{SF-TaecSu} My Sweet Husband ..HBD Taecyeon..

posted on 27 Dec 2011 21:58 by lollipoppo-fictions in ShortFictions directory Fiction

Title : My Sweet Husband

Status : Happy Birthday 24th Taecyeon Fanfiction

Author : iLollipoppO

Fandom : 2PM

Paring : Taecyeon x Junsu

Genre : Sweet Romance

Rate : PG-13

Theme Song : ปฏิเสธอย่างไร – ลิปตา

 

        “แทคยอน แทคยอนนี่~ นายอยู่ไหนน่ะ?” น้ำเสียงหวานร้องเรียกหาร่างเจ้าของชื่อคนสนิทที่ปกติแล้วจะอยู่ใกล้ ๆ ตัวเขาอยู่เสมอ แต่ตั้งแต่เขาลืมตาตืนขึ้นมา เขาก็ยังไม่เห็นคน ๆ นั้นเลยแม้แต่ซักนิด เจ้าของเสียงจึงตัดสินใจที่จะลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มที่ใช้นอนพักฟผ่อนมาตลอดคืนก่อนจะบิดตัวไปมาเพื่อขับไล่ความเมื่อยล้าที่สะสมให้ออกไป

 

        คิมจุนซู ลูกชายคนเดียวของท่านเจ้าสัวคิมนักธุรกิจฝีมือดีลำดับต้น ๆ ของประเทศ ค่อย ๆ เดินหาคนที่เจ้าตัวต้องการพบไปรอบ ๆ ก่อนที่สายตาจะเหลือบมองเข้าไปในห้องครัวของบ้าน

        “โธ่~ มาอยู่ที่นี่เองหรอกเหรอ ฉันก็ตามหาตั้งนานแน่ะ” จุนซูส่งเสียงกระเง้ากระงอดใส่คนที่ยืนหันหลังให้ตน

        “อ้าว . . . ตื่นแล้วเหรอครับ คุณหนู?” น้ำเสียงทุ้มห้าวเอ่ยทักพร้อมกับละสายตาจากเตาปรุงอาหารหันกลับมามองที่เจ้านายของตน

        “ตื่นแล้ว นายนี่นะ ฉันบอกตั้งกี่ครั้งแล้วเนี่ย ว่าให้เลิกเรียกฉันว่าคุณหนูซักที จำไม่ได้รึยังไงแทคยอน!”

        “โอเคครับ ไม่เรียกคุณหนูก็ได้ครับ คุณจุนซู”

        “คุณจุนซูก็ไม่เอา! ฉันบอกว่าให้เรียกจุนซู ๆ เรียกแต่ชื่อน่ะ นายจำไม่ได้รึยังไงห๊ะ นายอ๊กแคท!!” คนตัวเล็กตวาดอย่างไม่พอใจ จนถึงขนาดเรียกฉายาที่ตัวเองตั้งให้ แต่ทั้งอย่างนั้นก็ยังยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างน่าหมันไส้

        ผมกับจุนซูเป็นอย่างนี้กันทุกเช้านั่นแหละครับการได้แหย่คุณหนูของบ้านทุกวันแบบนี้ถือเป็นภารกิจประจำวันอย่างนึงของผมเลยล่ะครับ ถ้าไม่ได้แกล้งให้ได้ขัดใจกันแต่เช้าแบบนี้ วันนั้นทั้งวันจะเหมือนกับว่าขาดอะไรไปซักอย่าง หากผมเป็นแค่พ่อบ้านธรรมดา ๆ ล่ะก็ . . . ป่านนี้ผมคงโดนไล่ออกไปนานแล้ว

 

        ผมอ๊กแทคยอนครับ เป็นพ่อบ้าน (ที่จริงก็เหมารวมไปถึงการเป็นบอดี้การ์ดและแม่นม เอ๊ย! พี่เลี้ยง) ประจำตัวของคิมจุนซู แถมด้วยตำแหน่งญาติห่าง ๆ เข้าไปด้วยอีกหนึ่งตำแหน่ง ก็เพราะอย่างนี้ล่ะครับเขาถึงไม่สามารถไล่ผมออกไปได้ (ต่อให้ไล่ผมก็ไม่ไปครับ) ส่วนสาเหตุที่ผมจะต้องมาอยู่ที่คฤหาสน์ของตระกูลคิมแบบนี้ นั่นก็เพราะคุณพ่อคุณแม่ท่านไม่ได้อยู่กับผมแล้วครับ อ๊ะ ๆ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดกันไปใหญ่ว่าท่านเสียไปแล้วนะครับ ท่านยังอยู่ดีมีสุขทุกอย่างอยู่ที่สหรัฐอเมริกานั่นแหละครับ ออกจะมีความสุขซะด้วยซ้ำไปที่ได้อยู่กันแค่สองคนสามี-ภรรยา โดยไม่มีลูกชายตัวใหญ่ ๆ มาคอยขัดใจ เพราะพ่อแม่จะย้ายไปอยู่ที่อเมริกา แต่ผมอยากจะเรียนที่มหาวิทยาลัยของที่นี่ ทางคุณอาคิมก็เลยเสนอให้ผมมาอยู่ที่นี่ซะด้วยกัน คุณอาคิมบอกว่ายังไง ๆ ที่นี่ก็กว้างขวางมากพอที่จะให้หลานชายมาอยู่ด้วยอีกคนนึง ไอ้ครั้นผมจะมาอยู่เฉย ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล ท้ายที่สุดแล้วผมก็เลยขออนุญาติคุณอาคิมเพื่อมาเป็นพ่อบ้านคอยดูแลคุณหนูคิมลูกชายคนเดียวของคุณอานี่แหละครับ

 

        “อรุณสวัสดิ์ แทคยอน อาหารมื้อเช้าของฉันใช่มั๊ย ที่นายกำลังทำอยู่น่ะ หือม์?” ไม่พุดเปล่าด้วยสิครับ จุนซูยังชะโงกหน้ามาด้านข้างแล้วก็เอาแก้มนุ่ม ๆ มาทาบลงบนแขนพร้อม ๆ กับช้อนตาขึ้นมองหน้าผมไปด้วย

        “อะ .. อรุณสวัสดิ์ครับ อีกซักพักก็จะเตรียมมื้อเช้าเสร็จแล้ว คุณหนูไปนอนพักต่ออีกซักหน่อยก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมจะไปปลุก” ประโยคแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้ มันคุ้น ๆ อยู่นะครับ เหมือนจะเห็นอยู่บ่อย ๆ น่ะ . . . อ๋อ นึกออกแล้วครับ ผมเคยเห็นในความฝันของผมนี่เอง

        “แค่ฉันตามหานายไปทั่วบ้าน ฉันก็หายง่วงแล้ว ไอ้บ้า! คิดยังไงถึงไล่ให้ฉันกลับไปนอนห๊ะ?”  จุนซูทุบเข้าที่แขนหนา ๆ ของคนตัวโตด้วยความหมันไส้

        “ผมไม่ได้ไล่นะครับ เพียงแต่เห็นว่าคุณหนูโหมทำงานดึกดื่นทุกวี่วัน กลัวว่าคุณจะนอนพักผ่อนไม่พอเอา” นี่ผมพูดเพราะเป็นห่วงหรอกนะ มาหาว่าผมไล่ไปซะได้

        “แทค . . .เมือไหร่นายจะเลิกพูดสุภาพกับฉันซักที ถึงนายจะเป็นคนคอยดูแลฉัน แต่เราก็เป็นญาติกันนนะ เลิกซักทีเถอะน่า ถือซะว่าฉันขอร้อง . . .” คนตัวเล็กพูดขึ้นมาอย่างปลง ๆ เพราะคิดอยู่แล้วว่าคงจะเป็นการยาก “ไอ้เรื่องนอนไม่พอน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ยังไงตาชั้นมันก็แพนด้าจนแก้ไม่หายแล้วล่ะ”

        “ผมเป็นห่วงคุณหนูจริง ๆ นะครับ . . .”

        “พอเถอะน่าแทค วันหยุดทั้งที ฉันไม่อยากมาฟังนายบ่นหรอกนะ ไม่เอาแล้ว ฉันไม่อยู่ใกล้ ๆ นายแล้ว ไปแบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟันดีกว่า” จุนซูตัดสินใจที่จะเดินออกไป เพราะเบื่อที่จะฟังแทคยอนร่ายบทสวดยาวเหยียดใส่เขา แต่ก็ไม่วายที่จะหันกลับมายกยิ้มให้แทคยอนแล้วเดินออกไปจากครัวของบ้าน นั่นก็ทำให้พ่อบ้านตัวโตที่หันมาเห็นรอยยิ้มหวาน ๆ นั่นพอดี ชะงักค้างไปครู่ใหญ่ กว่าจะเรียกสติกลับคืนมาได้ เจ้าเบคอนตัวแสบที่นอนกลิ้งอยู่ในกระทะร้อน ๆ ก็ดีดน้ำมันร้อน ๆ ใส่เขาแล้วนั่นแหละ

 

        จุนซูคงไม่รู้ ว่าการที่ยิ้มออกมาแบบนั้น มันทำให้คนตัวโต ๆ คนนึงหัวใจสั่น หัวใจดวงน้อย ๆ (?) ของผมมันกำลังเต้นรัวเร็วจนแทบจะไม่เป็นจังหวะ โลกทั้งใบของอ๊กแทคยอนคนนี้แทบจะหยุดเคลื่อนไหว . . . ใช่แล้วล่ะครับ อ๊กแทคยอนคนนี้ หลงรักคุณหนูจุนซูอย่างหมดใจ ไม่อย่างนั้นผมจะมาทำหน้าที่เป็นคนดูแลเค้าทำไมล่ะครับ ก็เพราะรักนั่นแหละผมถึงเต็มใจที่จะเลือกทำหน้าที่นี้เอง

        เพียงแต่ตอนนี้ผมยังไม่กล้าที่จะเปิดเผยความรู้สึกลึกๆนี้ออกไปให้เขารู้ คุณหนูเองก็คงจะยังไม่รู้เหมือนกัน เพราะผมพยายามที่จะไม่แสดงท่าทางอะไรเกินเลยไปมากกว่าความเป็นญาติและผู้ดูแล ถ้าถามว่าทำไมจนป่านนี้แล้วผมถึงไม่สารภาพออกไปซักที มันก็มีอยู่หลายเหตุผลล่ะครับ อันดับแรกเลยก็คือ ‘ไม่กล้า’ เห็นผมตัวโตสูงใหญ่ขนาดนี้ ถึงเวลาจะป๊อดผมก็ป๊อดเวอร์เหมือนกันนะครับ สาเหตุที่สองก็เพราะว่าเราเป็นญาติกัน ถึงจะใช้คนละสกุลกัน แต่เราก็เห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เราถึงได้สนิทกันอย่างเช่นทุกวันนี้ . . . จริง ๆ แล้วก็มีอีกหลายข้อล่ะครับ แต่ที่รองลงมาจากความ ‘ไม่กล้า’ นั่นก็คือ ‘กลัว’ ครับ . . . ไม่ใช่ว่าผมกลัวเขานะ ตัวเท่านั้น ผมจะกลัวทำไม จะทำอะไรผมได้! ผมไม่ได้กลัวเขาหรอกครับ แต่ผมกลัวความรู้สึกของเขา กลัวว่าถ้าผมบอกความรู้สึกนี้ออกไป จุนซูจะเปลี่ยนไป อ๊กแทคยอนคนนี้ก็เลยต้องพยายามห้ามทั้งใจและกายอย่างเต็มที่ แล้วความพยายามจนต้องเก็บกดนั้นก็เลยทำให้ผมกลายเป็นคนที่ชอบทำให้คนตัวเล็กนั่นหงุดหงิด ฟึดฟัดใส่ผมอย่างเช่นทุกวันนี้ ก็เวลาที่เขาหงุดหงิดเพราะผมมันดูน่ารักนี่นา ถึงแม้เวลาปกติ หรือเวลาที่เอาจริงเอาจังกับงานจะดูน่ารัก แต่เวลาที่พ่อคนตัวเล็กหงุดหงิดเพราะผม เขาจะดูน่ารักขึ้นในสายตาของผมอีกเป็นสิบ ๆ เท่าเลย

 

        “เสร็จรึยังแทคยอนนน~ ฉันหิวแล้วน๊า~” เสียงประท้วงขออาหารมื้อเช้ามาแล้วครับผม แต่ผมเองก็เตรียมทุกอย่างเอาไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วเหมือนกันล่ะ

        “เสร็จแล้วครับ เสร็จแล้วคร๊าบ~” ก่อนที่เจ้าตัวเล็กขี้วีนนี่จะโวยวายไปมากกว่านี้ ผมขอไปบริการอาหารมื้อเช้าให้ก่อนดีกว่านะครับ

        แทคยอนยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้แก่คุณหนูตัวเล็กของเขาที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กนอกชานบ้าน ข้าง ๆ กับสระว่ายน้ำ และห้องทานอาหาร

        “ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว แทคยอนอา~ ฉันชอบมื้อเช้าของนายที่สุดเลย” คุณหนูพูดพร้อม ๆ กับการส่งยิ้มหวาน ๆ มาให้ผม . . . ขอร้องล่ะครับ จะทานมื้อเช้าก็ทานไปเถอะ รีบ ๆ ทานเข้าไปเลย อย่ามาพูดจาให้ผมคิดลึกอย่างนี้นะ มื้อเช้าอะไร กลัวผมจะไม่คิดลึกใช่มั๊ยครับ ? แล้วยังจะมายิ้มหวาน ๆ ใส่อีก นี่ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ . . . เขาคงจับคุณปล้ำไปนานแล้ว!!

        “ชอบก็รีบ ๆ ทานสิครับ . . . ผมไม่เห็นจะรู้สึกว่าจะต่างจากที่คุณป้าแม่บ้านทำให้คุณเลย ออกจะดูแย่กว่าที่คุณป้าแม่บ้านทำซะด้วยซ้ำไปนะ” แทคยอนว่าขึ้นก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับคุณหนูของตน

        “ฉันก็ไม่รู้สิ แตเวลานายลงมือทำให้เนี่ย มันอร่อยขึ้นมาก ๆ เลยจริง ๆ นะ” จุนซูว่าพลางใช้มีดตัดไส้กรอกให้เป็นชิ้นพอดีคำก่อนจะพันเข้ากับเบคอนแล้วจัดการมันอย่างเอร็ดอร่อย

        “แค่ทอดเบคอน ไส้ก