iLollipoppO a Fanfictions Blog

 

 

        “ซึงรี~”

 

        น้ำเสียงห้าวมีเสน่ห์เอ่ยเรียกคนตรงหน้าก่อนจะเอื้อมมือไปจับเข้ากับมือนุ่มๆ “จะรีบไปไหนกัน ทำไมไม่รอกันบ้าง”

 

        “ก็เพราะรู้ว่ายังไงนายก็จะตามมายังไงล่ะ ชานซอง เพราะฉะนั้นรอหรือไม่รอมันก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขัดใจนิด ๆ ถ้าลองสังเกตดี ๆ จะได้เห็นแก้มใส ๆ ของผมซับสีเลือดขึ้นมาจาง ๆ ด้วยล่ะฮะ

 

        “เป็นอะไรไป ทำไมแก้มแดง ๆ หือ ?” เขาเอ่ยถามผม ไม่ถามเปล่าด้วยสิฮะ เล่นยกมือขึ้นแตะแก้มผมทั้ง ๆ ที่มืออีกข้างก็ยังจับมือผมอยู่อย่างนั้นนั่นล่ะ

 

        “ปะ เปล่า . . . ก็ แค่ร้อนเฉย ๆ อ่ะ” อาการที่ผมแสดงออกไป ทำให้คนตัวโตตรงหน้าแค่นหัวเราะออกมา “ขำอะไรของนาย!” 

 

        “เปล่า ๆ งั้นเราจะไปกันรึยังล่ะ หิวแล้วอ่ะ” ชานซองพูดพร้อม ๆ กับยกมือขึ้นลูบท้องของเขา ผมที่เห็นท่าทางน่ารัก ๆ นั่นเลยเผลอยิ้มออกไปจนได้

 

        “ก็ไปสิ อยากทานอะไรนายก็พาผมไปที่นั่นแล้วกันนะฮะ ชานซอง”

ผมยอมที่จะให้อีกเขาลากไปโดยไม่ปริปากบ่น เขาเองก็ลากออกไปโดยไม่คิดใส่ใจอะไรผมเหมือนกันนั่นล่ะ

 

        โอ๊ยย เครียด! อีซึงฮยอนคนนี้เครียด!! นี่ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยรึยังไงกันนะชานซอง ทั้งที่ตัวผมเองน่ะคิดเองเออเองคนเดียวจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว เล่นมาจับมือกันแน่น แบบที่คนรักกันเค้าจับมือกันซะแบบนี้ ใครเล่าจะไม่คิด! ไม่ใช่แค่วันนี้นะฮะ ทุกวันอ่ะ! ทุกวัน!! จ้องมองผมด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างนั้น จับมือกเดินด้วยกันแบบนี้ อีซึงฮยอนคนนี้อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีได้อยู่แล้ว เค้าซุบซิบกันไปทั้งมหาวิทยาลัยแล้วมั้ง

 

        . . . ชานซองกับซึงรีเป็นแฟนกัน . . .

 

        ชานซองเขาไม่เคยได้ยินหรือยังไงกันนะ ?

 

        แล้วยิ่งนานวันเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น ยิ่งรักกันมากขึ้น ๆ แต่คำว่ารักของเขากับคำว่ารักของผมมันจะเหมือนกันรึเปล่าก็ไม่รู้สิฮะ 

 

        ผมก็เลยได้แต่เก็บเอาไว้แบบนี้ไม่กล้าจะไปบอกกับใคร ปล่อยให้กาลเวลาเป็นตัวกำหนด และปล่อยให้หัวใจของผมเฝ้าดูอย่างนี้ต่อไป

 

 

        . . . . .

 

 

 

 

        “เลอะหมดแล้ว ซึงรี ทานยังไงของนายกัน มานี่มา” ชานซองส่ายหน้าเนือย ๆ ที่ผมทานอาหารเลอะเทอะไปหมด พร้อม ๆ กับเอื้อมมือหนา ๆ มาเช็ดคราบซอสที่ริมฝีปากบางๆของผม ก่อนจะวกมือกลับไปที่ปากของตัวเขาเอง “อร่อยดีเหมือนกันแฮะ คาโบนาร่าร้านนี้น่ะ”

 

        ดูสิฮะ เขาชอบมาทำแบบเนี๊ยะ! ทำเหมือนกับว่าผมเป็นเด็กในความปกครองของเขา นึกจะทำอะไรก็ทำ ไม่คิดถึงความรู้สึกของคนถูกกระทำเลยอ่ะ! คือ ที่จริงก็ชอบ . . . ไม่ใช่สิ ไม่เชิงว่าชอบ ก็แค่เขิน แล้วก็อายมากเท่านั้นนั่นแหละฮะ . . .ก็คนอยู่ในร้านเยอะแยะขนาดนี้ ยังจะกล้าทำอย่างงี้โดยไม่แคร์สายตาใครอีก ป่านนี้แก้มผมคงแดงเป็นมะเขือเทศไปแล้วมั้ง รู้งี้ผมสั่งสปาเก๊ตตี้ซอสมะเขือเทศมาซะก็ดี มันจะได้แดงกลบแก้มแดง ๆ ของผมในตอนนี้ไปซะมั่ง

 

        แล้วนี่เค้ารักผมแบบแฟน หรือเห็นผมเป็นแค่เพื่อนกันนะ ? ผมสับสนไปหมดแล้ว~ ชานซองไม่รู้เลยรึไงนะว่าสิงที่เขาทำกับผมน่ะ มันมากกว่าคำว่า “เพื่อน” ไปมากแล้วนะ . . . หรือว่าเขาจะจงใจทำมันนะ ?

 

 

 

 

        “ซึงรี . . .”

 

        “ฮะ ?”

 

        “นายเคย . . . ได้ยินข่าวลือเรื่องที่เค้าว่าเรา . . . . เป็นแฟนกันมั๊ย ?” ชานซองดูจะถามขึ้นอย่างตะขิดตะขวงใจนิด ๆ

 

        “ก็ . . . เคยล่ะฮะ” ได้ทุกวันเลยด้วยเหอะ ไม่ใช่แค่เคย ก็คุณเพื่อนผู้แสนดีมันกรอกหูอยู่ทุกวัน ว่าน่าอิจฉา มีคนมาคอยเอาใจอยู่ตลอดอย่างงี้

 

        “แล้ว นายคิดยังไงกับข่าวลืออ่ะ ?” ชานซองดูจะคาดหวังกับคำตอบของผมอยู่เหมือนกันนะฮะ แล้วผมจะตอบยังไงดีอ่ะ

 

 

        . . ถ้าเกิดตอบไปว่า อยากให้เราเป็นอย่างข่าวลือ แล้วถ้าเกิดเค้าไม่ได้คิดกะผมแบบแฟนอ่ะ ผมก็เสียเพื่อนใช่มั๊ย ?

 

        . . แล้วถ้าเกิดตอบไปว่า ไม่ได้คิดอะไร ก็มันไม่ใช่เรื่องจริง แล้วเกิดเขารักผมแบบแฟนล่ะ ผมก็อดคบกับเค้าใช่มั๊ยฮะ ?

 

 

        แล้วผมจะตอบยังไงดี . . . โอ๊ยยย ใครก็ได้ช่วยด้วยสิฮะ อีซึงฮยอนคนนี้กำลังจะตายเพราะคนตรงหน้านี่แล้วคร๊าบ~ 

 

 

        “ว่าไงอ่ะ นายคิดยังไงกับข่าวลือนั้นอ่ะ ซึงรี~” แล้วดูดิฮะ มาทำหน้าทำตา ทำน้ำเสียงออดอ้อนใส่ผมอีกอ่ะ ผมจะตอบเขาว่ายังไงดี~

 

        “ก . . ก็ . . .”

 

        “ก็ ?” ก็เฉย ๆ ซี่ จะยื่นหน้าเข้ามาหาทำไมเล่า!

 

        “ก็แล้วนาย นายคิดยังไงล่ะชานซอง ?” ไม่รู้แล้ว! ชิงถามกลับก่อนล่ะ วินาทีนี้ ได้ยินความรู้สึกของศัตรู(?)เอาไว้ก่อนดีที่สุด ใช่มั๊ยล่ะฮะ ฮ่าๆๆ อีซึงฮยอนคนนี้ฉลาดที่สุดเลย

 

        อยากให้ผมบอกความรู้สึก ก็บอกความรู้สึกของตัวเองมาก่อนสิ~ เรื่องอะไรผมจะยอมเสียเปรียบกัน 

 

        ถามมาอย่างงี้ก็ดีเหมือนกันฮะ ผมเองก็อยากจะถามมานานแล้วเหมือนกันนั่นแหละ . . .

 

        เพียงแต่ไม่กล้า . . . แล้วก็กลัวคำตอบเท่านั้นเอง

 

 

 

        ก็หวังเอาไว้ ว่าเค้าจะพูดคำ ๆ นั้นออกมา . . .จริง ๆ แล้วผมก็อยากจะอยู่ใกล้ ๆ กับเค้าไปตลอดเวลานั่นแหละ ที่อาย ที่เขิน นั่นก็เพราะผมเองก็คิดกับเขาไปมากเกินกว่าเพื่อนตามที่ข่าวเค้าลือกันจริง ๆ นี่นา

 

        . . . ขอให้เค้ารักผมเหมือนกับที่ผมรักเค้าเถอะ เพี๊ยง!!

 

 

        “ผม . . .”

 

        “. . . . .” ผมอะไรล่ะฮะ พูดต่อซี่ พูดต่อเลย

 

        “ผม . . . ”

 

        “. . . . . .” พูดซี่ ฮวางชานซอง พูดออกมา! นี่ผมลุ้นจะแย่อยู่แล้วนะ

 

        “ผมว่า เราไปจ่ายเงินกันเถอะ เดี๋ยวจะได้กลับหอกัน นะ” 

 

        จบกัน! เปลี่ยนประเด็นซะอย่างงั้นอ่ะ ฮวางชานซอง . . . คนบ้า!!

 

        “ฮะ จ่ายเงินเลยก็ได้ฮะ” ผมทำหน้าตาบึ้งตึงพร้อม ๆ กับเก็บข้าวของและลุกขึ้นยืนแล้วเดินผ่านเขาไปโดยไม่คิดจะรอหรือหันหลังกลับมาหาเขา . . .หากแต่นั่นคงทำให้ผมพลาดที่จะได้ยินคำพูดเบาๆ และพลาดที่จะได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาแล้วล่ะ

 

 

 

        “. . . . ที่เป็นอยู่นี่มันก็มากกว่าเพื่อนกันแล้วนี่ . . . แค่นี้มันยังไม่พออีกหรือยังไงกัน? . . . อีซึงฮยอน~”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดับเบิ้ลแดรบเบิ้ลอีกแระ (ช่วงนี้เขียนยาว ๆ ไม่ออก) ชานซองงี่อายุ 22 แล้ว~ โตเป็นหนุ่มแล้ว~ ไรเตอร์เริ่มหลงน้อง~ (นอกใจอูยองเบาๆ) ซึงรีก็หลงน้อง~ #ไม่ใช่แระ

 

 

        เจอกันเรื่องหน้า น่าจะอีกสามวันแหละ ... วาเลนไทน์~ ส่วนคู่ไหน รอกันหน่อยนะจ๊ะ ไม่นาน ๆ คิคิ =3