{SF-2PM} My Valentine ..Valentine's Fictions..

posted on 14 Feb 2012 23:55 by lollipoppo-fictions in ShortFictions directory Fiction

Title : My Valentine

Status : Valentine’s Day Fiction

Author : iLollipoppO

Fandom : 2PM

Paring : Taecyeon x Nickkhun / Chansung x Junsu / Junho x Wooyoung

Genre : Romantic

Rate : PG-15

Theme Song : My Valentine – Martina McBride

เทศกาลวาเลนไทน์ . . . เริ่มมีขึ้น ตั้งแต่ยุคที่จักรวรรดิโรมันเรืองอำนาจ ทางการได้กำหนดให้วันที่ 14 กุมภาพันธ์ของทุกปี เป็นวันหยุดเพื่อเป็นเกียรติแด่จักรพรรดินีแห่งเทพเจ้าโรมัน

สมัยจักรพรรดิคลอดิอัสที่สองแห่งโรม ผู้ซึ่งชื่นชอบการทำสงคราม ได้ประกาศโองการสั่งห้ามให้มีการหมั้นหรือแต่งงานขึ้นในกรุงโรมเด็ดขาด หากแต่เซนต์วาเลนไทน์ก็ร่วมมือกับเซนต์มาริอัส ช่วยเหลือให้ชาวคริสต์หลายคู่ได้แต่งงาน เพราะการน้นเซนต์วาเลนไทน์จึงถูกจับตัว . . . ขณะที่เป็นนักโทษ วาเลนไทน์ได้ตกหลุมรัก จูเลีย ผู้ซึ่งลูกสาวของผู้คุม และก่อนวันที่วาเลนไทน์จะถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศรีษะ วาเลนไทน์ได้ส่งจดหมายไปถึงจูเลีย โดยมีคำลงท้ายของจดหมายว่า “From Your Valentine”

ในวันรุ่งขึ้น วาเลนไทน์ก็ถูกประหารตามคำสั่ง วันที่ถูกประหารคือวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 270
แม้ว่าเบื้องหลังของวาเลนไทน์จะน่าเศร้าสลด หากแต่ก็แสดงให้เห็นถึงความกล้า ความรัก และความโรแมนติก . . . ต่อจากนั้นมานิกายโรมันคาทอลิกจึงได้กำหนดให้วันที่ 14 กุมภาพันธ์ เป็นวันของเทศกาลแห่งความรักจวบจนปัจจุบัน

. . . ทั้งที่อุตส่าห์เป็นวันที่มีความหมายขนาดนี้! แต่พวกเรากลับทะเลาะกันซะได้!

. . . น่าหงุดหงิดที่สุด! ที่อ๊คแทคยอนดูจะไม่สนใจเทศกาลแห่งความรักนี้เอาซะเลย เจ้าของดวงตากลมโตได้แต่ฮึดฮัดขัดใจอยู่คนเดียว นี่มีแค่เขาหรือยังไงกันที่เห็นว่าเทศกาลนี้สำคัญน่ะ คนรึก็อุตส่าห์หาเวลาว่างแอบไปทำชอคโกแลตแฮนด์เมดมาให้ แอบเอามาวางไว้ข้าง ๆ ตัว หวังเอาไว้ว่าพ่อแมวตัวโตจะตื่นขึ้นมาเห็นมัน แต่ไม่เลยนิด! ไอ้แมวบ้ากลับลุกขึ้นมานั่งทับชอคโกแลต ของเขาซะแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ เสียเวลาทำมาตั้งนาน กลับแตกกระจัดกระจายภายในไม่กี่วินาที . . .

น่าโมโหที่สุดเลย! คอยดูนะ . . . นิชคุณคนนี้จะไม่ยอมยกโทษให้อ๊คแทคยอนเป็นอันขาด!!

. . . ไอ้เด็กอายุน้อยตัวโตของผมเป็นอะไรไปกันนะ? ทำไมวันนี้ถึงได้มานัวเนียอยู่กับผมตลอดทั้งวันแบบนี้ ปกติแล้ว ฮวางชานซองไม่ใช่คนที่จะออดอ้อนออเซาะมากแบบนี้ซักนิดนึงอ่ะ มันมากเกินไปจนผมเริ่มที่จะหงุดหงิด คิมจุนซูคนนี้ก็ต้องการเวลาส่วนตัวบ้างอะไรบ้าง ก็เลยเผลอตวาดออกไปด้วยอารมณ์โมโห ผลก็คือ ฮวางชานซอง มักเน่ตัวโตที่ควบตำแหน่งคนรักของผม . . . งอนครับ! เขางอนผมไปเรียบร้อยโรงเรียนเจวายพี

แล้วผมจะง้อเจ้าเด็กโข่งคนนี้ยังไงดีนะ ?

. . . อีจุนโฮ คนลามก! ไอ้ตาตี่บ้ากาม!! เป็นบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้คิดจะขืนใจกันแต่เช้าตรู่อย่างนี้นะ ทั้งที่บอกว่าไม่ ๆ ๆ . . . แต่ไม่ว่าจะบอกหรือจะพูดอีกเท่าไหร่ ไอ้บ้านี่ก็ไม่ฟังกันซักนิดนึง หน้ามืดตามัว หื่นขึ้นหน้าจนคิดแต่จะจับเขากดลงเตียงนอนอย่างเดียว ไอ้เขาที่ทนไม่ไหวก็เลยใช้เท้านุ่ม ๆ เขี่ยเข้าไปซะเต็มแรง จนคนหื่นกามตกเตียงสภาพดูไม่จืด . . . สมน้ำหน้า!!

จางอูยองคนนี้ไม่เคยคิดจะยอมใครง่าย ๆ หรอกนะอีจุนโฮ รู้เอาไว้เลย!!

. . . . . . .

“โธ่~ คุณ ฉันขอโทษ~~ ก็ฉันไม่เห็นมันจริง ๆ นี่นา”

อ๊คแทคยอนงานเข้าแล้วครับท่านผู้อ่าน จู่ ๆ ตอนที่ผมตื่นขึ้นมา ผมก็ได้ยินอะไรดัง แกร๊บ! อยู่ใต้ร่างกายของผม พอลุกขึ้นผมก็ได้พบกับสังขารอันน่าเวทนาของผู้ต้องสงสัย

ชอคโกแลตชิ้นหนึ่ง . . . เอ่อ ต้องหลาย ๆ ชิ้นสินะครับ ที่ไม่เหลือสภาพความเป็นชอคโกแลตไปแล้ว นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงนอนนุ่ม ๆ ของผม ในตำแหน่งที่ใครบางคนนอนตัวอุ่นๆให้ผมกอดนอนหลับฝันดีอยู่เมื่อคืน แต่นั่นมันจะไม่เป็นปัญหาเท่ากับการที่เจ้าของที่ตรงนั้น เปิดประตูห้องนอนกลับเข้ามาในห้องพอดีกับที่ได้เห็นสภาพของสิ่งที่ผมทำขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วผลของมันก็เป็นอย่างที่เห็นกันนี่แหละครับ ถึงผมจะกินจนหมดแล้ว แต่เขาก็ยังโกรธผมอยู่ดี

“ไม่รู้! ไม่สนแล้ว!!” พูดไปคนตัวเล็กกว่าก็รู้สึกเหมือนกับว่าจะเห็นหูตั้งๆหางยาวๆ งอกออกมาจากคนตัวโตตรงหน้าเขา

“คุณอ่า~ นายจะใจร้ายกับฉันได้ลงคอเหรอ ฉันเป็นแฟนนายน๊า~” คุณว่าคุณเห็นแทคยอนทำหางลู่ ๆ แล้วก็หูตก ๆ ด้วยล่ะครับ คุณเห็นจริง ๆ นะ . . .

“ทีนายยังใจร้ายกับฉันเลยนี่” ทำไมจู่ ๆ ผมถึงได้รู้สึกว่าแทคยอนน่าระ . . . ไม่น่ารักเลย! ไม่น่ารักซักกะนิดนึงอ่ะ!! ห้ามใจอ่อนนะ ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด นิชคุณ หรเวชกุล บอกตัวเองเอาไว้!!

น้ำเสียงฮึดฮัดที่ได้ยินยิ่งทำให้แมวตัวโตหู่ลู่หางตกลงไปใหญ่ “ฉันขอโทษน๊า~ ก็ฉันไม่เห็นนี่นา ความจริงมันเป็นความผิดของนายด้วยซ้ำไป จู่ ๆ ก็มาวางขนมเอาไว้แบบนะ . . . ” ยังไม่ทันที่แทคยอนจะพูดได้จบประโยคเขาก็ต้องเงียบไปเพราะสบเข้ากับสายตาดุ ๆ ของคนรัก . . . ครับ ผมไม่พูดต่อแล้วครับแม่!

นี่เขามีเมี . . . คนรักหรือมีแม่อีกคนกันนะ กับแม่แท้ ๆ เขายังไม่เคยต้องเอาใจต้องขอโทษขนาดนี้เลยด้วยซ้ำไป แต่กับแม่ทูนหัวคนนี้ก็ต้องต้องยอมล่ะนะ ก็มีอยู่คนเดียวนี่นา “คุณอ่า~” แทคยอนไม่ว่าเปล่า เขารุกเข้าไปกอดคนรักตัวเล็กกว่าของเขาแบบไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว นิชคุณที่ถูกกอดตีมือแทคยอนเพี๊ยะ ๆ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าแทคยอนจะยอมปล่อยเขาเลยแม้แต่น้อย

“ปล่อยนะแทค! ฉันบอกให้ปล่อย ฉันโกรธนายอยู่นะ”

“ไม่เอาหรอก อุตส่าห์ได้กอดนายทั้งที~” ด้านได้ อายอด ท่องเอาไว้ อ๊คแทคยอน!

“ฉันบอกให้ปล่อยไงแทค! ถ้านายไม่ยอมปล่อยฉะ . . . อื๊อออออ~” หนทางเดียวที่จะปราบจอมพยศขี้งอนคนนี้ ดูท่าว่าจะเหลือทางนี้ทางเดียวแล้วล่ะ จูบยามเผลอที่ช่างน่าพิสมัยยิ่งกว่าสิ่งใด รสจูบหวาน ๆ จากปากนุ่ม ๆ เนี่ยมันทำให้แทบจะหยุดไม่อยู่จริง ๆ

ก่อนที่จะถูกทำอะไรไปมากกว่านี้ นิชคุณรวบรวมแรงที่ยังพอหลงเหลือผลักแทคยอนออกห่างก่อนจะโวยวายเสียงดัง “แทค!!” หากแต่อาการหอบจากการถูกช่วงชิงลมหายใจทำให้เขาไม่สามารถโวยวายอะไรไปมากกว่านี้ได้

“ฉันขอโทษนะคุณ ถึงมันจะแตกละเอียด แต่ฉันก็กินมันนะ กินหมดเลยด้วย อร่อยมาก ๆ เลย นายเองก็ชิมจากปากชั้นไปเมื่อตะกี๊แล้วนี่?” แทคยอนพูดพร้อม ๆ กับรอยยิ้มกระชากใจอย่างเคย

คนบ้า! ง้อมาก ๆ แล้วไม่ได้ผลทีไรก็ใช้วิธีนี้ทุกทีอ่ะ จูบแบไม่ทันให้ตั้งตัว แล้วก็คำพูดที่ทำให้ต้องรู้สึกเขินอายอย่างงี้ . . . แล้วก็เป็นเขานั่นแหละที่ก็แพ้อยู่ทุกที . . . ทำไมเขาถึงใจอ่อนกับคน ๆ นี้ได้ทุกทีเลยสิน่า

“ทีนี้ก็ยกโทษให้ฉันเถอะนะ คุณอ่า~” แทคยอนค่อย ๆ เลียบ ๆ เคียง ๆ เข้ามาใกล้ ก่อนที่จะสวมกอดคนรักของเขาเอาไว้เบา ๆ “รู้ใช่มั๊ยว่านายสำคัญกับฉันขนาดไหน ถึงฉันจะไม่พูดนายก็รู้ใช่มั๊ย?”

ถามแบบนี้แล้วจะให้คุณตอบเขาว่ายังไงล่ะครับ สุดท้ายแล้วคนใจอ่อนอย่างคุณก็ทำได้แค่ตอบกลับไปด้วยท่าทีเดิม ๆ ของคุณอย่างเช่นการกอดเขากลับ ซบหน้าลงกับไหล่หนา ๆ ของเขา และตอบด้วยคำตอบเดิม ๆ “อือ”

เพราะไม่ว่ายังไง อ๊คแทคยอน ก็จะเป็นหัวใจของนิชคุณคนนี้ ตลอดไป . . .

. . . . . . .

“ชานซอง นายโกรธฉันเหรอ ?” คิมจุนซูถามคนหน้าด้วยน้ำเสียงออดอ้อน หากแต่เจ้าคนตัวโตตรงหน้าเขาก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะสนใจกันซักนิด “ชานซองอ่า~”

“ครับ ?”

“โกรธฉันเหรอ ?” นี่ฉันอุตส่าทิ้งเวลาในการแต่งเพลงมาง้อนายแล้วนะ เลิกงอนกันซักทีเถอะ อุตส่าห์แอ๊บแบ๊วให้ดูน่ารัก ๆ ด้วยนะเนี่ย!

“ไม่นี่ครับ . . . ยังไงผมมันก็แค่คนที่พี่ตวาดได้ตามอารมณ์อยู่แล้วนี่นา ผมมันเป็นแฟนที่ไม่ได้มีความหมายอยู่แล้ว ผมจะโกรธทำไม” มักเน่ตัวโตพูดเสียงราบเรียบ หน้าตาก็เรียบตามน้ำเสียงนั่นแหละ

“โธ่~ อย่าพูดแบบนั้นสิชานซองอ่า~” ถ้าไม่สำคัญจะมาง้ออยู่นี่ทำไมเล่า! ไอ้หมีอึนเอ๊ย!! “ฉันขอโทษนะ ก็ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดีนี่นา”

“ผมรู้แล้วครับว่าพี่อารมณ์ไม่ดี ผมก็ไม่รบกวนพี่แล้วไง เชิญใช้เวลาส่วนตัวของพี่ต่อเถอะครับ”

“ชานซองอ่า~ . . .” ทำไมผมถึงได้รู้สึกเหนื่อยใจจังเลย ทำไมการง้อใครซักคนหนึ่งมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้กันนะ? สารภาพตามตรงเลยครับ ว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของคิมจุนซูที่ต้องมานั่งง้อคนอื่น โดยเฉพาะเมื่อคนอื่นเป็นที่คนสำคัญคนนี้นี่ด้วยยิ่งแล้วใหญ่เลย

ไม่เคยมีซะหรอกในประวัติศาสตร์เกาหลีใต้ ที่คิมจุนซูจะต้องมาเป็นฝ่ายง้อแบบนี้

ทุกครั้งมักจะเป็นชานซองที่เข้ามาเป็นฝ่ายง้องอน เป็นฝ่ายเข้ามาหา ก็เลยไม่ทันได้นึกถึงวันที่ผมจะต้องเป็นฝ่ายเข้าหาเค้าก่อนอย่างเช่นวันนี้ แล้วผมจะใช้ข้ออ้างอะไรในการเข้าหาเขาดีนะ ?

“ไปซูเปอร์ฯกับฉันมั๊ย . . . ของกินในตู้เย็นจะหมดแล้วนี่นา” เป็นข้ออ้างที่ทุเรศที่สุดเลย คิมจุนซู โอ๊ยยย~ อยากจะเอาหัวตัวเองโขกกับกำแพงแรง ๆ ซักร้อยครั้ง ทีกับเรื่องของคน ๆ นี้ ทำไมถึงได้ยากเย็นตรงกันข้ามกับการแต่งเพลงขนาดนี้

“พี่ไปเถอะครับ ชวนคนอื่นไปเป็นเพื่อนก็ได้ อูยองเองก็ว่างอยู่นี่ครับ”

“ก็ฉันอยากไปกับนาย . . .” พูดเองก็เขินเองอ่ะครับ ผมไม่เคยพูดหรือทำอะไรในทำนองว่าเค้าสำคัญกับผมซักเท่าไหร่หรอก เพราะปกติแล้วคนที่ผมกำลังง้ออยู่นี่ต่างหากที่เป็นคนพูดและทำ “ไปด้วยกันเถอะนะ”

“ผมเหนื่อย ผมว่าจะไปนอนพักแล้วล่ะครับ” ชานซองพูดจบก็ลุกแล้วเดินกลับห้องไป ปล่อยให้ผมนั่งเศร้าอยู่คนเดียวที่ง้อเขาไม่สำเร็จ แต่คิมจุนซูคนนี้ไม่ยอมหรอกน่า ยังไง ๆ ซะวันนี้เขาก็ต้องง้อเจ้าหมีตัวโตของเขาให้หายงอนให้จงได้!

แล้วแผนปฎิบัติการ เจ้าชายแพนด้าปราบซ่านายหมีตัวโตก็ถูกดำเนินการอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เช้าจรดเย็น ทุกวิธีการที่คิดว่าฮวางชานซองจะยอมใจอ่อน ไม่ว่าจะกล้วยหอมของโปรด ขนม ของกินอะไรที่เขาชอบ ก็ไม่มีอะไรซักอย่างที่จะทำให้เค้ายอมยกโทษให้ผมเลยซักอย่าง (แต่ก็กินไปหมดทุกอย่างที่ผมสรรหามาง้อ) เหลืออะไรบ้างนะที่ผมยังไม่ได้ให้เขา . . .

ถ้าจะเหลือ . . . ก็เหลือแค่ตัวผมนี่แหละ!! สงสัยงานนี้ต้องเอาตัวเข้าแลกกันซะแล้ว~

“ชานซองงง~” คนน่ารักส่งเสียงหวาน ๆ เรียกคนรักของตัวเองที่นั่งเล่นเกมส์อยู่หน้าจอทีวีใหญ่ยักษ์ แต่กลับไม่ได้รับปฏิกริยาตอบกลับที่น่าพอใจ ด้วยความหมันไส้ก็เลยกระโดดเข้าไปกอดคอแล้วนั่งลงบนตักกว้าง ๆ อุ่น ๆ นั่นซะเลย

“หายงอนฉันหรือยังอ่า?”

“ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้งอน ไม่ได้โกรธอะไรพี่” ชานซองว่านิ่ง ๆ

“ฉันไม่เชื่อหรอก! ท่าทางนายเป็นแบบนี้คิดว่าฉันไม่รู้หรือยังไงกันหา?”

“. . . . .”

“ฉันขอโทษ ขอโทษนะ ดีกันเถอะน่า อย่างอน อย่าโกรธฉันเลย นะชานซอง~” เขาละมือข้างหนึ่งลงมาก่อนจะยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าคนตัวโต ทำหน้าตาออดอ้อนขอความเห็นใจ ชานซองก็ยื่นนิ้วก้อนขึ้นมาเกี่ยว หากแต่หน้าตาก็ยังนิ่ง เหมือนกับจะยอมรับว่าโกรธอยู่อย่างไม่เต็มใจ สุดท้ายแล้วคิมจุนซูก็ต้องใช้แผนสุดท้ายจริง ๆ สินะ . . .

ฟอดดด~!!

ชานซองที่จู่ ๆ ก็ถูกหอมฟอดเข้าจังใหญ่ ทำหน้าตาตกใจซะเต็มประดา

“ทีนี้ก็เลิกงอนฉันได้แล้ว!” พูดขึ้นด้วยอาการเก้อเขิน ก่อนจะก้มหน้างุดหลบสายตาและรอยยิ้มที่มาจากคนตัวโตตรงหน้า นี่จะเป็นครั้งแรก และอาจจะเป็นครั้งเดียวก็ได้ ที่เขาจะยอมง้อชานซองมากขนาดนี้

ถ้าไม่ใช่ฮวางชานซอง ก็คงไม่มีใครที่จะมาทำให้คิมจุนซูเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้หรอก!

. . . . . . .

“อูยอง ผมสัญญาว่าจะไม่ทำตัวแบบนี้อีกต่อไปแล้ว เลิกโกรธผมเถอะนะ ผมขอโทษ . . .” อีจุนโฮง้องอนเจ้าคนแก้มป่องของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำเขาตกเตียงเจ็บหลังขนาดนี้ ยังจะต้องมานั่งง้อตัวการที่ทำเขาเจ็บอีก ใจร้ายมากที่สุดเลย จางอูยอง!

“ยังไงฉันก็ไม่ยกโทษให้นายแน่ อีจุนโฮ!” ก็ได้ยินพูดอย่างงี้ทุกทีอ่ะ แล้วพอหายโกรธ ก็เป็นเหมือนเดิมอีกทุกที

มีคนเคยบอกว่าอีจุนโฮเหมือนกระต่าย เมื่อก่อนผมก็ไม่เชื่อเท่าไหร่หรอก แต่พอได้เจอกับตัว ตอนนี้ผมเชื่ออย่างสนิทใจเลยล่ะครับ อีจุนโฮเป็นกระต่ายจริง ๆ เช้าเย็น ๆ บางวันมีต่อดึกอีกด้วย . . . อาจจะยิ่งกว่ากระต่ายซะอีกมั้ง เผลอ ๆ น่ะ

หื่นกับเขาได้ทั้งวันทั้งคืน ไม่เหน็ดไม่เหนื่อยบ้างรึยังไงกันนะ!

“โธ่~ ผมก็ขอโทษแล้วไง จะต้องให้ผมทำยังไงอีกล่ะครับ ผลตอบแทนผมก็ได้มาแล้ว แสนสาหัสเลยด้วย เจ็บหลังจะตาย”

จางอูยองไม่รู้ตัวหรอกว่าเวลาที่เขาเพิ่งตื่นน่ะ น่ารักที่สุด! น่ารักซะจนผมอดใจไม่ไหวเลยล่ะครับ เพราะอย่างงั้น ทุกเช้าผมก็จะโดนอูยองดุใส่งอนใส่แบบนี้ตลอด . . . แต่ว่าวันนี้ดูจะงอนผมมาก ๆ เลยแฮะ

“อูยองครับ~” ไม่ว่าเปล่าเดินดุ่ม ๆ เข้าไปกอดคนรักของเขาที่ยืดกอดอกฮึดฮัดอยู่ที่ระเบียง

“ปล่อย! ไม่ต้องมากอดฉันเลยนะ” อย่าคิดว่าจะใจอ่อน ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี้อาจจะใช่ แต่ไม่ใช่ครั้งนี้แน่ สุดจะทนแล้ว

“ไม่ปล่อยครับ จนกว่าอูยองจะยอมยกโทษให้ผม” ว่าพร้อม ๆ กับยิ้มตาหยีในแบบที่คนในอ้อมแขนของเขาชอบเพื่อเป็นการเอาใจ แต่ก็ยังไม่วายที่จะโดนทุบ โดนถอง ที่มือที่แขนอยู่เนือง ๆ

“ไม่ยกโทษให้! ยังไงก็ไม่ หื๊อออ~!!” จางอูยองเม้มปากกลั้นเสียงครางแผ่ว เพราะถูกคนเอาแต่ใจกดจูบลงที่ซอกคอ

เห็นมั๊ยครับ เห็นมั๊ย นี่ยังไม่ทันจะยกโทษให้เลยนะ เริ่มลวนลามกันอีกแล้ว ตลอดเวลาเลยจริง ๆ

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโกรธนายไม่เลิกจริง ๆ แน่!!” พ่อแก้มป่องของผมหันกลับมาทำหน้าตาดุ ๆ ใส่ผมด้วยล่ะครับ น่ากลัวตายล่ะ! . . .น่าฟัดซะมากกว่า ใครไม่มาเป็นผมไม่รู้หรอก จางอูยองเป็นคยขยันมาก ขยันที่จะทำทำให้ใจสั่นอยู่ตลอดเวลาเลยจริง ๆ

“แปลว่านี่ไม่ได้โกรธผมจริง ๆ ใช่มั๊ยครับ หืม?”

“โกรธ!” พูดจบก็สะบัดหน้าหนีกลับไปยืนหันหลังให้ผมเหมือนเดิม

“โธ่~ แล้วจะให้ผมทำยังไงกันเล่า ก็อยากเกิดมาน่ารักเองนี่นา ช่วยไม่ได้ที่ผมจะอดใจไม่ไหว”

“นายพูดว่าใครน่ารักนะ อีจุนโฮ!” คำต้องห้ามสำหรับจางอูยอง เขาไม่ค่อยจะชอบให้ผมพูดว่าเขาน่ารักกับเขาซักเท่าไหร่ ทั้ง ๆ ที่คนอื่นพูด ก็ไม่เห็นว่าเขาจะไม่ชอบ กลับชอบซะด้วยซ้ำ ทำไมกันนะ?

“ก็นายไง น่ารัก . . .” แต่อย่าคิดว่าอีจุนโฮคนนี้จะกลัว ตรงหันข้ามเลยล่ะครับ ผมก็ชอบพูดให้เค้าได้ยินซะด้วยสิ

“กับคนอื่นน่ะใช่ แต่กับนายน่ะ ไม่ใช่!”

“ก็แล้วจะน่ารักกับผมหน่อยไม่ได้รึยังไงกันครับ?” เป็นความรู้สึกที่ผมอยากจะพูดมานานมากแล้วจริง ๆ นะ อูยองอยู่กับเขาทีไรก็พยศใส่เขาอย่างนี้ทุกที ไม่เคยทำตัวน่ารักกับเขาหรอก แต่ถึงจะเป็นยังงั้น อีจุนโฮก็ยังรักจางอูยองอยู่ดีนั่นล่ะ

“เหอะ” จางอูยอง พ่นลมหายออกมาใจแรง ๆ

“ทำตัวน่ารัก ๆ ให้ผมรักมาก ๆ ให้ผมเอาใจมาก ๆ ไม่ดีหรือยังไงกันครับ”

“เอาใจด้วยเรื่องอย่างนั้นน่ะนะ” อ้าว ไม่ชอบหรอกเหรอ? “ฉันก็เหนื่อย ก็ล้าเป็นเหมือนกันนะจุนโฮ รู้บ้างมั๊ย!”

“ผมก็เหนื่อยนะ ออกแรงอยู่คนเดียวทุกวัน เหนื่อยกว่าอูยองซะอีก”

“ไอ้บ้า!” พูดออกมาได้ หน้าไม่อาย! อีจุนโฮหน้าด้านหน้าทน เค้าน่ะอายจนจะตายให้ได้อยู่แล้ว หน้าเน่อผมแดงไปถึงไหนกันแล้วนะ

“ยกโทษให้ผมเถอะน๊า~ แล้วผมจะพาไปทานไก่ทอด นะครับ”

“จริง ๆ นะ!” เพียงแค่ได้ยินคำว่าไก่ทอด คนน่ารักของผมก็หันขวัยกลับมายิ้มหน้าระรื่นเลยทีเดียว นี่ผมมีค่าน้อยกว่าไก่ทอดของเขาอีกนะ น่าหมันไส้ชะมัด

“จริง แต่อูยองต้องยกโทษให้ผมก่อนนะ”

“อื้อ ยกโทษให้แล้ว . . . ไม่โกรธแล้วก็ได้”

“ถ้ายกโทษให้แล้ว งั้น . . .” พูดไม่จบประโยค อีจุนโฮก็ก้มลงไปรวบขาคนรักขึ้นอุ้มพาดบ่าก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนทันที พูดจาน่ารัก แล้วยังมายกยิ้มหวาน ๆ น่าหมันเขี้ยวใส่เขาอย่างงี้ อย่ากินเลยครับไก่ทอด ให้ผมกินไก่ตัวนี้ก่อนแล้วกันนะ

“จุนโฮนายจะทำอะไร! ไหนบอกว่าจะไปกินไก่ทอดไง ปล่อยฉันนะ”

“ก็ผมจะกินอยู่นี่ไง ไก่ทอดตัวโต เนื้อนุ่มน่าอร่อย เดี๋ยวจะพาไปใส่จานนะครับ”

“ไอ้บ้า ปล่อยนะ! ฉันไม่ใช่ไก่ทอด ฉันไม่ใช่ของกิน ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้น๊า~ อีจุนโฮ ไอ้กระต่ายบ้ากาม!!” มือนุ่ม ทุบลงมาที่หลังของผมไม่ยั้ง จุนโฮน่ะหนังหนาไม่เจ็บหรอกครับ ถ้าการยอมโดนทุบจะทำให้ผมได้กินเจ้าไก่โต้งตัวนี้ แค่นี้มันไม่เจ็บหรอก แค่สะกิดผมเท่านั้นแหละ

ยังไงซะคืนนี้ ผมก็ไม่โดนถีบจนตกเตียงแน่นอน . . . เพราะจางอูยองจะไม่มีแรงทำอะไรอีกเลยจนกว่าจะเช้า!

. . . . . . .

And even if the sun refused to shine

Even if romance ran out of rhyme

You would still have my heart until the end of time

You're all I need, my love . . . "My Valentine"

-END.-

' ' Writer Talk , , *

สวัสดีคร๊าบ~ เจอกันอีกครั้งในเทศกาลแห่งความรัก . . . วันวาเลนไทน์นั่นเอง

เป็นฟิคที่สลับคู่เมนของเราหมดเลย ปกติแล้วเรา คุณอู แทคซู ชานนูนอ มาตั้งแต่แรก ๆ ที่เริ่มติดตาม 2PM นานวันเข้าคนรู้จักเริ่มมากขึ้น คู่ก็จะเริ่มมาแปลก ๆ มากขึ้น ๆ จนมีคน ๆ นึงทำให้เราหลงชานซูตามไปด้วย (คนๆนั้นน่าจะรู้ตัวนะ 555 XD)

จากนั้นมา คู่ของเราก็กระจัดกระจายอย่างที่ได้เห็นกันในเอนทรีก่อน ๆ นี้ (ฮาา~) แต่หลัก ๆ เลย เราก็ยังหลง 3 คู่เดิมของเรามากที่สุดอยู่ดีนั่นแหละ

ส่วนที่เรื่องนี้ สลับคู่ เพราะตอนแรกธีมซองของเรื่องนี้คือ "My Valentine - TaecKhun" เพราะเพลงเป็นแทคคุณ เราก็เลยต้องใชช้คู่แทคคุณไปด้วย คนที่้เหลือก็เลยต้องสลับคู่หลักกัน ไอ้จะให้ไปทำ ชานอู ซูโฮ ชานโฮ ซูอู . . . ชานโฮ เจอบ่อย ชานอู เจอมาบ้างไม่ค่อยแปลกใจ แต่ . . . ซูโฮ . . . ซูอู . . . . . *อ้าปากพะงาบๆอธิบายไม่เถิก*

ด้วยเหตุที่กล่าวมา คู่ก็เลยกลายเป็น แทคคุณ ชานซู จุนอู ไปโดยปริยาย~

แล้วพอไปเปิดเนื้อเพลงดู ปรากฏว่าเนื้อเพลงมันไม่ได้หวานเหมือนอารมณ์เพลงอ้ะ คราวนี้หาเพลงจ้าละหวั่นเลย มานึกขึ้นได้ว่ามีเพลง ๆ นึงที่เราชอบมาก และบังเอิญที่มันมีชื่อเพลงเดียวกัน เราก็เลยเอามาใช้เป็นธีมซองซะเลย

เพลงนั้นก็คือ My Valentine ของ Martina McBride นี่แหละจ้ะ

ขอให้มีความสุขกับทุก ๆ วัน ไม่ใช่แค่วาเลนไทน์วันเดียวที่เราจะบอกรักคนที่เรารักได้ ถ้ามีวันไหนที่เราอยากจะให้มันเป็นวันแห่งความรัก เพียงแค่ว่ารักกับคนที่เรารัก ไม่ว่าจะพ่อแม่พี่น้อง เพื่อน ไม่ใช่แค่กับแฟน วัน ๆ นั้นก็จะกลายเป็นวันแห่งความรักเช่นเดียวกับวันวาเลนไทน์แน่นอนจ๊ะ =3

เจอกันอีกทีเอนทรีหน้า . . . ไม่นานเกินรอ เราจะมาตามรีเควสของใครบางคน XD . . . . เฮ้กอกี ๆ มิสเตอร์~ #ฮัมเพลงMisterของKARA

ปล.โปสเตอร์จะตามมาทีหลังเช่นเคย