{SF-TaecSu} My Sweet Husband ..HBD Taecyeon..

posted on 27 Dec 2011 21:58 by lollipoppo-fictions in ShortFictions directory Fiction

Title : My Sweet Husband

Status : Happy Birthday 24th Taecyeon Fanfiction

Author : iLollipoppO

Fandom : 2PM

Paring : Taecyeon x Junsu

Genre : Sweet Romance

Rate : PG-13

Theme Song : ปฏิเสธอย่างไร – ลิปตา

 

        “แทคยอน แทคยอนนี่~ นายอยู่ไหนน่ะ?” น้ำเสียงหวานร้องเรียกหาร่างเจ้าของชื่อคนสนิทที่ปกติแล้วจะอยู่ใกล้ ๆ ตัวเขาอยู่เสมอ แต่ตั้งแต่เขาลืมตาตืนขึ้นมา เขาก็ยังไม่เห็นคน ๆ นั้นเลยแม้แต่ซักนิด เจ้าของเสียงจึงตัดสินใจที่จะลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มที่ใช้นอนพักฟผ่อนมาตลอดคืนก่อนจะบิดตัวไปมาเพื่อขับไล่ความเมื่อยล้าที่สะสมให้ออกไป

 

        คิมจุนซู ลูกชายคนเดียวของท่านเจ้าสัวคิมนักธุรกิจฝีมือดีลำดับต้น ๆ ของประเทศ ค่อย ๆ เดินหาคนที่เจ้าตัวต้องการพบไปรอบ ๆ ก่อนที่สายตาจะเหลือบมองเข้าไปในห้องครัวของบ้าน

        “โธ่~ มาอยู่ที่นี่เองหรอกเหรอ ฉันก็ตามหาตั้งนานแน่ะ” จุนซูส่งเสียงกระเง้ากระงอดใส่คนที่ยืนหันหลังให้ตน

        “อ้าว . . . ตื่นแล้วเหรอครับ คุณหนู?” น้ำเสียงทุ้มห้าวเอ่ยทักพร้อมกับละสายตาจากเตาปรุงอาหารหันกลับมามองที่เจ้านายของตน

        “ตื่นแล้ว นายนี่นะ ฉันบอกตั้งกี่ครั้งแล้วเนี่ย ว่าให้เลิกเรียกฉันว่าคุณหนูซักที จำไม่ได้รึยังไงแทคยอน!”

        “โอเคครับ ไม่เรียกคุณหนูก็ได้ครับ คุณจุนซู”

        “คุณจุนซูก็ไม่เอา! ฉันบอกว่าให้เรียกจุนซู ๆ เรียกแต่ชื่อน่ะ นายจำไม่ได้รึยังไงห๊ะ นายอ๊กแคท!!” คนตัวเล็กตวาดอย่างไม่พอใจ จนถึงขนาดเรียกฉายาที่ตัวเองตั้งให้ แต่ทั้งอย่างนั้นก็ยังยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างน่าหมันไส้

        ผมกับจุนซูเป็นอย่างนี้กันทุกเช้านั่นแหละครับการได้แหย่คุณหนูของบ้านทุกวันแบบนี้ถือเป็นภารกิจประจำวันอย่างนึงของผมเลยล่ะครับ ถ้าไม่ได้แกล้งให้ได้ขัดใจกันแต่เช้าแบบนี้ วันนั้นทั้งวันจะเหมือนกับว่าขาดอะไรไปซักอย่าง หากผมเป็นแค่พ่อบ้านธรรมดา ๆ ล่ะก็ . . . ป่านนี้ผมคงโดนไล่ออกไปนานแล้ว

 

        ผมอ๊กแทคยอนครับ เป็นพ่อบ้าน (ที่จริงก็เหมารวมไปถึงการเป็นบอดี้การ์ดและแม่นม เอ๊ย! พี่เลี้ยง) ประจำตัวของคิมจุนซู แถมด้วยตำแหน่งญาติห่าง ๆ เข้าไปด้วยอีกหนึ่งตำแหน่ง ก็เพราะอย่างนี้ล่ะครับเขาถึงไม่สามารถไล่ผมออกไปได้ (ต่อให้ไล่ผมก็ไม่ไปครับ) ส่วนสาเหตุที่ผมจะต้องมาอยู่ที่คฤหาสน์ของตระกูลคิมแบบนี้ นั่นก็เพราะคุณพ่อคุณแม่ท่านไม่ได้อยู่กับผมแล้วครับ อ๊ะ ๆ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดกันไปใหญ่ว่าท่านเสียไปแล้วนะครับ ท่านยังอยู่ดีมีสุขทุกอย่างอยู่ที่สหรัฐอเมริกานั่นแหละครับ ออกจะมีความสุขซะด้วยซ้ำไปที่ได้อยู่กันแค่สองคนสามี-ภรรยา โดยไม่มีลูกชายตัวใหญ่ ๆ มาคอยขัดใจ เพราะพ่อแม่จะย้ายไปอยู่ที่อเมริกา แต่ผมอยากจะเรียนที่มหาวิทยาลัยของที่นี่ ทางคุณอาคิมก็เลยเสนอให้ผมมาอยู่ที่นี่ซะด้วยกัน คุณอาคิมบอกว่ายังไง ๆ ที่นี่ก็กว้างขวางมากพอที่จะให้หลานชายมาอยู่ด้วยอีกคนนึง ไอ้ครั้นผมจะมาอยู่เฉย ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล ท้ายที่สุดแล้วผมก็เลยขออนุญาติคุณอาคิมเพื่อมาเป็นพ่อบ้านคอยดูแลคุณหนูคิมลูกชายคนเดียวของคุณอานี่แหละครับ

 

        “อรุณสวัสดิ์ แทคยอน อาหารมื้อเช้าของฉันใช่มั๊ย ที่นายกำลังทำอยู่น่ะ หือม์?” ไม่พุดเปล่าด้วยสิครับ จุนซูยังชะโงกหน้ามาด้านข้างแล้วก็เอาแก้มนุ่ม ๆ มาทาบลงบนแขนพร้อม ๆ กับช้อนตาขึ้นมองหน้าผมไปด้วย

        “อะ .. อรุณสวัสดิ์ครับ อีกซักพักก็จะเตรียมมื้อเช้าเสร็จแล้ว คุณหนูไปนอนพักต่ออีกซักหน่อยก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมจะไปปลุก” ประโยคแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้ มันคุ้น ๆ อยู่นะครับ เหมือนจะเห็นอยู่บ่อย ๆ น่ะ . . . อ๋อ นึกออกแล้วครับ ผมเคยเห็นในความฝันของผมนี่เอง

        “แค่ฉันตามหานายไปทั่วบ้าน ฉันก็หายง่วงแล้ว ไอ้บ้า! คิดยังไงถึงไล่ให้ฉันกลับไปนอนห๊ะ?”  จุนซูทุบเข้าที่แขนหนา ๆ ของคนตัวโตด้วยความหมันไส้

        “ผมไม่ได้ไล่นะครับ เพียงแต่เห็นว่าคุณหนูโหมทำงานดึกดื่นทุกวี่วัน กลัวว่าคุณจะนอนพักผ่อนไม่พอเอา” นี่ผมพูดเพราะเป็นห่วงหรอกนะ มาหาว่าผมไล่ไปซะได้

        “แทค . . .เมือไหร่นายจะเลิกพูดสุภาพกับฉันซักที ถึงนายจะเป็นคนคอยดูแลฉัน แต่เราก็เป็นญาติกันนนะ เลิกซักทีเถอะน่า ถือซะว่าฉันขอร้อง . . .” คนตัวเล็กพูดขึ้นมาอย่างปลง ๆ เพราะคิดอยู่แล้วว่าคงจะเป็นการยาก “ไอ้เรื่องนอนไม่พอน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ยังไงตาชั้นมันก็แพนด้าจนแก้ไม่หายแล้วล่ะ”

        “ผมเป็นห่วงคุณหนูจริง ๆ นะครับ . . .”

        “พอเถอะน่าแทค วันหยุดทั้งที ฉันไม่อยากมาฟังนายบ่นหรอกนะ ไม่เอาแล้ว ฉันไม่อยู่ใกล้ ๆ นายแล้ว ไปแบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟันดีกว่า” จุนซูตัดสินใจที่จะเดินออกไป เพราะเบื่อที่จะฟังแทคยอนร่ายบทสวดยาวเหยียดใส่เขา แต่ก็ไม่วายที่จะหันกลับมายกยิ้มให้แทคยอนแล้วเดินออกไปจากครัวของบ้าน นั่นก็ทำให้พ่อบ้านตัวโตที่หันมาเห็นรอยยิ้มหวาน ๆ นั่นพอดี ชะงักค้างไปครู่ใหญ่ กว่าจะเรียกสติกลับคืนมาได้ เจ้าเบคอนตัวแสบที่นอนกลิ้งอยู่ในกระทะร้อน ๆ ก็ดีดน้ำมันร้อน ๆ ใส่เขาแล้วนั่นแหละ

 

        จุนซูคงไม่รู้ ว่าการที่ยิ้มออกมาแบบนั้น มันทำให้คนตัวโต ๆ คนนึงหัวใจสั่น หัวใจดวงน้อย ๆ (?) ของผมมันกำลังเต้นรัวเร็วจนแทบจะไม่เป็นจังหวะ โลกทั้งใบของอ๊กแทคยอนคนนี้แทบจะหยุดเคลื่อนไหว . . . ใช่แล้วล่ะครับ อ๊กแทคยอนคนนี้ หลงรักคุณหนูจุนซูอย่างหมดใจ ไม่อย่างนั้นผมจะมาทำหน้าที่เป็นคนดูแลเค้าทำไมล่ะครับ ก็เพราะรักนั่นแหละผมถึงเต็มใจที่จะเลือกทำหน้าที่นี้เอง

        เพียงแต่ตอนนี้ผมยังไม่กล้าที่จะเปิดเผยความรู้สึกลึกๆนี้ออกไปให้เขารู้ คุณหนูเองก็คงจะยังไม่รู้เหมือนกัน เพราะผมพยายามที่จะไม่แสดงท่าทางอะไรเกินเลยไปมากกว่าความเป็นญาติและผู้ดูแล ถ้าถามว่าทำไมจนป่านนี้แล้วผมถึงไม่สารภาพออกไปซักที มันก็มีอยู่หลายเหตุผลล่ะครับ อันดับแรกเลยก็คือ ‘ไม่กล้า’ เห็นผมตัวโตสูงใหญ่ขนาดนี้ ถึงเวลาจะป๊อดผมก็ป๊อดเวอร์เหมือนกันนะครับ สาเหตุที่สองก็เพราะว่าเราเป็นญาติกัน ถึงจะใช้คนละสกุลกัน แต่เราก็เห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เราถึงได้สนิทกันอย่างเช่นทุกวันนี้ . . . จริง ๆ แล้วก็มีอีกหลายข้อล่ะครับ แต่ที่รองลงมาจากความ ‘ไม่กล้า’ นั่นก็คือ ‘กลัว’ ครับ . . . ไม่ใช่ว่าผมกลัวเขานะ ตัวเท่านั้น ผมจะกลัวทำไม จะทำอะไรผมได้! ผมไม่ได้กลัวเขาหรอกครับ แต่ผมกลัวความรู้สึกของเขา กลัวว่าถ้าผมบอกความรู้สึกนี้ออกไป จุนซูจะเปลี่ยนไป อ๊กแทคยอนคนนี้ก็เลยต้องพยายามห้ามทั้งใจและกายอย่างเต็มที่ แล้วความพยายามจนต้องเก็บกดนั้นก็เลยทำให้ผมกลายเป็นคนที่ชอบทำให้คนตัวเล็กนั่นหงุดหงิด ฟึดฟัดใส่ผมอย่างเช่นทุกวันนี้ ก็เวลาที่เขาหงุดหงิดเพราะผมมันดูน่ารักนี่นา ถึงแม้เวลาปกติ หรือเวลาที่เอาจริงเอาจังกับงานจะดูน่ารัก แต่เวลาที่พ่อคนตัวเล็กหงุดหงิดเพราะผม เขาจะดูน่ารักขึ้นในสายตาของผมอีกเป็นสิบ ๆ เท่าเลย

 

        “เสร็จรึยังแทคยอนนน~ ฉันหิวแล้วน๊า~” เสียงประท้วงขออาหารมื้อเช้ามาแล้วครับผม แต่ผมเองก็เตรียมทุกอย่างเอาไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วเหมือนกันล่ะ

        “เสร็จแล้วครับ เสร็จแล้วคร๊าบ~” ก่อนที่เจ้าตัวเล็กขี้วีนนี่จะโวยวายไปมากกว่านี้ ผมขอไปบริการอาหารมื้อเช้าให้ก่อนดีกว่านะครับ

        แทคยอนยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้แก่คุณหนูตัวเล็กของเขาที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กนอกชานบ้าน ข้าง ๆ กับสระว่ายน้ำ และห้องทานอาหาร

        “ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว แทคยอนอา~ ฉันชอบมื้อเช้าของนายที่สุดเลย” คุณหนูพูดพร้อม ๆ กับการส่งยิ้มหวาน ๆ มาให้ผม . . . ขอร้องล่ะครับ จะทานมื้อเช้าก็ทานไปเถอะ รีบ ๆ ทานเข้าไปเลย อย่ามาพูดจาให้ผมคิดลึกอย่างนี้นะ มื้อเช้าอะไร กลัวผมจะไม่คิดลึกใช่มั๊ยครับ ? แล้วยังจะมายิ้มหวาน ๆ ใส่อีก นี่ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ . . . เขาคงจับคุณปล้ำไปนานแล้ว!!

        “ชอบก็รีบ ๆ ทานสิครับ . . . ผมไม่เห็นจะรู้สึกว่าจะต่างจากที่คุณป้าแม่บ้านทำให้คุณเลย ออกจะดูแย่กว่าที่คุณป้าแม่บ้านทำซะด้วยซ้ำไปนะ” แทคยอนว่าขึ้นก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับคุณหนูของตน

        “ฉันก็ไม่รู้สิ แตเวลานายลงมือทำให้เนี่ย มันอร่อยขึ้นมาก ๆ เลยจริง ๆ นะ” จุนซูว่าพลางใช้มีดตัดไส้กรอกให้เป็นชิ้นพอดีคำก่อนจะพันเข้ากับเบคอนแล้วจัดการมันอย่างเอร็ดอร่อย

        “แค่ทอดเบคอน ไส้กรอก ไข่ดาว ปิ้งขนมปัง คั้นน้ำส้มเนี่ยนะ? มันจะต่างกันได้ขนาดนั้นเลยเหรอครับคุณหนู” แทคยอนโพล่งออกมาอย่างไม่เข้าใจ แต่คุณหนูของเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเช่นกัน . . . ยังไม่ทันที่แทคยอนจะได้ถามอะไรต่อก็มีมือคู่หนึ่งโอบเข้าที่รอบลำคอแกร่งทั้ง ๆ ที่เขายังนั่งอยู่ตรงหน้าของคนตัวเล็ก

        “ฮยอง~” เสียงใสๆร้องเรียกขึ้นก่อนที่จะเอ่ยสวัสดีกับเจ้าของบ้านที่พยักหน้ารับคำทักทาย “อรุณสวัสดิ์ครับ พี่จุนซู” และเมื่อคนตัวโตหันไปก็พบว่าคนที่เรียกเขานั้นไม่ใช่คนอื่นคนไกลเขาเลย

        “จุนโฮ . . . มาแต่เช้าเชียว มีอะไรรึเปล่า?” แทคยอนหันกลับไปถามคนตัวเล็กที่โอบคอเขาอยู่

        “ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีว่าวันนี้ไม่มีเรียนก็เลยอยากเจอพี่แทคยอนน่ะครับ” จุนโฮตอบคำถามพร้อมกับยิ้มให้อย่างน่ารักจนคนตัวโตอดไม่ได้ที่จะต้องขยี้ผมนุ่ม ๆ นั่นด้วยความเอ็นดู “ผมคิดถึงพี่แทคยอนจังเลย~”

        “พี่ก็คิดถึงเราเหมือนกันนั่นแหละ ไม่โผล่มั้งหลายวันเลยนะ . . .”

“แทคยอนนี่~ นายทานมื้อเช้าแล้วหรือยังอ่ะ?” เสียงออดอ้อนแปลกหูกับรูปประโยคคำถามที่ไม่ค่อยจะคุ้นหูดังขัดขึ้นมาทำให้แทคยอนต้องหันกลับมามองเจ้าของเสียงด้วยท่าทีสงสัย

        “ผม? ยังเลยครับ . . . ทำไมหรือครับคุณหนู?” สิ้นประโยคคำถามของเขามือเล็กก็ยื่นส้อมที่มีไส้กรอกพันเบคอนมาให้ตรงหน้า

        “เอ้า! ทานด้วยกันสิ นายทำมาซะเยอะขนาดนี้ ฉันทานคนเดียวไม่หมดหรอกนะ” จุนซูขยับส้อมที่อยู่ในมือไปมาเบาๆ ก่อนจะยื่นให้เข้าไปใกล้ริมฝีปากคนตรงข้ามให้มากขึ้น “อ้าปากสิแทค ฉันจะได้ป้อนให้นายได้ไง เอ้า อ้ามม~” เมื่อเห็นว่าแทคยอนไม่ยอมอ้าปากคนตัวเล็กจึงใช้มือข้างที่ว่างตีเข้าที่แขนของแทคยอน

        “อ๊ะ ครับ ๆ” แทคยอนที่กำลังงงอยู่ พอถูกฟาดเข้าที่แขนก็ตบปากรับคำพร้อม ๆ กับค่อย ๆ แง้มริมฝีปากออกเพื่อรับเอาอาหารมื้อเช้าจากส้อมที่อยู่ในมือของคุณหนูเข้าไป

        “อร่อยมั๊ย?” คนตัวเล็กถามพร้อมกับยิ้มหวาน ๆ นั่นยิ่งทำให้แทคยอนทำอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่

        “ค .. ครับ อร่อยครับคุณหนู” คนตัวโตพูดจากระอึกกระอัก ใบหน้าเริ่มแต้มไปด้วยจุดสีแดงระเรื่อ

        “ถ้าอร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะ ฉันจะป้อน . . . อ้อ! แล้วจุนโฮทานอะไรมารึยังครับ?”จุนซูถามขึ้นพลางป้อนมื้อเช้าให้คนที่เป็นคนทำได้ทาน “ถ้ายังพี่จะได้ให้คุณป้าแม่บ้านทำมาให้น่ะครับ”

        “ทานมาเรียบร้อยแล้วล่ะครับ ขอบคุณนะครับพี่จุนซู” คนตัวเล็กอีกคนขอบคุณพี่ชายข้างบ้านพร้อม ๆ กับยิ้มให้ด้วยความเคารพก่อนจะหันกลับมาคุยกับพี่ชายตัวโต “แล้ววันนี้พี่แทคจะไปไหนไหมครับ? พอดีผมอยากให้พี่ไปออกไปซื้อของใช้ด้วยกันนิดนึงน่ะครับ”

        “อันนี้พี่ยังไม่แน่ใจเลยครับ คงต้องถามคุณหนูก่อนว่าคุณหนูจะออกไปไหนรึเปล่า แล้วถ้าไม่ไปคุณหนูจะอนุญาตไหม” แทคยอนพูดขึ้นพร้อม ๆ กับที่จุนโฮหันไปมองหน้าจุนซูในเชิงขออนุญาติ หากแต่จุนซูก็เงียบเฉย

        “อือ . . . แล้ววันนี้ว่างทั้งที ทำไมไม่อยู่กับคุณพ่อล่ะ นาน ๆ ที คุณอาท่านจะกลับมาที่บ้านซักทีนะ จุนโฮ?”

        “คุณพ่อไปประชุมแล้วล่ะครับ พี่คิดเหรอว่าคุณพ่อจะมีเวลาว่างมากมายขนาดนั้น ที่กลับมาได้ก็คงเพราะว่าวันนี้มีประชุมที่บริษัทนั่นแหละ”

        “ส่วนหนึ่งที่ท่านกลับมาก็ต้องเป็นห่วง ต้องคิดถึงลูกชายบ้างแหละน่า อย่าน้อยใจไปเลยนะครับ จุนโฮยา~” แทคยอนพูดปลอบใจน้องตัวเล็ก

        “ผมทราบดีครับ ไม่ได้น้อยใจอะไรท่านด้วย เพราะท่านไม่อยู่นั่นแหละ ผมก็เลยไม่รู้จะทำอะไร ถึงได้มาชวนพี่แทคออกไปซื้อของ แต่ไม่ไปแล้วดีกว่าครับ วันนี้ผมขออยู่ที่นี่ด้วยคนก็แล้วกัน . . . ได้ไหมครับพี่จุนซู?” จุนโฮพูดพร้อม ๆ กับปล่อยมือออกจากคอของพี่ชายตัวโตไปนั่งที่นั่งข้าง ๆ ที่ว่างอยู่พร้อมกับหยิบเอานิตยสารข้างตัวขึ้นมาเปิดดู

        “เอาสิครับ ไม่มีปัญหา ยังไงเดี๋ยวพี่จะบอกคุณป้าเอาไว้ จุนโฮอยากได้อะไรก็บอกกับคุณป้าแม่บ้านได้เลยนะครับ . . . แทคยอน ฉันอยากออกไปชอปปิ้งข้างนอกจัง ไปใกล้ ๆ ก็ได้” จุนซูพูดขึ้นกับแทคยอนก่อนจะลุกขึ้นมายืนเท้าสะเอวจ้องหน้าคนตัวโตเพื่อ “ไปด้วยกันนะ”

        “แต่มันหนาวนะครับ จะออกไปโดนลมอีกเหรอครับนั่น”

        “ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่นิดเดียวเองอ่ะ แล้วเราก็ขับรถไปกันด้วย ฉันจะใส่เสื้อโคทด้วยก็ได้ . . . น่า~ ไปด้วยกันเถอะนะ . . . นะ นะ” จุนซูพูดจาออดอ้อน พร้อม ๆ กับเดินเข้ามากอดแขนแทคยอน

        อะไรกันครับเนี่ย ตั้งแต่ที่จุนโฮมาคุณหนูของผมก็แปลก ๆ ไปนะครับ เป็นอะไรของเขากันนะเนี่ย . . . จู่ ๆ ก็เข้ามาใกล้ผมมากผิดปกติ เข้ามาหามากเป็นพิเศษแบบนี้ รู้ว่าผมรักหรือไงครับ ถึงได้มาออดอ้อน ยั่วยวนกันแบบนี้ จะแกล้งผมเล่นรึเปล่านะ โฮววว~ แล้วดูสิครับ ชวนผมไปเดินชอปปิ้งหนาว ๆ ด้วยท่าทางแบบนี้ นี่ถ้าผมตกลงจะไป ผมคงโดนเขาเกาะแขนหนึบ รับรองว่าไอ้ที่หนาว ๆ น่ะจะหายหนาวไปเลยล่ะครับ เพราะตัวผมคงเขินตัวแดงจนร้อนไปหมดแน่ ๆ ผมกลัวจังเลยครับ กลัวตัวเองจะอดใจไม่ได้

 

        “เถอะน๊า แทคยอนอา~” แล้วดูสิครับ ยิ่งมาอ้อนผมหนักขึ้น ๆ นี่แทบจะขึ้นมานั่งบนตักผมแล้วเนี่ย แล้วยังมาช้อนตาใส่ผมแบบนี้ . . . เดี๋ยวก็ปล้ำตรงนี้ซะหรอก!

        “ค .. ครับ ไปก็ได้ครับ คุณหนู” แล้วสุดท้ายผมก็แพ้คุณหนูของผมจนได้ ฮือออ~ แม่ครับ! พ่อครับ!! บินกลับมารับผมไปอยู่ด้วยทีเถอะครับ ก่อนที่ผมจะขืนใจลูกชายของเพื่อนแม่เข้า

        “งั้นเราไปเปลี่ยนชุดกันเถอะนะแทค” เมื่อคุณหนูได้รับคำตอบที่พอใจก็ลุกออกจากตัวผมไป แต่ก็ยังไม่วายจะดึงมือผมให้ตามไปด้วยอีกล่ะครับ โธ่~ ผมโตแล้วนะ มาดึงมือผมให้เดินตามหลังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ไปได้ นี่เห็นผมเป็นเด็กหรือยังไงกัน [แกก็เด็กกว่าจริง ๆ นี่แทค] นี่ถ้าไม่ใช่คุณหนูล่ะก็ผมไม่ยอมโดนจูงมือแบบนี้แน่ ๆ เพราะเป็นคุณหนูหรอกนะ ผมถึงได้ยอมน่ะ

        “แทค นายว่าฉันใส่เสื้อตัวไหนดีอ่า~” ทันทีที่ถึงห้องแต่งตัวคุณหนูก็เดินตรงไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเอาเสื้อตัวเก่งสองตัวออกมาเพื่อให้ผมได้เลือก

        “ผมว่าวันนี้ใส่แบบเรียบ ๆ เถอะนะครับ สีดำนั่นก็พอแล้ว” คุณหนูของผมทำหน้าทำตาขัดใจเล็กน้อยที่ผมไม่เลือกลายเสือกลิตเตอร์ให้ แต่ก็ยอมที่จะใส่ตัวที่ผมเลือกให้และเก็บอีกตัวเข้าตู้แต่โดยดี . . . อ๊ะ! ทำไมวันนี้ว่าง่ายจัง

        “วันนี้ฉันยอมให้นายหรอกนะแทค หันหลังไปแปปนึงซี่~ ฉันจะเปลี่ยนชุด” จุนซูพูดพลางรั้งเสื้อขึ้นมาทางศรีษะโชว์เนื้อหนังมังสาและร่างกายท่อนบนที่อีกคนมักจะไม่ค่อยได้เห็น นั่นทำให้คนตัวโตที่ยืนอยู่รีบหันหลังกลับให้ในแทบจะทันที หากแต่เพียงชั่วครู่เขาก็สัมผัสได้ถึงร่ายกายอุ่น ๆ ที่แนบเข้ามากับหลังของเขา

        “ค .. คุณหนู . . .” แทคยอนละล่ำละลักเรียกคุณหนูของตนเองด้วยอารามตกใจ

        “แล้วนายจะไม่เปลี่ยนชุดหรือ จะไปทั้งชุดนี้หรือยังไงกันแทคยอน~” คนตัวเล็กว่าพลางซุกมือเข้าไปภายในเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่ตนเองเป็นคนดึงออกจากชแบกางเกง เพื่อโอบกอดรอบเอวหนาเอาไว้ก่อนที่จะเอนใบหน้าลงซบกับแผ่นหลังกว้าง

        “ผมเปลี่ยน กะ .. ก็ได้ครับ ตะ .. แต่ คุณหนูเป็น อะไรครับ ทะ .. ทำไม ถึง ทะ ทำแบบนี้?” ดูสิครับ ผมพูดติดอ่างไปหมดเลย เจอแบบนี้เข้าไป ชุดที่คุณหนูว่าก็คือชุดพ่อบ้านนั่นล่ะครับ จะให้ใส่ออกไปข้างนอกมันก็แปลกอย่างที่ว่าจริง ๆ นั่นแหละ นี่คุณหนูเขาเป็นอะไรไปนะครับ ใจผมสั่นไปหมดแล้วนะครับคุณหนูคร๊าบ “อย่าแกล้งผมสิครับ พอเถอะนะ ผมขอร้องล่ะครับคุณหนู” ก่อนที่ตบะผมจะแตก จับคุณหนูกดเอา แทคยอนนะคร๊าบ ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่ไหนถึงจะมาทนอยู่ได้

        “. . . . . . .”

        “คุณหนู . . . บอกผมทีสิครับว่าเกิดอะไรขึ้น” แทคยอนถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง มือของเขาเองก็ค่อย ๆ เลื่อนไปกอบกุมเข้ากับมือนุ่ม ๆ ของคนตัวเล็กที่กอดเอวเขาอยู่

        “เปล่า . . . ไม่มีอะไร ฉันว่าฉันรีบไปเปลี่ยนชุดดีกว่า เดี๋ยวจะช้า” จุนซูค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากเอวของคนตัวโตแล้วหันหลังกลับเพื่อจะไปเปลี่ยนชุด หากคนตัวโตเองก็มีความรู้สึกบางอย่างจึงคว้าเอาข้อมือนุ่ม ๆ นั่นเอาไว้ก่อนจะดึงให้เจ้าของมือหันกลับมาและได้พบว่าดวงตาคู่สวยนั้นมีหยดน้ำใสเอ่อคลออยู่ “ปละ .. ปล่อยฉันนะแทค!”

        “ไม่! ผมไม่ปล่อย .. จนหว่าคุณหนูจะบอกผมมาว่าคุณหนูเป็นอะไร ผมถึงจะยอมปล่อยคุณหนู”

        “ฉันบอกว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร นายก็ปล่อยฉันซักที” คนตัวเล็กกว่าพยายามที่จะแงะมือหนาออกจากตัว แต่เมื่อพยายามไปก็ไร้ผลจึงคิดจะใช้เสียงตวาด หากแต่แทคยอนกลับดึงเอาตัวเขาเข้าไปปะทะกับอกกว้างเต็มแรงจนตัวเขาตกใจ “แทค!!”

        “ครับ  คุณหนู?”

        “ทำอะไรของนายเนี่ย หา! ฉันบอกให้ปล่อยยังไงล่ะ” จุนซูว่าขึ้นพร้อม ๆ กับทุบลงที่อกแกร่งของพ่อบ้านตัวโตอย่างไม่ได้เอาจริงเอาจังนัก ทำให้แทคยอนยกยิ้มอย่างพอใจที่ได้แกล้งคนตัวเล็กนี่

        “ทีนี้จะบอกผมได้รึยัง ว่าน้อยใจเรื่องอะไรครับ?” แทคยอนที่เห็นว่าคุณหนูจอมวีนยอมสงบลงบ้างแล้วก็ค่อย ๆ คลายแรงกระชับของอ้อมกอดออกมามองหน้าคุณหนูคนดี และพบว่าแก้มเนียน ๆ นั่นมีประกายของสีแดงระเรื่อแต่งแต้มอยู่

        “ฉันไม่ได้น้อยใจอะไรซักหน่อย ปล่อยฉันสิ” ถึงจะพูดว่าให้ผมปล่อย แต่ตัวเขาเองกลับไม่ค่อยมีท่าทีว่าอยากจะออกไปจากอ้อมแขนของผมเลยซักนิดนี่ครับ

        “จุนโฮใช่มั๊ยครับ?” แทคยอนถามขึ้นอย่างง่าย ๆ แต่นั่นกลับทำให้คุณหนูของเขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ

        “ละ .. แล้วทำไมต้องจุนโฮ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับจุนโฮเลยซักนิดอ่ะ” ปากบอกว่าไม่ แต่หน้าน่ะมันบอกว่าใช่นะครับนั่น นี่ไม่รู้ตัวเองเลยสินะว่าตัวเองหน้าแดงขนาดไหนน่ะ น่ารักจังเลยน๊า คุณหนูของผม

        “ถ้าไม่ใช่ ทำไมตั้งแต่จุนโฮมาที่นี่ ทำไมถึงได้ดูหงุดหงิดนักล่ะครับ?” ผมถามพลางยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ระอยู่บนกรอบหน้าของคุณหนูออก

        “ก็ .. ก็นาย . . .” พูดอึกอักเชียว นี่น่ะเหรอครับคนที่บอกว่าไม่ใช่น่ะ

        “หือ? ผม . . . ผมทำไมครับ”

        “ก็นายดูสนิทสนมกับจุนโฮมากเลย ทั้งที่กับฉัน นายยังเอาแต่เรียกว่า คุณหนู ๆ อยู่ตลอด แต่กับจุนโฮนายเรียกเขาด้วยชื่อนี่”

        “โธ่~ เรื่องแค่นี้เอง” แทคยอนถอนหายใจโล่งอกก่อนที่จะก้มลงจ้องมองนัยน์ตาคู่สวยของคนตัวเล็กในกรอบแขน

        “กับนายมันเรื่องแค่นี้ แต่กับฉันมันไม่ใช่นี่!” จุนซูก้มหน้าลงบนไหล่หนาของแทคยอนเพื่อหลบสายตาที่จริงจังของคนตัวโตตรงหน้า

        “หึงผมหรือยังไงกันครับ ?” พอถามคำถามนี้ไปคุณหนูก็ไถหน้าบนไหล่ผมไปมา แถมไอ้หน้าที่มันแดง ๆ อยู่ก็ยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ลามมาจนถึงหูแล้วครับ หูเหอแดงไปหมดแล้วนั่น

        “หมะ .. ไม่รู้! ฉันก็แค่รู้สึกแปลก ๆ ที่นายสนิทกับจุนโฮขนาดนั้น” พูดแบบนั้นน่ะ มันหึงผมชัด ๆ ไม่อยากให้ผมสนิทกับคนอื่นมากกว่าตัวเองสินะครับ ไม่อยากให้ผมเรียกชื่อใครด้วยนี่ แล้วที่ป้อนอาหารมื้อเช้าให้ผม ชวนผมออกไปชอปปิ้ง นั่นมันก็เป็นวิธีการเอาแต่ใจของคน ๆ นี้เพื่อให้ผมสนใจตัวเองมากกว่าคนอื่นด้วยสิครับ จะหมายความว่าเขาเองก็รักผมเหมือนกันได้มั๊ยครับ?

        “เป็นคุณหนูคนเดียวของผม มันไม่ดีหรือยังไงกันนะ” ผมพูดขึ้นลอย ๆ หากแต่คนในอ้อมแขนก็พูดอะไรอู้อี้ขึ้นมาตามหลังเบา ๆ ซึ่งถ้าคิดว่าแทคยอนคนนี้จะไม่ได้ยิน นั่นก็ผิดถนัดแล้วล่ะครับ งุ๊งงิ๊งอยู่ใกล้หูผมซะขนาดนี้

        “แล้วฉันต้องเป็นคุณหนูของนายไปอีกนานแค่ไหนกัน . . . ไม่ได้อยากเป็นซักหน่อย”

        “ไม่ได้อยากเป็นคุณหนู แล้วอยากเป็นอะไรของผมล่ะครับ หืม?” แทคยอนดึงเอาคนตัวเล็กในอ้อมกอดขึ้นมามองหน้าพร้อม ๆ กับยิ้มในแบบที่เจ้าตัวคิดว่ามีเสน่ห์มากที่สุดให้

        “มะ .. ไม่ได้อยากเป็นอะไรซักหน่อยนึง นายอย่ามาตู่เอาเองนะ . . . ปล่อยฉันได้แล้ว” เลิกลั่กใหญ่เลยครับทีนี้ โอ๊ยยย~ น่ารักชะมัด ผมไม่ทนแล้วนะครับ ผมจะบอกเค้าตอนนี้นี่ล่ะ! ว่าจริง ๆ แล้วผมรู้สึกยังไงกับเค้า พอกันทีกับความอดทน!!

 

        “คุณหนู เอ๊ย! จุนซู .. ฉัน . . . . . . . . .”

 

-END.-

 

 

 

 

 

 

 

-EXTRA SCENE.-


        [Baby Give it to me jja-ri-tham-eul nae-ge jweo neo-wa ham-kke-hal geo-ya ...]

        เสียงริงโทนคุ้นหูดังขึ้นให้คนที่นั่งอ่านนิตยสารอยู่ต้องขยับตัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

        “ว่ายังไง ชานนี่~”

        ‘คุณอยู่ที่ไหนของคุณกันเนี่ย ผมหาคุณไม่เจอซักที คุณหนูจุนโฮ’ น้ำเสียงปลายสายฟังดูหอบน้อย ๆ จนคนฟังต้องกลั้นหัวเราะเอาไว้

        “อยู่ที่บ้านพี่จุนซู นายนี่นะ . . . แค่ฉันแปะโน้ตเอาไว้ว่าตามหาฉันให้เจอ นายก็ยังทำไม่ได้เลยอ่ะ ชานนี่~”

        ‘ผมบอกจนไม่รู้จะบอกยังไงแล้วนะครับ ว่าให้เรียกผมว่าพ่อบ้านชานน่ะคุณหนู’

        “ก็ฉันกับนายไม่ได้เป็นแค่คุณหนูของบ้านกับพ่อบ้านประจำตัวซักหน่อยนึงนี่นา ฉันเป็นอะไรของนาย นายก็รู้อยู่แก่ใจ”

        ‘คุณหนู!!’ ชานซองแทบจะตะโกนใส่โทรศัพท์ให้คุณหนูของตัวหยุดพูดอะไรแบบนั้น

        “โอ๊ย!! จะตะโกนทำไมเล่า แล้วมันไม่จริงรึยังไงล่ะ!!” จุนโฮตวาดปลายสายกลับแทบจะในทันที

        ‘จะจริงหรือไม่จริงก็ไม่ควรพูดนะครับ แล้วคุณไปทำอะไรที่บ้านคุณจุนซูกัน?’ เสียงจากปลายสายที่ฟังดูเขินอาย ตำหนิคุณหนูของตนก่อนจะถามถึงสิ่งที่ตนเองสงสัย

        “มาทำให้ใครบางคนรู้ใจตัวเองน่ะสิ ก็คนบางคนเค้าน่าสงสารนี่นาที่ต้องรอมานานมากขนาดนี้”

        ‘ใครกันครับ ? เท่าที่อยู่ที่บ้านนั้นตอนนี้ก็มีแค่ คุณ คุณจุนซู กับ . . .’

        “คนที่นายคิดอยู่นั่นล่ะชาน มารับชั้นด้วยนะ แค่นั้นแหละ บาย~” จุนโฮพูดจบก็กดวางสายทันทีเพื่อไม่ให้ชานซองได้ท้วงอะไรเขาทันก่อนจะวางโทรศัพท์ลงมานั่งยิ้มกับตัวเอง

        ขอโทษนะครับพี่จุนซูที่ต้องทำแบบนี้ แต่ผมสงสารพี่แทคยอนของผมนี่นา ก็นับว่าแผนพิษรักแรงหึงดูจะได้ผลดีนะครับ ป่านนี้พี่แทคยอนก็คงจะ . . . . . ถึงไหนต่อถึงไหนกันแล้วสิเนอะ คิกคิก! ก็พี่แทคยอนเค้าน่าสงสารจริง ๆ นี่ แอบรักพี่จุนซูเขามาตั้งนาน พี่จุนซูเองก็ใจร้าย ไม่ยอมแสดงท่าทางเอนเอียงอะไรให้เห็นซักเท่าไหร่เลย . . . ผมก็เลยต้องช่วยพี่แทคยอนลองใจพี่จุนซูดูซักหน่อยเท่านั้นเอง โทษผมไม่ได้นะครับ

        แล้วผมก็ไม่ยอมพ้หรอกนะครับพี่แทคยอน กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ผมเองก็จะจัดการกับชานซองบ้างเหมือนกัน เอาหรู้กันไปข้างนึงว่าใครกันแน่ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย ทีนี้ก็จะได้เลิกทำเหมือกับนผมเป็นแค่คุณหนู”ของเขาซักที :P

-Extra Scene END.-

 

 

' ' Writer Talk , , *

หายไปนาน(มากๆ) กลับมาแล้วฮะ กลับมาเขียนต่อแล้ว~ =3

ช่วงที่ผ่านมาเกิดเหตุกับจิตใจอันบอบบาง ก็เลยเขียนฟิคไม่ค่อยจะออก นี่ก็พยายามจะรีบเขียนรีบพิมลงบลอคถึงลงได้ (ถึงจะลงช้ากว่าเกณฑ์ แต่แอบพับลิซบลอคเอาวันที่ 27 วันเกิดแทคเอาไว้ก่อน -____-'')

รูปโปสเตอร์คือตอนหลังจากที่แทคยอนสารภาพ และ ....... ซูกัสไปแล้วนั่นแหละ *ทำอะร๊ายยย~* ก็เลยออกไปชอปปิ้งกันอย่างที่ได้เปรยเอาไว้ในเรื่องนั่นแล~ น่ารักมั๊ยฮะ ? (หารูปตั้งนานนะเออ)

เนื่องจากตอนแรกทอร์คไว้ยาวเหยีด แล้วไวไฟเจ้ากรรมมันดันตัด หายหมด เลยต้องพับลิซใหม่ ทอร์คไม่ออกเลยทีนี้ TT_______TT

เอาเป็นว่า เจอกันเรื่องหน้านะฮะ (สำหรับเหล่า HOTTEST อีกนั่นแล ... แอบอู้สาย VIP เบา ๆ)

ปล. พารามัวฉันก็ยังไม่ไปไหนเลย ทำไมพอไปเขียนเรื่องยาวแล้วมันยากเยี่ยงนี้ OTL

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักมากอ่ะ จุนซูนายมันขี้อ้อนแล้วยังขี้น้อยใจอีกต่างหาก
แต่แทคก็เขาใจล่ะนะ ก็คนเขารักกัน ^^

#6 By gi (103.7.57.18|115.87.1.225) on 2012-12-08 11:40

หวานมดไต่ ><
คุณหนูจุนซู น่ารักน่าหิ้วกลับบ้านมากค่ะ หึงได้น่ารักชะมัดเลย

อีจุนโฮ ทำหน้าที่ได้ด๊มากลูก คนเค้ารักกันเราต้องให้ความช่วยเหลือเนอะ 555

#5 By ด.ญ. on 2012-01-06 21:55

แอร้ยๆๆ ช๊อบมากๆเรยค่าา แทคซู อิอิ ขอบคุณสำหรับฟิคคน่ะค่ะ ชื่อฟิคน่ารักน่าจิ้นมากมาย

#4 By coco (58.8.26.91) on 2012-01-01 15:54

โอ้ยยยย คิมจุนซู น่ารักที่สุดในสามโลก

นับว่าแทคมีความอดทนอดกลั้นมากเลยนะ ฮิๆ



สุดท้ายก้อแพ้ความน่ารักของแพนด้าน้อย อิอิ ขอบใจนะจุนโฮ~

#3 By wtmg (125.24.203.197) on 2011-12-30 16:23