

 

        “แทยังคะ . . . มาอยู่นี่นี่เอง ชั้นหาคุณตั้งนานแน่ะค่ะ” เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นข้าง ๆ กาย ก่อนจะรับรู้ได้ถึงสัมผัสนุ่มที่แขนข้างซ้าย ตกใจที่จู่ ๆ เธอก็เข้ามาปรชิดตัวผมโดยไม่ทันตั้งตัวอย่างนี้

        “คุณอินนา!”

        “มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ ?” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยท่าทีไร้เดียงสา

        “เปล่าครับ พอดีรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยน่ะครับ ตามหาผมนี่ มีอะไรสำคัญรึเปล่าครับ ?” เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ จะมาตามหาผมทำไมกันนะ

 

        “พอดี ชั้นว่าจะชวนคุณไปดินเนอร์น่ะค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาให้ชั้นมั๊ยคะ” เปิดเกมส์รุกโดยไม่สนใจว่าจะเป็นการเสียเชิงหญิงสาวเลยนะครับ . . . แล้วท่าทางไร้เดียงสาเมื่อตะกี้นั่นหายไปไหนแล้วล่ะ ได้แค่คิดในใจ ขืนพูดออกไปมีหวังเธอคงโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงกรีดเสียงร้อง กรี๊ด ๆ แน่ ๆ

        “ขอโทษจริง ๆ ครับ พอดีผมนัดกับเพหล่าสมาชิกในวงเอาไว้แล้วน่ะครับ”

        “ถ้าอย่างนั้น ขอชั้นไปด้วยได้ไหมคะ”

        “เอ่อ . . . เกรงว่าจะไม่สะดวกน่ะครับ พอดีเรานัดกันไว้ที่หอพัก” เขาบอกปัดเธออย่างมีมารยาท หากแต่เธอก็ยังคงดื้อดึงที่จะไปกับเขาให้ได้

        “ชั้นรออยู่ด้านนอกก็ได้ค่ะ พอทุกคนเตรียมตัวเสร็จแล้ว เราค่อยไปด้วยกันก็ได้”

 

        “อย่าดีกว่านะครับคุณอินนา ถ้าเกิดเป็นข่าวซุบซิบกันขึ้นมา เดี๋ยวจะเป็นปัญหาเอา”

        “ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่คะ” คำตอบที่ได้กลับมาแทบจะทำให้เขาหมดความอดทน ผู้หญิงนี่น่ากลัวเป็นบ้า นี่กะจะงาบเขาให้ได้ใช่ไหมนะ ท่าทีที่ดูออกได้อย่างง่ายดายนั่น ช่างต่างกับใครบางคนที่เขาคิดถึงอยู่มากมาย รายนั้นถึงจะดูออกได้อย่างง่ายดายเหมือนกัน แต่ก็ช่างไร้เดียงสา น่าเอ็นดู รู้สึกว่าน่ารัก . . . จนอดไม่ได้ที่จะรักเข้าจริง ๆ

 

        “แต่เอาเถอะค่ะ ถ้าคุณกลัวว่าจะเป็นข่าวถึงขนาดนั้นล่ะก็ เอาไว้คราวหน้าเราค่อยนัดกันเป็นส่วนตัวก็ได้ อย่าลืมติดต่อไปนะคะ” เธอกล่าวลาพร้อม ๆ กับสอดกระดาษแผ่นเล็กเข้ามายังกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของเขาก่อนจะเดินเฉิดฉายออกไป

 

        แทยังหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมองก่อนจะทิ้งมันลงในถังขยะข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ เถอะ!! ผู้หญิงอย่างคุณน่ะเหรอจะสำคัญกับผม คิดหรือว่าคนอย่างผมจะเป็นไปตามที่คุณต้องการ ไม่มีวันที่คุณจะขึ้นมาแทนที่คนสำคัญของผมได้แม้แต่ซักนิด กรุณาเข้าใจเอาไว้ด้วยเถอะครับ คุณยูอินนา

 

 

        ///////

 

 

- หอพักของสมาชิก Bigbang – เวลา 23:00นาฬิกา

         “กลับมาแล้วฮะ~” น้ำเสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างหว่งว่าจะมีใครซักคนในบ้านตอบรับ หากแต่ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมาแม้ซักนิดเดียว เอ~ ไปไหนกันหมดนะฮะเนี่ย ทำไมบ้านถึงได้เงียบแบบนี้ พี่จียงคงกำลังจัดการเรื่องเพลงในอัลบั้มกับพี่ท๊อปอยู่ล่ะมั้ง พี่แดซองก็คงกำลังวุ่นวายอยู่กับการเคลียร์ปัญหาเรื่องนั้น . . . แล้วพี่ยองเบของผมล่ะฮะ อยู่ที่ไหน ?

        แอบไปหาสาวแน่ ๆ เลย ฮึ่ย~ อย่าให้จับได้นะ จะจัดการให้รู้เรื่อง! . . . อ๊ะ! เจอแล้ว~ มาหลับอยู่บนโซฟานี่เองพี่ยองเบ~ เราก็นึกว่าไปหาสาว ๆ ซะแล้ว อย่างนี้ค่อยน่าชื่นใจหน่อย นี่คงอยู่รอผมกลับมาจนหลับไปสินฮะ

        “พี่ยองเบ~ พี่ยองเบฮะ ตื่นเถอะ . . .” เจ้าของเสียงใสร้องแรกแหกกระเชอ ปลุกร่างแกร่งให้ตื่นจากภวังค์ หากแต่ร่างหนานั้นก็ยังคงหลับสนิทไม่ได้ยินเช่นเดิม นั่นยิ่งทำให้ร่างเล็กเกิดหมันไส้ระคนได้ใจ หลับเป็นตายขนาดนี้ เดี๋ยวซึงรีก็ปล้ำซะเลยนี่! พี่ยองเบ~

 

        ร่างแกร่งที่นอนหลับใหลด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงาน ถูกร่างเล็กค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทะลีเม็ด ๆ เผยให้เห็นถึงแผงอกล่ำสั้น ร่างกายที่ดูมีเสน่ห์เย้ายวนในทุกครั้งที่ได้เห็น อดไม่ได้ที่จะคิ่ย ๆ สัมผัสร่างกายนั่น ด้วยกลัวว่าคนที่ถูกสัมผัสจะตื่นขึ้นมา

        หากแต่ความหลงระเริงได้ใจ จากการได้หยอกล้อกลั่นแกล้งยิ่งทำให้ร่างเล็กยิ่งได้ใจ ปลุกปล้ำคนที่หลับใหลไม่รู้เรื่องราวมากยิ่งขึ้นไปอีก จากแค่ที่สัมผัสด้วยมือนุ่ม ๆ ก็เริ่มที่จะใช้ริมฝีปากสีหวาน ประทับรอยจูบลงบนใบหน้าคม จากหน้าผาก เปลือกตา แก้ม ปลายจมูก ริมฝีปากหนา กระทั่งค่อย ๆ ประพรมร่องรอยลงบนลำคอแกร่ง เรียกเสีงครางเครือของร่างข้างใต้

 

        “อือ . . .” ร่างแกร่งขยับร่างกายพลิกหนีเล็กน้อย ด้วยเพราะรู้สึกถึงแรงกดบางเบาที่ลำคอ ความรู้สึกนุ่มนิ่มที่คล้ายกับริมฝีปากของใครบางคนที่ได้สัมผัสอยู่เสมอ

        การขยับร่างกายเล็กน้อยนั่นแทบทำให้คนด้านบนหยุดหายใจไปดื้อ ๆ ด้วยกลัวว่าคนข้างใต้ที่ตนเองกำลังรังแกด้วยความรักจะตื่นขึ้นมา เมื่อมั่นใจว่าคนข้างใต้เขาจะไม่ตื่นขึ้นมาแน่ ๆ จึงเริ่มดำเนินการกลั่นแกล้งต่อไป หากแต่การกลั่นแกล้งครานี้กลับค่อย ๆ วาบหวามมากยิ่งขึ้น ๆ เป็นทวีคูณ เมื่อมือนุ่มป่ายปัดเคลื่อนตัวลงไปยังหน้าท้องแกร่ง และมีทาทีว่าจะเลื่อนต่ำลงไปอีก หากแต่เมื่อมือนุ่มแตะเข้าที่หัวเข็มขัด เสียงของคนข้างใต้ก็ดังขึ้นราวกับละเมอ

        “อือ~ อินนา ไม่นะครับ ตรงนั้นไม่ได้”

 

        ซึงรีที่ได้ยินคำพูดนั้นถึงกับชะงักค้าง อินนา? พี่ยองเบหมายถึงยูอินนา ยากเอกคลิปวีดีโอที่พี่ยองเบบอกกับซึงรีเอาไว้น่ะเหรอ? นี่คุณอินนาเขาได้แตะต้องตัวพี่ยองเบถึงขนาดนี้เลยเหรอฮะ แล้วพี่ยองเบก็ให้เข้าแตะต้องตัวถึงขนาดนี้เลยใช่มั๊ย ทำไมล่ะฮะ ทำไมล่ะ! ไหนบอกกับซึงรี่ว่าจะไม่ยอมให้คุณอินนาแตะต้องตัวมากขนาดนี้ไง ไหนบอกว่าซึงรีคนเดียวที่จะได้แตะต้องตัวพี่ยองเบแบบนี้ ในเมื่อพี่ยองเบบอกไว้แบบนี้ ก็ต้องมีแค่ซึงรีคนเดียวสิฮะที่จะได้ทำถึงขนาดนี้!!

        คนตัวเล็กค่อย ๆ ลุก ค่อย ๆ ขยับออกห่างจากร่างหนานั้น พร้อม ๆ กับที่หยดน้ำใส ๆ เองก็ค่อย ๆ หยดลงจากดวงตาเศร้า ๆ คู่นั้น ซึงรีค่อย ๆ เดินออกมาจากโซฟาที่พี่ยองเบของเขานอนอยู่ พอดีกับที่สมาชิกในวงทั้งสามกลับมายังหอพักพอดี จียงที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กรีบวิ่งเข้ามาไต่ถามในทันที

 

        “ซึงรี! เป็นอะไร ใครทำอะไรเรา บอกพี่มา!!”

        “มะ . . . ไม่มีฮะพี่จียง ใคครจะมาทำอะไรซึงรีล่ะฮะ” ตอบปฏิสธ พลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาเจ้ากรรมที่ไหลไม่ยอมหยุด ก่อนจะหยิบปลายเสื้อขึ้นมาซับแรง ๆ น้ำตาบ้า! หยุดไหลสิฮะ หยุดแค่ตอนนี้ก่อนก็ได้ เอาไว้ซึงรีไปถึงห้องก่อนได้มั๊ยฮะ ซึงรีขอร้องล่ะ

        “ยองเบใช่มั๊ย! ใช่มั๊ยซึงรี เป็นยองเบใช่มั๊ยที่ทำให้เราร้องไห้อย่างนี้ . . .” ควอนจียงถามพลางพุ่งถลาเข้าไปหวังจะกระชากคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟาขึ้นมา หากแต่พี่ใหญ่ของวงก็คว้าคอของเขาเอาไว้ได้ทันเวลา

 

        “เอาน่า จียง มันก็เรื่องของน้องกับยองเบน่า จะไปยุ่งทำไม”

        “ก็มันทำให้ซึงรีของฉันร้องไห้นะท๊อป! นายจะให้ฉันเฉยได้ยังไง”

        “ก็รู้~ แต่นายเป็นพี่ แล้วยองเบก็เป็นเพื่อนรัก นายจะเข้าไปยุ่งเรื่องของเขาสองคนทำไม . . . หรือนายยังไม่ตัดใจเรื่องของซึงรี ? ใช่สินะ ฉันมันเป็นแค่ตัวสำรองของนายนี่” คนตัวใหญ่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

 

        “ท๊อป~” ร่างโปร่งหยุดอาการโมโห พูดเสียงอ่อยขึ้นมาทันใด

        “โธ่~ มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ ฉัน . . . ฉันก็แค่เป็นห่วงน้อง ท๊อป~ ไม่เอาน่า อย่าคิดมากสิ”

        “ก็นาย . . .”

        “โอเค! โอเค!! ฉันขอโทษ ขอโทษนะครับ~ จะให้ง้อยังไงล่ะคราวนี้ บอกฉันมาสิ พ่อคุณชายสมองลิ...เว๊ย~!!” ร่างโปร่งร้องเสียงหลง ดิ้นเร่า ๆ หนีจากแรงยกนั่น ก็จู่ ๆ คนตัวสูงกว่าก็อุ้มเขาขึ้นมาทั้งตัวแบบท่าอุ้มเจ้าสาว “ปล่อยฉันนะท๊อป นายจะทำอะไร ปล่อยสิ . . . ปล่อยนะ!!”

        “เมื่อกี้นายจะเรียกฉันว่าอะไร คุณชายสมองลิงใช่มั๊ย!? เพราะฉะนั้น ฉันก็จะต้องลงโทษนายแล้วล่ะ . . . สองข้อหา! คืนนี้นายไม่ได้นอนแน่ คอยดูเถอะ ควอนจียง!!” พูดเสร็จก็อุ้มเจ้าสาวคนสวยเดินเข้าไปในห้องใหญ่ของตนก่อนจะตามมาด้วยเสียงล๊อคประตูห้องและเสียงโวยวายที่จู่ ๆ ก็เงียบลงไป

 

        “สมน้ำหน้า! เล่นกับใครไม่เล่น เล่นกะพี่ท๊อป” เสียงนุ่มเอ่ยสะใจที่ใครบางคนถูกพี่ใหญ่ลงโทษ

        “โธ่~ พี่แดซองก็ แล้วพี่ล่ะฮะ ไม่ไปเล่นผีผ้าห่มกับพี่แทคยอนเหรอ ?”

        “บะ . . . บ้า ซึงรี! เกี่ยวอะไรกับแทคล่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับแทคซักหน่อย!?” แดซองปฏิเสธเสียงแข็งทั้ง ๆ ที่หน้าแดงก่ำ

        “อ้าว? ไม่ได้เป็นหรอกเหรอฮะ เห็นตั้งแต่ไป Night After Night ด้วยกันมา พี่แทคยอนก็มาหาพี่บ่อย ๆอ่ะ”

        “เขาก็แค่มาหาเท่านั่นเองล่ะน่า~ นายนั่นแหละ เมื่อกี้เป็นอะไร ทำไมถึงร้องไห้ ?”

        “อย่าเปลี่ยนเรื่องสิฮะพี่แดซอง~ ซึงรีไม่เป็นไรหรอกฮะ อาจจะเข้าใจผิดเท่านั้นเอง แต่พี่น่ะ บอกผมมาซะดี ๆเถอะน่าว่าจ่างจ๊างกับพี่แทคยอนไปกี่ครั้งแล้วน่ะฮะ . . .” คนตัวเล็กพูดจาเสียงใส ส่งน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ไปหยอกล้อคนที่กำลังนั่งหน้าแดงหูแดงอยู่ตรงข้าม

 

        “ก็แค่ครั้งเดียวหลังจากที่ไป Night . . .ซึงรี!! นายถามอะไรเนี่ย ไม่เอาแล้ว ฉันไม่คุยด้วยแล้ว ไปนอนดีกว่า!!” แดซองลุกหนีซึงรีไปยังห้องนอนของตัวเอง เรียกเสียงหัวเราะสนุกสนานของผู้ถามคำถามขึ้นก่อนที่คนตัวเล็กจะตะโกนเสียงดังไล่หลังไป

        “ราตรีสวสวัสดิ์ฮะพี่แดซอง อย่าลืมฝันถึงพี่แทคยอนด้วยนะฮะ!” ทันทีที่จบประโยคก็ต้องสะดุ้งกับเสียงปิดประตูที่ดังลั่น แกล้งพี่แดซองนี่สนุกที่สุดเลย~ แต่เรื่องของซึงรีเองกลับไม่สนุกจริง ๆ นะฮะ ยังไงซะตอนนี้ก็ได้เวลานอนแล้ว ถ้านอนช้าขอบตาจะดำเอาซะ (หนูจะนอนไวนอนดึกแค่ไหนมันก็ดำอยู่ดีเหอะค่ะ อย่าห่วง ๆ) จะพยายามไม่คิดมากแล้วรีบ ๆ นอนนะฮะ พรุ่งนี้อุตส่าห์ได้หยุดทั้งที เอาเวลาที่แสนสำคัญของซึงรีไปเที่ยวซะยังจะดีกว่า~

 

 

        ///////

 

 

        รุ่งเช้าของวันใหม่ ร่างแกร่งตื่นขึ้นมาจากอาการหลับด้วยความรู้สึกมึนงง นี่เมื่อคืนเขาจำได้ว่าเขาหลับไปทั้ง ๆ ชุดนี้ก็จริง แต่เขาก็ไม่ได้ปลดกระดุมเสื้อนี่? ทำไมเมื่อเขาตื่นขึ้นมาเสื้อถึงได้ถูกปลดกระดุมอย่างนี้กันนะ หรือเมื่อคืนจะร้อนจนละเมอปลดกระดุมเสื้อตัวเองกันนะ

        ร่างแกร่งลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความไม่ใส่ใจ จะยังไงก็ช่างเถอะ ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ตื่นขึ้นมาแล้วพบยูอินนาอยู่ข้าง ๆ เหมือนกับในความฝัน ผู้หญิงอะไร จงใจจะรุกเขาอยู่ตลอดเวลา หงุดหงิดซะจนเก็บยเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะ เกือบไปแล้วเชียวในฝันนะ ถ้าไม่ห้ามเอาไว้ล่ะก็ ป่านนี้ผมคงตกแนของเธอในความฝันไปซะแล้ว เป็นฝันที่น่ากลัวชะมัด . . . ป่านนี้ซึงรีจะตื่นรึยังนะ ไปให้ซึงรีปลอบซักหน่อยดีกว่า~

 

        . . . . .

 

        ก๊อก ก๊อก!

        เสียงเคาะประตูห้องนอนเล็กดังขึ้น หากแต่คนในห้องยังหลับไม่รับรู้อะไร ครู้หนุ่งประตูก็ถูกเปิดออกช้า ๆ พร้อม ๆ กับร่างแกร่งที่เดินเข้ามาภายในก่อนจะดันประตูปิดลงเบา ๆ ด้วยเห็นแล้วว่า คนตัวเล็กของเขายังหลับสนิทอยู่

        หากแต่เมื่อเห็นหน้าชัด ๆ ก็ต้องแปลกใจ นี่ใครทำอะไรซึงรีกัน ทำไมถึงได้มีคราบน้ำตาเต็มสองแก้ม แถมขอบตาก็ยังบวมช้ำซะขนาดนี้ เมื่อคืนคนตัวเล็กของเขาต้องร้องไห้แน่ ๆ

        พักใหญ่ที่ยองเบครุ่นคิดอยู่ว่าอะไรที่ทำให้คนรักของเขาต้องเสียน้ำตา คน่ารักก็ค่อย ๆลืมตาตื่นขึ้น เมื่อโฟกัสสายตาเป็นปกติและพบว่ามีใครอีกคนนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา ใครคนนั้นที่ทำให้เขาเสียน้ำตา ซึงรีก็แทบจะดีดตัวออกจากเตียงนอนนุ่มอุ่นของเขาแทบจะทันที หากแต่คนด้านข้างก็ไวเท่าทันจับตัวของเขาเอาไว้ได้ทัน

 

        “ปล่อยนะฮะ ปล่อยซึงรีนะพี่ยองเบ” ว่าพลางพยายามขืนตัวออกจากร่างหนาที่พยายามรั้งเขาเอาไว้

        “ซึงรี เป็นอะไรไป บอกพี่สิ ซึงรี!” ยิ่งถาม คนในอ้อมแขนของเขาก็ยิ่งไม่ฟังกันซักนิด “ซึงรี อยู่เฉย ๆ สิ”

        “ปล่อยซึงรีนะ ฮึก . . . ซึงรีไม่สนพี่ยองเบแล้ว ซึงรีไม่รักพี่แล้ว ฮืออ~”

 

        “ซึงรี! ทำไมล่ะ พี่ทำอะไรผิด ซึงรีบอกพี่สิครับ พี่ทำอะไรซึงรีถึงจะไม่รักพี่แล้ว” ความร้อนรนทำให้คนพูดเผลอขึ้นเสียงด้วยความไม่เข้าใจและต้องการคำตอบ หากแต่นั่นยิ่งทำให้ซึงรีตกใจและร้องไห้หนักขึ้นอีก

        “ซึงรี บอกพี่มาเดี๋ยวนี้ พี่ทำอะไรผิด บอกพี่สิ”

        “ฮึ่ก ก็พี่ยองเบไม่รักซึงรีแล้ว พี่ยองเบหึคนอื่นถูกตัว เพราะฉะนั้นซึงรีก็จะไม่รักพี่ยองเบแล้วเหมือนกัน!”

        “ซึงรี!!”

 

        “พี่ยองเบไม่ต้องมาขึ้นเสียงกับซึงรีเลยนะ! พี่ยองเบเองนั่นล่ะ ที่ผิด ฮึ่กก~ พี่ไปมีคนอื่นทั้ง ๆ ที่มีซึงรีอยู่แล้ว ฮึ่ก! ฮือ~”

        “ซึงรี นี่พูดเรื่องอะไรกัน พี่ไม่เข้าใจ” ยองเบที่เริ่มสงบอารมณ์พยายามที่จะกอดคนตรงหน้าเพื่อปลอบโยน แต่คนตรงหน้าก็ไม่ให้ความร่วมมือนัก พยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอยู่ตลอดเวลา

 

        “พี่ยองเบ ฮึก! มีอะไรกบคุณอินนาแล้วใช่มั๊ย ?” ในที่สุดร่างแกร่งก็โอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้ในอ้อมแขนได้

        “บ้าหรือยังไงซึงรี ไปได้ยินมาจากไหนกัน ใครพูดอะไรกับซึงรี?”

        “ไม่มีใครพูดอะไรกับซึงรีทั้งนั้นล่ะฮะ พี่ยองเบเป็นคนพูดเองทั้งหมดนั่นแหละ ฮึก~” คำตอบที่ได้รับกลับมาจากคนที่กำละงพยายามหยุดร้องไห้กลับทำให้เจ้าของอ้อมกอดสงสัยขึ้นมา

        “พี่พูด? . . พี่พูดเมื่อไหร่กัน?”

        “เมื่อคืน จู่ ๆ พี่ยองเบก็พูดออกมา . . อินนาครับ ตรงนั้นไม่ได้นะครับ . . พี่ยองเบพูดออกมาแบบนี้ล่ะ”

 

        เอ๊ะ! รู้สึกคุ้น ๆ เหมือนกันนะครับ เหมือนว่าผมจะพูดคำ ๆ นั้นในความฝันนี่นา แต่นั่นผมพูดออกมาก็ตอนที่อินนาในความฝันกำลังจะถอดกางเกงผมนี่ ถ้าอย่างนั้น . . .

        “แล้วตอนที่ซึงรีได้ยิน ซึงรีกำลังทำอะไรอยู่ครับ ?”

        “ซะ . . . ซึงรีก็ . . . ซึงรีไม่ได้ทำอะไรซักหน่อยนึง ก็แค่ . . . แค่ไปนั่งดูพี่ยองเบหลับเท่านั้นแหละ!” ถึงตอนนี้คนน่ารักของเขา พยายามหลบสายตาจับพิรุธในทันที

 

        “แน่ใจนะ ?”

        “แน่สิฮะ . . . แน่ซะยิ่งกว่าแน่อีก พี่ยองเบคิดว่าซึงรีทำอะไรพี่อยู่รึไง”

        ทำไมจะไม่คิดล่ะครับ ก็ถ้าในผันผมฝันเห็นยูอินนากำลังลวนลามผมอยู่อย่างนั้นล่ะก็ . . แปลได้อย่างเดียวล่ะครับว่าซึงรีต้องเล่นอะไรแผลง ๆ อยู่ในตอนนั้นแน่ ๆ

        “หืม~ แล้วทั้ง ๆ ที่พี่หลับไปทั้งเสสื้อเชิ้ตแบบนั้น แต่ทำไมตอนติ่นขึ้นมากระดุมเสื้อมันถึงได้หลุดหมดอย่างนั้นกันน๊า~” คำหยอกเย้าของยองเบทำให้คนในอ้อมกอดถึงกับหน้าขึ้นสีจัดจ้านทันที

 

        “ปะ . . เปล่านะฮะ ซึงรีก็แค่ . . . เห็นว่าพี่ยองเบร้อน ซึงรีก็เลยปลดกระดุมให้เท่านั้นเอง ซึงรีไม่ได้จะปล้ำพี่ยองเบนะ . . อ๊ะ!!” คนน่ารักพูดไปโดยไม่ทันคิด เมื่อนึกขึ้นได้ก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก . . . ไม่ทันแล้ว

 

        “นั่นยังไงล่ะ! ทำอะไรกับพี่จริง ๆ ด้วยสินะ หือ . .”

        “เปล่าซะหน่อย! ซึงรีไม่ผิดนะฮะ ก็พียองเบนอนท่าทางน่าแกล้งเอง ซึงรีก็แกล้งสิ”

        “แกล้งหรือเอาจริง ?”

        “พี่ยองเบ!” คนน่ารักที่ถูกแซวขึ้นเสียงด้วยความอายปนหมันไส้ โธ่เอ๊ย! หมดกัน จู่ ๆ ก็ไปสารภาพเองทั้งหมดซะแบบนี้ ทำไมถึงได้บ๊องขนาดนี้นะ อีซึงฮย๊อนนนน~ อยากจะเอาหัวโขกประตูห้องชะมัดเลย ฮือออ~

 

        เมื่อในที่สุดแล้ว ร่างแกร่งก็รู้ถึงสาเหตุทั้งหมดก็ถินหายใจอย่างโล่งอก ดีนะที่เอะใจสงสัย ถ้าไม่อย่างนั้นก็คงต้องง้อเจ้าตัวเล็กรี่อีกนานสองนานแน่ ๆ ไม่ใช่แค่วันเดียวอย่างนี้หรอก

        “ที่นี้ก็ไม่มีอะไรไม่เข้าใจแล้วสินะครับ ยังจะเลิกกับพี่อีกมั๊ย ?”

        “เลิกฮะ!” คำตอบของคนน่ารักแทบทำให้ร่างแกร่งจับเขากดลงกับเตียง หากแต่คนน่ารักเองก็ห้ามเอาไว้ได้ทันด้วยประโยคถัดมา

        “ถ้าหากว่าพี่ยองเบไม่อธิบายว่าทำไมถึงได้ละเมอชื่อคุณอินนาออกมาล่ะก็ ซึงรีจะเลิกกับพี่จริง ๆ ด้วย”

 

        นั่นสินะ เขายังไม่ได้อธิบายเรื่องนี้ให้คนตรงหน้าเขาฟังเลยนี่นา ถ้าซึงรีจะยังเคืองเขาอยู่มันก็ผิดที่เขาจริง ๆ นั่นแหละ

        “ก็พี่เครียดเรื่องถ่ายแบบนี่นา คุณอินนาเค้าก็ยุ่งกับพี่ไม่เลิก จะพูดอะไรออกไปก็ไม่ได้ พอพี่หลับไปสมองมันก็เลยยังเหลือเรื่องของคุณอินนาอยู่น่ะสิ” ยองเบอธิบาย

        “แล้วยังไงต่อฮะ”

        “แล้วทีนี้พอซึงรีมาแกล้ง . . . มาเอาจริงกับพี่อย่างนั้น โอ๊ย!!” ร้องเสียงหลงเพราะถูกคนน่ารักฟาดเข้าที่แขนแกร่งเต็มแรง โทษฐานที่ล้อเขา “พี่ก็เลยฝันว่าคุณอินนาเค้าจะปล้ำพี่น่ะสิ ถึงได้ละเมอออกไปอย่างนั้นน่ะ”

 

        “. . . . . . .”

        “ซึงรี~ เชื่อพี่เถอะนะ พี่มีแค่ซึงรีคนเดียวจริง ๆ” ซึงรีน่ารักแบบนี้ ใครจะไปคิดมีคนอื่นกันล่ะครับ ใช่มั๊ยล่ะ! ก็ซึงรีน่ะเป็นเหมือนกับชอคโกแลตที่เมื่อได้ลิ้มรสหวน ๆ ของมัน ก็จะทำให้มีความสุข เป็นเหมือนกับ ไอศครีมรสโปรด หอมหวาน ถ้าได้ชิมก็จะรู้ว่าอร่อยมากแค่ไหน เป็นเหมือนกับอมยิ้มสีสวยสดใส ทำให้คนรอบข้างมีความสุขอยู่ตลอดเวลา ซึงรีแทบจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของผมจริง ๆ นะ

 

        “จะให้ซึงรีเชื่อ พี่ยองเบก็พี่สูจน์สิฮะ” คนน่ารักค่อย ๆ วาดมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งก่อนจะล้มตัวลงนอนกับเตียงนุ่มที่เพิ่งจะลุกขึ้นมา โดยที่ดึงเอายองเบลงนอนไปด้วย

        “แน่ใจนะซึงรี ว่าจะให้พี่พิสูจน์น่ะ หืมม~” ยองเบเอ่ยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์เย้าแหย่คนรักของเขาให้เขินอาย เพียงแต่คนน่ารักของเขากลับยันตัวขึ้นมาประทับริมฝีปากนุ่ม ๆเข้ากับริมฝีปากของเขาก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เขาหมดความอดทน

 

        “แค่อย่าให้ซึงรีต้องเสียงดังก็พอฮะ พี่ยองเบ~”

 

        ในเมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว การที่จะขัดประสงค์ก็เห็นทีจะไม่ดีนัก งั้นก็ . . . อย่าหวังว่าจะรอดเลย ซึงรียา!!

 
 
 
 
 
 
 
' ' Writer Talk , , *
เบรีเรื่องแรกกก~ มาแบบแปลก ๆ เพราะไปดู You're My (Intro) จาก Taeyang Concert Solar 2010 นั่นแหละ
 
เจอหุ่นละลายใจในเสื้อเชิ้ตขาว กับรอยยิ้มหวาน ๆ และท่าทางกระซิบกระซาบแนบข้างหูนั่นเข้าไป . . .
พลอตเบรีลอยมาเลยทีเดียวเทียว~ =.,=
 
ยังไงก็คอมเมนต์กันด้วยนะฮะ จะได้รู้ฟีดแบคน่ะไม่ใช่อะไรหรอก ถ้าฟีดแบคดี เบรีเรื่องอื่น ๆ อาจมีแผนแต่งอีกนะเออ~ >//////////<
 
ขอบคุณรีดเดอร์ฮะ />3

Comment

Comment:

Tweet

โอโมะะะ
แบริ~~ ชอบคู่นี้กมาค่าไรท์เตอร์
น้องซึ้งก็เล่นอะไรแผลงๆ
เกิดพ่อกล้ามโตละเมอทำไรขึ้นมา....
*0*

#3 By P.H.A.C.H.I.I on 2012-03-18 11:37

เรากำลังตามล่าเพื่อนๆที่เขียนฟิคบิ๊กแบงและฟิคซีเอ็นบลูอยู่ค่ะ ถ้ามีแบนเนอร์ เอาไปแลกได้ที่บล๊อกเราน๊า ^^

#2 By LK~DARK on 2011-11-04 18:11

อร๊าย ! เลือดพุ่ง น่าัรักจริงๆคู่นี้ ><

#1 By เสนาหนวด (58.11.37.213) on 2011-09-08 20:23